Периштә Җәбраилниң Мәрийәмгә көрүнүши

Җәлилийә өлкисиниң Насирә дегән кичик бир шәһиридә Мәрийәм исимлиқ бир қиз туратти. Бу қиз яғашчи Йүсүп билән вәдиләшкән еди. Мәрийәм билән Йүсүп аддий адәмләрдин болған болсиму, улар падиша Давутниң әвладидин болған. Улар пат йеқинда өйләнмәкчи болған еди.

Бир күни Мәрийәм өй ишлирини қиливатқанда, униң алдида туюқсиз периштә Җәбраил пәйда болиду. Худа уни йәргә әвәткән еди. У Мәрийәмгә:

- Хошал болғин, сән Худаниң шәпқитигә ериштиң! Худа сән билән, - дәйду.

Мәрийәм интайин қорқуп кетип: «Мени һечким техи бундақ қарши алмиған» - дәйду.

- Әй Мәрийәм, қорқмиғин, - дәйду периштә Җәбраил, - Сән Худаниң шәпқитигә ериштиң. Һамилдар болуп бир Оғул туғисән, исмини Әйса қойғин. У улуқ болиду, улуқ Худа Уни Оғлум дәп атайду. Пәрвәрдигар Худа Уни әҗдади падиша Давутниң тәхтигә олтарғузиду. Униң Падишалиғи чәксиздур, - деди.

Мәрийәм периштәниң ейтқанлирин анчә чүшәнмәтти.

- Мән техи той қилмиған турсам, бу қандақму мүмкин болсун... – дәйду у һодуққан һалда.

- Һәрқандақ балиниң атиси болиду, - дәйду периштә, - лекин сән туғидиған Оғул алаһидә болиду. Униң Атиси Худадур. Шу сәвәптин мән У Худаниң Оғли болиду дәп ейттим.

Мәрийәм Периштәниң сөзлиригә ишиниду. Худа йүзлигән жиллар бурун вәдә қилған иш пат йеқинда йүз бәрмәкчи еди! Мәрийәм болса Худа вәдә қилған Қутқазғучиниң аниси болиду!

Лекин у бу ишниң қандақ йүз беридиғанлиғини чүшинәлмәтти, шуңа у периштәдин:

- Бу иш қандақму мүмкин болсун? – дәп сорайду.

Җәбраил җававән:

- Бу ишни Муқәддәс Роһ қилиду. Худаниң күчи Боваққа күч бериду. Шуңа сән туғидиған Бала муқәддәс болуп Худаниң Оғли дәп атилиду, - дәйду.

Худаға бойсунушни халиған Мәрийәм:

- Мән Худаниң қули. Худа немә десә, шундақ болсун. Шуниң билән периштә Мәрийәмни ташлап асманға қайтиду.