Аләмниң яритилиши

Әң дәсләптә Худа асман билән йәрни яратти. У Каинатни Өзиниң Сөзи арқилиқ яратти. Бундақ ишни Худадин башқа һеч бир адәм қилалмайду! Шуңа биз Худани Яратқучи дәп атаймиз. Худа инсанларға бәргән Муқәддәс Китапта бу ишниң қандақ болғанлиғи баян қилиниду.

Биринчи күни Худа мундақ деди: «Йоруқлуқ болсун», вә шуниң билән йоруқлуқ болди. Андин У йоруқлуқни қараңғудин айрип йоруқлуқни күндүз, қараңғуни болса кечә дәп атиди. Күндүз билән кечә бизниң көрүватқинимиздәк бир-бири билән алмишидиған болди.

Иккинчи күни Худа сулар үстидин пасилни яритип, уни асман дәп атиди (бүгүн биз уни атмосфера дәп атаймиз). Худа суларниң йеримини йәрдә, йеримини болса асманда, йәни булутларда орунлаштурди. Андин Худа пүтүн бошлуқни бүгүн биз дәм еливатқан һаваға толтарди.

Үчинчи күни Худаниң сөзи арқилиқ суниң астидин қуруқлуқ пәйда болди; сулар болса Худа яратқан чоңқурлуқларға жиғилди. «Андин Худа қуруқлуқни йәр, суни болса деңиз дәп атиди». Лекин Худа йәр-йүзиниң чөл вә сәт болғанлиғини көрди. Шуңа У мундақ деди: «Йәрдин чөп, чатқаллиқлар вә дәрәқләр өсүп чиқсун!» Шу һаман, көплигән өсүмлүкләр пәйда болди. Аләм һәрхил рәңләргә толуп, бәк гөзәл болуп кәтти! Өсүмлүкләрдин уруқлар чүшүп, бу уруқлардин йеңи өсүмлүкләр үнәтти. Дәрәқләрдики мевиләрдә уруқлар болуп, бу уруқлардин йеңи дәрәқләр өсүп чиқатти.

Төртинчи күни Худа қуяш, ай вә юлтузлар пәйда болсун дәп буйриди. Яратқучи қуяшни һәркүни әтигәнлиги чиқип, кәчқурунлиғи патидиған қилип яратти. Биз кечидә ухлиғанда қараңғу болиду. Лекин Худаниң әмир қилиши билән ай билән юлтузлар кечидә пақирайду вә бизгә көрүш үчүн йоруқлуқ бериду. Асмандики юлтузлар сан-санақсиз болғачқа, биз һәтта уларни саналмаймиз. Қуяш билән айниң ярдими билән күнләрни, айлари вә жилларни санаш мүмкин болди. Шундақ қилип Худа вақитни орунлаштуруп, һәммә нәрсиләр Худа планлиған тәртипкә кирди.

Бәшинчи күни Худа тирик мәвҗудатларни яритишни башлиди. У мундақ деди: «Барлиқ суларда тирик мәвҗудатлар болсун!» Шуниң билән Худа әмир қилғандәк болди. Худа чоңқурлуқта үзидиған йоған китларни вә суларда чақмақтәк тез үзидиған йоған вә кичик белиқларни яратти. Деңиз җаниварлириниң һәммисини Худа яратти: йоғандин тартип һәтта көзгә көрүнмигидәк кичикләргичә. Худаниң яратқан мәвҗудатлири сан-санақсиз болғачқа, уларни санап болуш мүмкин әмәс!

Һаваму хилму-хил авазлар билән һаятлиққа толди. Худа қушларниң миңлиған түрлирини яратти. Шуниң билән улар көк асманда йешилзарлиқниң үстидин учуп, дәл-дәрәқләргә вә йәргә дәм елиш вә озуқлиниш үчүн қонидиған болди. Андин Худа барлиқ һайванатларни берикәтләп мундақ деди: «Көпийиңлар!» Худа барлиқ белиқларниң, һайванатларниң вә қушларниң көпийишини халиған. Шуниң билән йәрдә, һавада вә суда мол һаят пәйда болди. Шундақ қилип бәшинчи күн өтти.

Кейин алтинчи күн кәлди. Худа йәрдә техиму көп һайванатларни яратти: өй һайванлири, қурутлар вә етизлиқтики һайванатлар. Калилар, атлар, чошқилар, пиллар, йолваслар, ширлар, маймунлар вә башқа нурғунлиған һайванатлар өз орнини тапти. Андин иланлар вә уларға охшаш башқа һайванларму пәйда болди. Улар һәрхил болуп бир-биригә охшиматти.

Шундақ қилип, Худа Өзиниң ишлирини пүтиришкә аз қалди. Асман билән йәр, қуяш билән юлтузлар, өсүмлүкләр билән дәрәқләр, белиқлар билән қушлар, қуруқлуқта вә суда яшайдиған һайванатлар пәйда болди. Йәр-йүзи карамәт җайға айланди! Лекин әң есил мәвҗудат инсан болди. Худа инсанни өзигә охшаш қилип яратти.

