Яш бала Самуил

Исраиллиқларниң вәдә қилинған зиминда яшиғиниға узун жиллар болди. Улар өйлирини селип, етизлиқларда ишләп үзүмзарлиқларни бәрпа қилип, дайим өзиниң зиминини дүшмәнләрдин сақлап кәлди.

Хәлиқ чөлдики сәпиридә Худаниң он пәризини сақлап жүргән ибадәт чедири әнди тағниң үстидә еди. Адәмләр Худаға дуа қилғуси кәлгәндә яки Униңға қурванлиқ қилғуси кәлгәндә, шу йәргә баратти.

Әли роһаний ибадәтханиниң ишигиниң алдида олтирип бу йәргә чиқидиған адәмләргә қаратти. У қерип кәткәнлиги сәвәвидин өзиниң роһанийлиқ вәзипилирини орунлалматти, шуңа униң орниға униң оғуллири хизмәт қилатти. Лекин әпсус, улар Худаға бойсунматти вә нурғун яман ишларни қилатти. Әли буниң тоғрилиқ биләтти вә уларға хаталиғини ейтатти, лекин улар атисиниң сөзлиригә мән бәрмәтти.

Бир күни Әлиниң алдиға балини қолидин йетәкләп бир аял келиду.

- Яхшимусиз! Мениң исмим Һанна. Мени унутмидиңизму? Бир нәччә жил бурун мән бу ибадәтханиниң алдида оғлум болуш үчүн дуа қилған. У чағда мән бәкму үмүтсизлинип, наразилиқтин жиғлап жүргән едим, есиңиздиму? Әнди болса мән бәхит таптим. Мана мениң оғлум, - дедидә Һанна вә оғлиға сөйгү билән қариди. – Сиз өзиңиз маңа шу чағда Худа мениң дуаримни аңлайду дәп ейттиңиз. Мениң оғлумниң исми Самуил. У сиз билән қелиши керәк. У сизгә Худаға хизмәт қилишқа ярдәм бериду. Мән уни Худаға беғишлаймән дәп вәдә қилған.

- Худа сени берикәтлигәй, Самуил, - деди Әли. – Кәл, мән саңа сән туридиған җайни көрситәй.

Самуилға Әлигә ярдәм бериш яқти.

Бир күни кәчқурун һерип қалған Самуил муқәддәс сандуқниң қешида йетип уйқиға кетиду. Туюқсиз у бирсиниң униң исмини атап чақирғанлиғи сәвәвидин ойғинип кетиду:

- Немә болди? – дәйду у.

Һеч ким җавап бәрмәйду, шу чағда у орнидин туруп Әлиниң алдиға жүгрәп келиду.

- Сиз мени чақирдиңизму? – дәп сорайду у.

- Яқ, - җавап бериду Әли, - мән сени чақирмидим. Ухлавәргин.

«Товва», - ойлиди Самуил, вә қайтип берип йәнә ухлап қалиду.

- Самуил! – дегән авазни қайта аңлайду у вә қорқуп кетиду.

У Әлиниң алдиға тез жүгрәп келиду.

- Һазир мени чақирған сизду?

- Яқ, балам, мән сени чақирмидим, - дәп бешини лиңшатти Әли. – Ухлавәргин!

Самуил қайтидин ухлап қалиду. У йәнә бир қетим бирсиниң униң исмини жуқури авазда чақирғанлиғини аңлайду. «Мән йәнә хата аңлап қалдимму? Бу мүмкин әмәс» дәп ойлайду Самуил вә жүгрәп Әлиниң алдиға келиду.

- Мана мән, Әли! Сизгә бирәр нәрсә әкелип берәйму?

Шу чағда роһаний, Самуилни Худа чақирватқанлиғини чүшиниду.

- Қайтидин берип ятқин. Худа йәнә сениң исмиңни атап чақирғанда, мундақ дәп җавап бәргин: «Сөзлигин, Рәббим, қулуңниң қулиғи Сәндә!»

Шуниң билән Самуил орниға аста ятидудә вә күтүп туриду. Туюқсиз у қайтидин:

- Самуил, Самуил! – дегән авазни аңлайду.

- Сөзлигин, Рәббим, қулуңниң қулиғи Сәндә!» - дәйду астағина Самуил титиригән авази билән.

Шуниң билән Худа униңға:

Мән Әлиниң өйини һөкүм қилимән. Мән уни җазалаймән, сәвәви у оғуллириниң өз қилиқлири билән Худаға дағ кәлтүридиғанлиғини билип турсиму, уларни тосимиди. Уларниң иккелиси бир күндила өлиду.

Пәрвәрдигарниң бу қорқунучлуқ сөзини аңлиған Самуил таң атқичә көз жумалмайду. Күн чиққанда, Самуил ибадәтханиниң ишигини ачиду.

- Худа кечидә саңа немә деди? – сорайду униңдин Әли.

Самуил Пәрвәрдигарниң қорқунучлуқ сөзи тоғрилиқ ейтишни халимай иккилинип бираз җим турди, лекин кейин қарар қилип Әлигә һәммини ейтип бәрди. Роһаний бираз җим турдидә, андин ғәмкинлик билән:

- Әгәр Худа шундақ дегән болса, демәк шундақ болиду. Худа һәмминиң Рәббидур. Бир нәччә жилдин кейин Худа шу кечиси Самуилға ейтқан барлиқ ишлар дәлму-дәл әмәлгә ашиду.

Жиллар өтүп Самуил чоң болди вә Пәрвәрдигар Худа униң билән биллә болди. Пүтүн Исраил Самулниң Пәрвәрдигарниң пәйғәмбири болуш шәривигә еришкәнлиги тоғрилиқ аңлайду. Пәрвәрдигар Самуилға муһим һәқиқәтләрни ачиду вә Самуил уларни Исраил хәлқигә йәткүзиду.