Манна билән ғар таш

Исраиллиқлар чөлни кезип, адәмләр билән һайванатлар услиғини қандуралайдиған булақниң қешида тохтиди. У йәрдә әнҗир дәрәқлири өсидиған болуп, уларниң сайисида адәмләр арам алалатти. Андин улар Син чөлигә қарап маңди.

Улар Мисирдин чиққанда өзи билән бираз нанла еливалған еди. Бу нанни улар тезла йәп түгәтти. Улар әнди немә йейиши керәк? Исраиллиқлар Худадин йемәклик тилиши керәк еди. Худа уларни яхши көрәтти, шуңа уларниң ачлиқтин өлүп кетишигә йол қоялматти. Лекин исраиллиқлар Худаға ишәнч қилишни үгәнмигәнликтин, қайтидин наразилиқ көрсәтти. Улар Муса билән Һарунға келип:

- Биз Мисирда өлүпла кәтсәк боптикән. У йәрдә биз йәйдиған гөшму нурғун еди, нанму йетәрлик болған. Силәр болсаңлар бизни бу чөлгә өлсун деп елип чиқтиңлар, - деди.

Улар Худа билән Мусаға чәксиз минәтдарлиғини билдүрүши керәк болмиғанму? Лекин рәһимдил вә сәвирчан Пәрвәрдигар Худа Мусаға:

- Мән хәлқимниң сөзлирини аңлидим, шуңа Мән уларға йемәклик беримән, - дәйду.

Әтиси әтигәндә исраиллиқлар өзлириниң чедирлиридин талаға чиқип қариғинида, йәрниң аппақ болғанлиғини байқиди. Муса уларға:

- Бу Худа асмандин яғдурған нандур: уни жиғип чедирлириңларға елип кетиңлар.

Исраиллиқлар бу асмандин чүшкән маннани (нанни) жиғишқа киришиду. Манна һәммисигә йетиду. Худа маннани әтигәнлиги таң сәһәрдә яғдуратти, шуңа һәммиси уни шу вақитта жиғиши керәк еди, сәвәви манна күн чиққанда ерип кетәтти.

Муса хәлиққә мундақ деди:

- Маннани артуқ жиғмаңлар, сәвәви Худа уни күндә яғдуруп туриду.

Лекин бәзиләр Мусаниң сөзигә кирмәй, маннани әтики күнгә қалдуриду. Улар әтиси туруп шу маннани йемәкчи болғанда, униң қурутлап кәткәнлигини көриду. Шуниң билән улар һәммини ташлашқа тоғра келиду.

Көп өтмәй исраиллиқларниң ичидиған сүйи қалмайду. Чөлдә йә дәрия, йә көл, йә қудуқ болмиған. Лекин Худа адәмләрниң уссизлиқтин өлүп кетишигә йол қоямду? Яқ, бу мүмкин әмәс. Лекин исраиллиқлар Худадин ярдәм сорашниң орниға, қайтидин Мусаға наразилиғини көрситиду.

- Сән бизни немишкә Мисирдин елип чиқтиң? Балилиримиз билән мелимизни су йоқ өлүп кәтсун дәпма?

Улар шунчилик хапа болғанки, һәтта Мусаға таш яғдурушқиму тәйяр туратти. Лекин Муса бу мәсилә билән қайтидин Худаға дуа қилиду.

- Мән бу хәлиқ билән қандақ қилимән? – дәйду у.

Шу чағда Худа Мусаға:

- Хәлиқтин бирсини елип қолуңдики тайиғиң билән тағқа чиққин. Андин сән таққа йеқин кәлгәндә, ғар ташқа тайиғиң билән бирни урғин, шунда униңдин су чиқиду, - дәйду.

Муса ғар ташни бир уриду вә униңдин таза су чиқиду. Буни чаңқап кәткән хәлиқ көрүп қанчилик хошал болуп кәткәнду! Уларниң калпуклири қуруп кәткән болуп, тиллири билән гели уссизлиқтин көйүп кәтмәктә еди, лекин әнди улар қанғичә су ичәлиди. Улар шундақла комзәклиригә су толтуруп, маллириниму суғарди.

Исраил хәлқи чөлдә болған вақитта көп қетим Худаға наразилиғини билдүрүп, Униңға ишәнч қилмиди, лекин Худа уни ташлимиди.