Көйүп турған чатқаллиқ

Бир күни Муса қойларни Синай теғиниң бағрида отлитивататти. Туюқсиз у ғәлитә бир нәрсини байқиди: бир чатқаллиқ көйүвататти. «Бу немә аламәттур? Чатқаллиқ ялқунлап көйүватиду, лекин көйүп кәтмәйдиғу!» - дәп һәйран болиду Муса вә йеқинирақ келиду. Шу чағда у туюқсиз бирсиниң авазини аңлайду.

- Муса! Муса! Мән Ибраһим, Исһақ вә Яқупқа сөзлигән Худадурмән. Мән исраиллиқларниң Мисирда азап чекиватқанлиғини көрдүм вә уларниң аһу-зарини аңлидим. Мән уларни қуллуқтин азат қилип, сүт билән һәсәл еқип туридиған Кәнъан зиминиға елип чиқмақчимән. Шуңа, барғин: Мән сени исраил хәлқини Мисирдин елип чиқиш үчүн падишаға әвәтимән. Қорқма, Мән сениң билән биллә болимән.

- Мәнма? Лекин, Рәббим, әгәр мән хәлқимгә берип, уларға силәрниң ата-бовилириңларниң Худайи мени силәргә әвәттим дегәндә, улар Униң нами немә дәп сорисичу?

- Мән мәңгү бар Болғучидурмән, - дегән аваз кәлди көйүватқан чатқаллиқтин. – Мән бирдин-бир Худа, йәни Ибраһим, Исһақ вә Яқупниң Худасидурмән.

- Мән сөзгә чевәр әмәс тилим еғир адәммән, - деди Муса. – Мени йә исраиллиқлар, йә Мисир падишаси тиңшимайду.

- Инсанларни яритип уларни сөзләйдиған қилған Мән әмәсму? – деди Худа. Мән үчүн сениң ағзиңға керәклик сөзләрни селиш қийин әмәс.

Лекин Муса бәрибир тәтүрлүк қилип:

- Башқа бирсини әвәткин! – дәйду.

Шуниң билән Худа униңға ғәзәпләниду.

- Яқ, Муса, бу ишни сән қилишиң керәк! Әгәр сән сөзләштин қорқсаң, акаң Һарунни өзәң билән елип барғин, у саңа қариғанда яхши сөзләйду. Лекин сән өзәң мениң әлчим болуп Исраил хәлқини қуллуқтин елип чиқисән!

Шундақ қилип Муса Худа униңға тапшурған ишни орунлаш үчүн Мисирға қайтип кәлди. Лекин Муса билән Һарун Мисир падишасиға исраиллиқларни қоюп беришни қанчилик ейтсиму, у унимиди. Шу арилиқта Исраил хәлқигә техиму көп ишләшкә тоғра келип, улар техиму қаттиқ җазалинидиған болди. Худа падиша билән Мисир зиминиға он апәт яғдурди: һашарәтләр билән кесәлләр вә башқа, лекин падиша хәлиқни вәдә қилинған зиминға қоюп беришни халимиди.

Шу чағда Худа Муса арқилиқ исраиллиқларға һәрбир аилигә бир нухсансиз қозини елип уни өтүп кетиш қурванлиғи сүпитидә союшини буйриди. Қозиниң қенини бир җамға қуюп, уни ишикниң беши билән кешигигә сүркәп қойуши керәк болған. Шу кечиси һечким өйдин талаға чиқмай олтириши керәк еди, сәвәви Пәрвәрдигарниң Периштәси Мисирни кезип жүрүп барлиқ тунҗа туғулғанларни өлтүрмәкчи еди. Периштә пәқәт беши билән кешәклири қанға сүркәлгән өйләргә кирмәй өтүп кетәтти.

- Тамақлинишниң алдида биз қилиш керәк йәнә бир нәрсә бар, - деди өй егиси. – Өйдики һәрбир адәм узун йолға маңғандәк кийинип қолиға һаса таяқни елиши керәк. Биз қозиниң гөшини алдирап йейишимиз керәк. Бу Пәрвәрдигарниң Өтүп кетиш һейтидур. Худа бизгә бу күнни ядимизда сақлап, уни әвлаттин әвлатқа мәйрәмдәк нишанлишинмизни буйриди.

Аилә җозиниң әтрапида жиғилғанда, аччиқ-чүчүк көктатқа миләнгән гөш җозиға қоюлди. Бу тамақниң дәми кичик балиларға яқмиди, лекин өйниң егиси мундақ дәп чүшәндүрди: - Бизниң Мисирда қул болуп ишлигинимиз мана мошу тамақтәк аччиқ болған.

Бу тамақни улар нан билән йеди, лекин нанму адәттикидәк әмәс еди.

- Бу нан хемиртуручсиз пиширилгән! – деди аниси. – Муса бизгә петир нан пүширимизни буйриди. Буниң арқилиқ биз йолға чиқишқа тәйяр екәнлигимизни көрситимиз, сәвәви узун йолға хемиртуруч билән пиширилгән нанни алса болмайду.

Тамақни йәп болғандин кейин аилиләр ухлиғили ятти.

Әтиси әтигәндә исраиллиқларниң һәммиси өйлириниң сиртиға чиқип турди. Бу күн улар шунчилик күткән улуқ бир күн боламду?

Бир исраиллиқ чепип келип:

- Һәммә ишлар Худа дегәндәк болди! – дәп вақириди. – Һәрбир мисирлиқ аилидә тунҗа оғул өлүпту, һәттаки падишаниңму оғли өлүпту. Бүгүн Худа падишаға Униң ирадисигә қарши чиқишқа йол қоймайдиғанлиғини көрсәтти!

- Әнди биз немә қилишимиз керәк? – сорашти адәмләр.

- Силәр йолға чиқишқа тәйярландиңларғу, - җавап бәрди әлчи, - тәәлуқатлириңларни елип учришиш мәйданиға бериңлар.

Шуниң билән хәлиқ өзи билән елип кәткидәк нәрсилирини жиғишқа өйлиригә қайтти. Атилар болса тунҗа оғуллириниң қолини тутуп уларға ишикләрниң бешидики вә кешәклиридики қанни көрсәтти:

- Мана бу, бу өйләрдә Исраиллиқларниң туридиғанлиғининиң бәлгүси. Оғлум, бу қан сени Худаниң җазасидин қутқазди!

Шундақ қилип Өтүп кетиш һейти бәкитилди. Дәл шу күни Пәрвәрдигар Өзиниң хәлқини мисирлиқларниң қуллиғидин елип чиқти.

Шуниң билән падиша Муса билән Һарунға:

- Силәр пүтүн Исраил хәлқини елип мениң хәлқимниң арисидин йоқ болуңлар! – деди.

Мисирлиқлар уларға дөләттин чапсанирақ чиқип кетишини ейтти...

Пәрвәрдигар исраиллиқларни Мисир зиминидин елип чиққичә, улар у йәрдә төрт йүз оттуз жил турди. Уларниң сани аяллар билән кичик балиларни һесаплимиғанда алтә йүз миңчә әр киши болған.