Алди билән Пәрвәрдигар Худа әр кишини топидин яратти. Андин Яратқучи адәмгә Өзиниң нәпәсини пүвләп, униңға һаятлиқ билән аң-сезим ата қилди. Адәмгә ойлаш, яритиш вә Худа билән мунасивәт қилиш қабилийити берилди. У өзи тоғрилиқ вә әтрапидики аләм тоғрилиқ тәпәккүр қилалатти. У хошал болуп күләләтти вә шундақла көңүлсиз болуп жиғлалатти. У Өзиниң Яратқучиси тоғрилиқ ойлап, Худаниң уни қанчилик сөйидиғанлиғин сезәтти. Биринчи инсан Адәм ата дәп аталған.

Андин Худа Ерәм бағни бәрпа қилип, у йәргә Адәм атини қойди. Бу җәннәт болған! Ерәм бағдин җәннәтни суғириш үчүн бир дәрия еқип чиқатти. Бу дәрия бағдин төрт дәрия болуп еқип чиқатти: Пишон, Гиһон, Дәҗлә вә Фират. Пәрвәрдигар Адәм атиға баққа қарашни буйриди. Адәм ата бу әмгәктин қийналмай, бәлки хошал болатти. Сәвәви Худа униңға пүтүн мәвҗудатқа қараш үчүн күч, әқил, вә хиял қилиш қабилийитини ата қилди. Шундақла, Худа униңға барлиқ һайванатларға исим қоюшни буйриди, вә Адәм ата бу буйруқни орунлиди. У барлиқ тирик мәвҗудатларға исим берәлигәнлигигә хошал болди.

Лекин шуниңға қаримай у бираз көңүлсиз еди. Бир күни Адәм ата дәм елип ятқанда, мундақ ойлайду: «Худа маңа шунчилик нурғун яхши нәрсиләрни ата қилди. Демәк, У мени яхши көриду. Лекин әтрапимдики яхшилиқларниң һәммисигә қаримай, мән өзәмни ялғуз һис қиливатимән. Худа буниң тоғрилиқ билидиған болуши керәк. Бундақ ойлар билән Адәм ата қаттиқ уйқиға патиду.

У ойғанғанда һәйран болуп көзлирини угилайду. Униң алдида бир аял туратти. «Мән әнди ялғуз әмәс! Немә дегән әҗайип, Худа маңа аял ата қилипту! Биз әнди һәрқачан биллә болимиз» – дәп хошал болди.

Адәм ата билән Һава ана бағда көп сәйлә қилатти вә йеңи нәрсиләрни үгинәтти. Лекин улар бағниң оттурисидила пәхәс болатти. Бу йәрдә икки тал сирлиқ дәрәқ бар еди. Худа Өзи бу дәрәқләргә нам бәргән. Уларниң бири «һаятлиқ дәриғи», йәнә бири «яхшилиқ билән яманлиқни тонуш дәриғи» дәп атилатти. Лекин Худа адәмгә яхшилиқ билән яманлиқни тонуш дәриғиниң мевисидин йейишни мәнъий қилди.

Адәмләр бәхитлик болған. Худа Адәм ата билән Һава аниниң бир-бирини чүшинидиғанлиғини вә яхши көридиғанлиғини көрүп рази болиду.

Шуниң билән алтинчи күн аяқлишиду.

Худа Өзиниң барлиқ ишлирини пүтәргәндин кейин, бу ишларниң һәммисиниң интайин яхши болғанлиғини көриду. Худа яратқанлиридин рази еди. Һәммә нәрсә карамәт еди. Аләм йоруқ болуп, һава яхши пураққа толған, йәр-йүзи болса чирайлиқ өсүмлүкләр билән қапланған еди. Қуяшниң парлақ нури күндүзи асманни толтуратти, айниң ялтирап туридиған нури болса кечини безәтти. Қушлар, һайванатлар вә барлиқ тирик мәвҗудатлар инақ вә бәхитлик еди. Лекин Адәм ата билән Һава ана әң бәхитлик болған, сәвәви улар өзара вә Худа билән мунасивәт қилип, Уни улуқлалатти.

Йәттинчи күни Худа һеч нәрсә яратмай, барлиқ иштин дәм алди. Шуниң билән Худа бу күнни берикәтләп уни муқәддәс күн дәп бәкитти. Шундақ қилип дәм елиш күни алаһидә күнгә айланди. Кейинирәк Пәрвәрдигар Өзиниң хәлқигә: йәттинчи күни, йәни һәптиниң ахирқи күни барлиқ ишлардин дәм елиңлар дәп әмир қилди. Буниңдин кейин барлиқ ишәнгүчиләр бу күни өзиниң Яратқучисини ойлап вә улуқлап, Униңға хизмәт қилиши керәк болди.