Атханидики бовақ

Худа Рим империясиниң биринчи императори Авғустусқа пүтүн Рим дөлитидики хәлиқләргә нопус тизимлашқа буйруқ чиқириш ойини салди. Императорниң пәрманиға асасән, Палестининиң пүтүн аһалиси нопус тизимлаш үчүн өзлириниң әҗдатлириниң шәһиригә қайтиши керәк болған.

У вақитта Йүсүп билән Мәрийәм Насирәдә турувататти.

- Өзәңгә мәлум, мениң аиләмниң теги Бәйтләһәмлик, - деди Йүсүп Мәрийәмгә. – Мән падиша Давутниң жирақ туққини болғачқа, шу шәһәргә беришим керәк. Падиша Давут дөләтни йүзлигән жиллар бурун башқурған.

- Адәттики әһвалда мән сәпәргә чиқиштин қийналматтим, - дәп җавап бәрди Мәрийәм, - лекин өзәң билисән, маңа бошунушқа аз қалди. Йол еғир, вә Бала яқа жутта дунияға кәлсә яхши болмайду.

- Мән һәрдайим йениңда болимән, Мәрийәм, - дәп тәсалли бәрди униңға Йүсүп. – Униң үстигә, периштәму сән туғидиған Бала Худаниң Оғли болиду дәп ейтти әмәсму. Худа бизгә Өзи қарайду.

Шундақ қилип Мәрийәм билән Йүсүп йолға чиқиду. Уларниң ешиги болған болсиму, улар аста маңатти, шуниң үчүн сәпәр узуқ вақитқа созулуп кәтти. Сәяһәтчиләр Бәйтләһәмгә йәткәндә, һерип қалғачқа қонидиған җай издәшкә киришти.

- Кәчүрүң, - дәп сориди Йүсүп бир меһманханиниң егисидин, - меһманханиңизда орун барму?

- Әпсус, - җавап бәрди у киши, - бош орун қалмиди.

- Бош орун қалмиди? Ундақ болса биз қәйәрдә қонимиз? Силәрдә кичик бир бөлмә болсиму йоқму? Мениң аялим бошиниш алдида туриду, мүмкин һәтта бүгүн кечә бошинишиму мүмкин!

- Қолумдин кәлсә, аялиң иккиңларға хошаллиқ билән ярдәм берәттим, лекин мениң бирму бош орнум йоқ.

Мәрийәм әнсирәп Йүсүпниң қолини тутиду:

- Биз талада қалсақ болмайдиғу! Тала бәк соғ, мән туғулуш алдидики Балидин әнсирәймән!

Меһманханиниң егиси йеқинирақ келиду.

- Талада қалмайсиләр. Мениң һойламда атхана бар. У йәрдә силәр саманниң үстидә ятсаңлар болиду, еғилда һайванлар болғачқа музлапму кәтмәйсиләр.

- Бизгә яхшилиқ қилғиниңиз үчүн көптин-көп рәхмәт! – деди Йүсүп билән Мәрийәм.

Бу кечидә һәйран қаларлиқ бир иш йүз бәрди: пүтүн дунияни яритип Өзиниң қолида пүтүн каинатни тутуп туридиған Худаниң Оғли кичик вә аҗиз Боваққа айлинип, бир атханида саманниң үстидә туғулиду. Әлвәттә, адәмләр Боваққа қарап, У Худаниң Оғликән дәп ейталматти. Мәрийәм Уни елип калилар билән ешәкләр озуқлинидиған оқурға салиду. Бала у йәрдә ятқинида адәттики бовақларға охшаш ғиңшип ятти. Йүсүп Мәрийәмгә қарап:

- Периштәниң саңа бу Бовақ тоғрисида ейтқанлири ядиңда барму? У сөзләргә ишиниш оңай әмәс, сәвәви Бала бәк кичик, бу җай болса бир еғил.

- Лекин шуниңға қаримай периштәниң ейтқанлири һәқиқәт, Йүсүп, - деди аста Мәрийәм, - вә барлиқ ишлар Худа ейтқандәк болиду.