Қомуштин тоқулған севәт

Яқуп оғуллири билән Мисирға Йүсүп билән болуш үчүн көчүп барғиниға көп вақит болди. Әнди улар пәқәт бир аилә әмәс, бәлки бир хәлиққә айланған әди. Улар Исраил хәлқи дәп атилатти. Мисирлиқлар Йүсүпни вә униң қилған ярдимини унтуп қалди. Мисир падишалири арқа-арқисидин бир-бирини алмаштуруп, әнди мисирлиқларға бу яқа жутлуқлар хәтәрлик көрүнәтти. Шуниң үчүн йеңи падиша исраиллиқларни қулға айландурди. Улар күндә еғир әмгәк қилишқа тоғра кәлгәчкә, уларниң һаяти чидиғусиз болуп кетиду. Улар лай билән самандин кесәк ясашқа мәҗбур болған. Падиша уларниң үстидин башлиқларни қойди. Бу башлиқлар уларни еғир әмгәкләр билән қийнатти. Исраиллиқлар күнигә кесәкләрни йетәрлик миқдарда қуймиғанда, улар исраиллиқларни қаттиқ уратти.

Лекин мисирлиқлар исраил хәлқини езишкә қанчә тиришсиму, улар техиму көпийип жилдин-жилға техиму күчлүк болатти. Шуниң үчүн падиша қорқунучлуқ бир план ойлиди: исраил оғуллири туғулғандила уларни өлтүрүветиш.

Бир Худадин әйминидиған ибраний аял оғул бошуниду. Бу аял пәқәт Худаниң униң бовиқини сақлап қалалайдиғанлиғини биләтти, шуңа у Худаға қаттиқ дуа қилатти. Бу аял оғлини мисирлиқлардин узақ йошуруп жүрди. Лекин бала үч айлиқ болғанда, аниси уни башқа йошуралмайдиғанлиғини чүшәнди. Бовақниң һәдиси Мәрийәм анисиға бовақни су өтүп кәтмәслик үчүн, ичи момға сүркәлгән тоқулған севәткә селишқа ярдәм бериду. Андин улар севәтни елип Нил дәриясиға бариду. Улар қирғаққа йеқин келип севәтни қомучлуқниң арисиға қойиду. Бу йәрдә севәт қирғақтин жираққа кетәлмәтти. Андин Мәрийәм бир йәргә тиқинивелип севәткә немә болидиғанлиғиға қарап туриду. Көп өтмәй бу қиз бир топ аялниң дәрия тәрәпкә келиватқанлиғини көриду. Уларниң алдида падишаниң қизи келивататти. Қалғанлири болса униң хизмәтчилиридәк көрүнәтти. Бу қиз йешинип аста суға кирди.

Мәрийәм падишаниң қизиниң севәттики иниси бар тәрәпкә йеқинлишватқанлиғини көрүп, әнсирәп кәтти. Андин меликә тохтап:

- Бу немә?! – дәп вақириди.

У хизмәтчи қизға севәтни судин чиқиришни буйрийду, андин севәтниң ағзини ачиду.

- Бу исраиллиқларниң балиси болуши керәк. Қариғанда, аниси уни мениң дадамниң ләшкәрлиридин йошурмақчи болған, - деди падишаниң қизи хизмәтчилиригә. Улар:

- Уни немә қилимиз? – дәп сорашти.

- Мән бу балиниң өлтүрүлишини халимаймән! – дәйду меликә.

Шу чағда у аста уларниң қешиға кәлгән Мәрийәмни көриду.

- Сән бу йәргә қандақ келип қалдиң? – дәп сориди падишаниң қизи. Мәрийәм һодуққан һалда:

- Мәнму?.. Мән әву йәрдә ойнавататтим. Әгәр халисиңиз, мән балиға сүт берәләйдиған аялни тепип әкеләй, - дәп ейтиду.

Падишаниң қизи мақул болиду вә Мәрийәм күчиниң баричә өйигә қарап жүгрәп кетиду.

Жүгрәп келип Мәрийәм һәммини анисиға ейтип бериду.

- Худа бизниң дуайимизни аңлиди, - деди нурлинип аниси.

Андин улар иккиси дәрияға қарап маңиду.

- Бу балини өйгә елип униңға қариғин, - деди падишаниң қизи. - Мән саңа пул төләймән. Бала чоң болғанда, уни маңа елип кәлгин, мән уни беқивалимән.

Аял шунчилик хошал болуп кетидуки, дәйдиған бир сөзму тапалмайду. Шуңа аял пәқәт бешини лиңшитип турди. Падишаниң қизи балини сөйүп қоюп:

- Көрүшкичә, оғлум! – дедидә, ат һарвуси тәрәпкә қарап меңип кәтти.

