Ишәнч билән ғалибә қилиш

Самул келип кәткәндин кейин Давут қойлирини бақивәрди. Көп вақитларда у қойлирини падиға елип маңғанда, өзи билән чилтарни еливалатти. Һайванатлар отлап жүргәндә, у чилтарда йеңи нахшиларни ойлап чиқиратти. Лекин бәзидә бу қойчиға оңай болматти. Бир күни у қойлирини сақлап қелиш үчүн, ейиқ билән күрәш қилишқа тоғра келиду.

- Мән қойлиримға қандақ қилсам, Худаму маңа шундақ қилиду, - ойлиди Давут бир күни бир қозисидин айрилғили азла қалғанда. – Мән бирәр хәтәргә йолуққанда, Худа маңа қарайду вә мени қоғдайду.

Давут бир дәм ойлинип, чилтарини қолиға елип мундақ нахшини ейтип кетиду:

- Қойчимдур Пәрвәрдигар, бақар У мени,

Көрмәсмән шуңа мән һеч муһтаҗлиқни.

Яйлитар У мени яп-йешил яйлақларда,

Башлап барар шилдирлиған сулар бойиға.

Орғутар роһумни күч-қувәт берип маңа,

Шәриви үчүн башлар мени һәққанийәт йолида.

Өтсәмму гәр өлүм сайиси болған җилғилардин,

Өзәң маңа яр болғач қорқмасмән хәтәрләрдин,

Һасаң билән тайиғиң халас қилар тәшвишләрдин.

Падиша Саул өзини туталмай туюқсиз ғәзәплинип кетидиған болуп буниңдин бәкму азаплинатти. Буниң нәтиҗисидә у өкүнүп, интайин көңүлсизлинәтти. Бир күни у қаттиқ терикип кетип хан ордисидики һәммисини вәһимигә салди. Шуниң билән Саулниң хизмәтчилириниң бири чилтарни яхши чалидиған Давутни падиша сарийиға елип келишни тәвсийә қилди. Давут чилтарни чалғанда, падиша тиничлиқ тапатти. Әгәр Саул алдида олтарған бу жигитниң Самуил падишалиққа майлиған адәм екәнлигини билгән болсиди! Лекин униң бу иштин хәвири йоқ еди, шуңа у яш Давутни чин қәлбидин яхши көрди. Давут чилтарни чалғанда, Саулниң қәлби растинла арам тапатти.

Саул филистийәликләр билән җәң қилишқа кәткәндә, Давут өйигә қайтип келәлиди. Җәңдә кимгә яш чилтарчи керәк еди? Шундақ қилип, Давут қайтидин атисиниң қойлирини беқишқа киришти, униң акилири болса Саул билән урушқа кәтти.

Бир күни атиси уни чақирип:

- Бизниң җәңчилиримиз орунлашқан йәргә берип кәлгин вә акилириңға йегидәк бир нәрсә елип барғин, - деди.

Давут бир нәччә саатниң ичидила җәң мәйданиға йетип барди. У акилириға йемәклик елип келип, уларниң қешида олтирип, җәңчиләрниң сөзлирини тиңшайду. Туюқсиз һәммиси җим болуп жираққа тикилип қарайду. Исраил җәңчилири тәрәпкә бир филистийәлик келивататти. Бу җәңчиниң бойи үч метрчә болуп, у күчлүк вә ғоллуқ еди! Униң исми Ғолиат еди. У еғир қуралларни артивалған болуп, униң қолида йоғандин-йоған нәйзә бар еди.

- Мән дегинимдин қайтмаймән! – дәп вақириди у. – Маңа бир адәмни чиқириңлар, биз соқушимиз. Әгәр у мени йеңивалса, ундақта бизниң пүтүн хәлқимиз йеңилгән болуп һесаплиниду. Әгәрдә мән йеңивалсам, ундақта силәр һәммиңлар йеңилгән болисиләр. Немә? Қорқуп кәттиңларму қорқанчақлар?

- У силәрни алиқачан җәңгә чақирғанму? – сориди акилиридин Давут.

- Һә-ә, бир нәччә қетим. Лекин, әлвәттә, буниң пайдиси болмиди. Бу девә билән соқушуш өлүм билән тәңдур!

- Бирақ Худа биз тәрәптиғу – һәйран болди Давут.

Җәңчиләр күлүп кәтти.

- Буниң Худаға қандақ алақиси бар? Бу йәрдә әң муһими адәмниң күчи, әпчиллиги вә униң қурали. Падиша Саул һәттаки ким Ғолиятни йеңип чиқса, шуниңға өзиниң қизини беримән дәп вәдә қилди. Лекин һечким җүръәт қилалмиди.

Саулға униң үчүн чилтар чалидиған яш Давутниң кәлгинини хәвәр қилиду вә Саул уни чақиртиду.

- Маңа әву филистийәлик билән соқушушқа рухсәт бәрсиңиз, - дәп сориди Давут.

- Ойлиғучи болма! – җавап бәрди падиша. – Сән техи яш, Ғолиат болса күчлүк вә көпни көргән җәңчи.

- Лекин мән мениң падамдики қойларни оғрилиш үчүн кәлгән шир вә ейиқниму өлтүргәнмән. Әгәр Худа маңа шу чағда ярдәм бәргән болса, У маңа филистийәликкә қарши турушқиму ярдәм бериду, - дәп ейтти Давут жүрәклик һалда.

- Мән сениң ишәнчиңдин зоқлинимән, - дәйду Саул. – Сениңдин башқа һечким униң билән урушушни халимайду... Мениң қурал-ярақлиримни кийип җәңгә чиққин. Худа сән билән болғай!

Давут Саулниң қурал-ярақлирини кийип бақти, лекин улар униң үчүн бәкму еғир болуп у аранла маңатти. Шуңа Давут уларни йешиветип қолиға салғисини алди (таш атидиған арқан). Андин у бәш силиқ таш тепип, өзиниң таяғини елип филистийәлик тәрәпкә қарап маңди.

- Ха-ха-ха! – күлди Ғолият қолида салғисини көтирип, униңға қарап келиватқан Давутни көрүп. – Мениң билән соқушмақчи болған сәнму?

- Сән мениң билән соқушуш үчүн нәйзә билән қиличиңни көтүрүп чиқтиң, мән болсам Исраилларниң қошунлириниң Пәрвәрдигари Худаниң нами билән чиқтим! – дәп вақириди Давут.

У ташни елип салғисиға селип, уни пеқиртип филистийәликкә атиду. Таш девиниң дәл пешанисигә тегиду. Девиниң пешанисини дубулға йепип турмиғачқа, у қаттиқ зәхимлиниду. Шуниң билән Ғолият йәргә жиқилиду. Давут жүгрәп келип филистийәликниң қиличини елип уни өлтүрүветиду. Исраиллиқлар буни көргинидә, Давутниң ғалибә қилғанлиғидин роһлинип филистийәликләрни өзиниң дөлитидин қоғлаветиду.