Бовақниң аниси билән Мәрийәмму уни сөйүп:

- Өйгә хуш кәпсән! – деди.

Бир нәччә жил бала өзиниң өйидә яшиди. Бу вақитта у Худани сөйүшни вә Униңға дуа қилишни үгәнди. Бала чоң болғанда, аниси уни падишаниң хан ордисиға елип кәлди. Меликә уни Муса дәп атап, уни падишаниң оғлидәк үгитип, тәрбийилиди.

Муса пурсәт болған һаман ата-анисини, һәдиси Мәрийәм билән акиси Һарунни йоқлап келәтти. У хан ордисидин чиқип исраиллиқлар туридиған мәлиләрни көргәндә:

- Мисирлиқларниң һаяти яхши, мениң хәлқим болса гадайлишип жүриду, бу адил әмәсқу, - дәп қийнилатти. Исраиллиқлар әтидин кәч киргичә ишләйду, лекин шуниңға қаримай дегәндәк тамақланмайду вә өзигә-өзи егә болалмайду.

Бир күни у бир исраиллиқниң еғирдин-еғир жүкни көтүрүп меңиватқанлиғини көриду. Буни аз дәп мисирлиқ уни қамча билән уривататти. Шуниң билән исраллиқ жиқилип чүшиду. Мисирлиқ болса уни турғузуш үчүн қамча билән қаттиқ уруп кетиду. Бу рәһимсизлик билән адаләтсизликни көрүп турған Муса җим туралмиди. У у яққа, бу яққа бир қарап, һеч кимниң йоқлиғини көрүп, жүгрәп берип һелиқи мисирлиқни өлтүрүветиду. Мисирлиқ йәргә жиқилғандила, Муса өзиниң немә қилғанлиғини чүшиниду.

Әтиси Муса бир-бири билән соқушиватқан икки исраиллиқни көриду. У хаталиқ қилған исраиллиқниң қешиға келип:

- Болди, қой! Өзәңниң қериндишиңни немә дәп урисән? – дәйду.

- Сениң немә чаттиғиң? Сән ахшам һелиқи мисирлиқни өлтүривәткәндәк, мениму өлтүрәй дәмсән? - деди.

Муса қорқуп, татирип кетиду. «Адәмләр буниң тоғрилиқ қандақларчә шунчилик тез билип қалди? – ойлиди у. – Әгәр падиша мениң мисирлиқни өлтүрүвәткәнлигимни билип қалса, у мени өлүм җазасиға мәһкүм қилиду. Мән чоқум қечип қутулушум керәк!»

Шуниң билән у хан ордисиға башқа қайтип кәлмәйду. Падиша бир мисирлиқниң өлгәнлигини билип, растинла Мусани җазалимақчи болуп, уни издәп тепишни буйрийду.

Көңли йерим болған Муса қорқунучқа толуп вә өзидин нарази болуп, уни қоғлап келиватқанлардин қечип кетишкә тоғра келиду. Шуниң билән у Мисирдин жирақлап, Мидян зиминиға келип қалиду.

Бу йәрдә пәқәт қум билән ташларла бар еди, шуңа Муса қудуқни тапқанда хошал болуп кәтти. У услуғини қандуруп олтиришиға, қудуққа қойлирини суғириш үчүн бир нәччә яш қиз келиду. Муса уларға ярдәм бериду, қизлар болса униңға рәхмитини ейтиш үчүн уни биллә тамақлинишқа чақириду.

Бу йәттә қиз Йетро исимлиқ бир кишиниң қизлири еди. Униң оғли болмиған, шуңа әгәр униң йенида күчлүк яш жигит болған болса, интайин яхши болатти. Муса болса бирәр мәхсәтсиз жүргәчкә, Йетро униңға улар билән қелип қелишини ейтиду. Шундақ қилип Муса падишаниң һашамәтлик ордисини Мидян зиминидики бир чедирға алмаштурған болиду.

Көп өтмәй Муса Йетрониң чоң қизи Зиппораға өйлиниду, уларниң бир оғли туғулиду. Муса қейинатисиниң қойлирини беқип аста-аста Мисирни унтийду. У һәттаки өзиниң хәлқи тоғрилиқ ойлимайдиған болиду.

Лекин Худа исраиллиқларни унутмайду. У уларниң еғирчилиқлирини көриду, дуалирини аңлайду вә уларға ярдәм бәрмәкчи болиду. Бу иш үчүн у Мусани таллайду.