Топан

Адәм ата билән Һава аниниң сан-санақсиз әвлатлири болди. Адәм ата, Һава ана, Қабил вә Сет аләмдин өткәндә, дунияда нурғунлиған адәмләр бар еди. У заманларда адәмләр бәкму узақ яшатти вә һаятиниң ахириғичә сағлам вә күчлүк болатти. Адәм ата 930 жил яшиди, Сет болса 912, Һанухниң оғли Митушаел 969 жил яшиди. Һанухтин сирт, биз бу адәмләр тоғрилиқ һеч немә билмәймиз. Һанух тоғрилиқ у һәққаний болған вә Худаға хошаллиқ билән хизмәт қилған дәп йезилған. Һанух 365 яшқа киргәндә, Худа уни йәр-йүзидин еливалиду, йәни у өлмәйду вә дәпнә қилинмайду; Худа уни тирик пети асманға еливалиду. Униң оғли Ламәктин оғул туғулиду вә бу бала Нуһ дәп атилиду (бу исим «тиничландурғучи» дегән мәнани билдүриду), сәвәви униң ата-аниси бу балида өзиниң әмгигидин тәсалли тапиду.

Нуһниң заманидики адәмләр Қабилниң әвлатлиридәк яшайдиған болиду: улар Худани унтуп, нурғунлиған яман ишларни қилиду. Бу адәмләр Худа уларниң гуналирини көриду дәп ойлимиған. Улар көрәлмәсликкә, өчмәнликкә, риқабәткә толуп бир-бири билән соқушатти. Уларниң көпинчиси Худа тоғрилиқ һеч нәрсә билишни халимай, буниң орниға өзиниң күчи билән қудритигә тайинатти. Улар адәмниң қудритиниң Худадин келидиғанлиғини ойлиматти. Пәсилләрни орнатқан Худа, буғдай билән һосулниң болушиға йол қойидиған Худа, ямғурни, қуяш нурини вә шамални беридиған Худа. Улар мана буни унтуп қалди.

Адәмләр өзиниң Яратқучисини һәм бир-бирини башқа яхши көрмәйдиғанлиғи сәвәвидин Худаниң көңли йерим болди. Шуниң билән Худа инсанларни яратқиниғи пушайман қилди. У яманлиқни йоқ қилиш үчүн йәр-йүзидики һаятлиқни йоқ қилмақчи болди. Лекин Худа Нуһтин рази еди, сәвәви у һәққаний адәм болуп гуна қилматти. Нуһ 500 яшқа киргәндә униң үч оғли болған еди: Сам, Һам, Япәт.

Нуһ адәмләрни яман йоллиридин йенип, Худаға қайтишқа чақирди. У уларни, «Әгәр силәр һаятиңларни өзгәртип Худаға йүзләнмисәңлар, Худа пүтүн дунияни топан билән вәйран қилиду», дәп агаһландурди, лекин һеч ким уни тиңшимиди.

Худа адәмләрниң өзгәрмәй техиму гуна қилғанлиғини көргәндә, Нуһқа мундақ деди:

- Мана вақит кәлди. Мән қорқунучлуқ топан кәлтүримән. Адәмләр яманлиққа толди, лекин сениң билән мән бир келишим түзимән: бу топандин пәқәт сениң аиләң қутқузилиду – сән, сениң аялиң, оғуллириң вә уларниң аяллири. Буниң үчүн саңа йоған бир кемә ясаш керәк болиду. Мени диққәт қилип тиңшап, дәл Мән дегәндәк қилғин. Яхши яғачни елип су кирмәслик үчүн униң ичи-сиртини қара мом билән сүркигин. Бу кемә наһайити бүйүк болуши керәк: узунлиғи йүз оттуз метр, кәңлиги жигирмә икки метр вә егизлиги он үч метр. Униң бер четигә чиң йепилидиған ишикни ясиғин, үстигә болса кичик бир деризә ясиғин. Бу бүйүк кемә үч қәвәтлик болиду, сәвәви сән униң ичигә барлиқ қушлар билән төрт путлуқ һайванатларни, қурут-қоңғузларни вә йоған-кичик тирик мәвҗудатларни җүпи билән елип кирисән.

Нуһ өзиниң оғуллири билән кемини ясашқа бирдин киришиду. Бу қурулуш узун жилларға созулиду. Уларниң немә қиливатқанлиғини көргән адәмләр: «Бу Нуһ зади немә селиватқанду?» дәп соратти. Нуһ болса уларға кемә селиватқанлиғини ейтқанда, улар уни мәсхириләп, күлишәтти.

- Бу еғирдин-еғир кемини сән деңизға қандақ сөрәп апирисән? – дәп соратти улар.

- Су өзи бу йәргә келиду, шу чағда у өзила маңиду, - дәп җавап берәтти Нуһ.

- Бу йәргә? Нуһ, сән сараң боп қапсән! – дейишәтти улар.

Нуһ билән униң аилисигә адәмләрниң мәсхирилирини аңлаш оңай болмиған, лекин улар Худаға ишәнч қилип адәмләргә мундақ җавап бәрди: «Худа яманлиқ ойлайдиған вә яманлиқ қилидиған барлиқ адәмләрни йоқ қилиш үчүн қорқунучлуқ топанни әвәтиду».

Бу йоған кемә тәйяр болғанда, Худа Нуһқа мундақ деди:

- Сән аиләң билән кемигә киргин вә Мән саңа ейтқандәк өзәң билән кемигә һайванатларни елип киргин. Бир һәптидин кейин Мән қорқунучлуқ топан әвәтимән. Пүтүн зимин суниң астида қалмиғичә, қириқ күн вә қириқ кечә йәргә ямғур яғиду.

Нуһ йоған ишикни ачти вә һайванатлар җүп-җүпи билән кеминиң ичигә киришкә башлиди. Шундақла у адәмләр билән барлақ һайванатларға йемәклик, буғдай, зирайәтләр вә саман елип кирди. Андин Нуһ аяли, үч оғли вә уларниң аяллири билән кемигә кирди. Шундақ қилип кемидә сәккизла адәм болди. Лекин кеминиң ишигини Нуһ әмәс, бәлки Худа Өзи япти. Шундақла Нуһ бир нәрсини билгән: Худа униңға ишикни ечишни буйримиғичә, у ишикни ачмаслиғи керәк.

Шу чағда у ямғур тамчилирини аңлиди. Бешида ямғур тамчилап яғди, бара-бара ямғур шар-шар йеғишқа башлиди. Бу ямғур саатлап, күнләп яғди. Бираз вақиттин кейин улар суниң авазини аңлап, суниң кемигә йәткәнлигини чүшәнди. Кейин улар кеминиң көтирилип, еқишқа башлиғанлиғини сәзди.

Ямғур қириқ күн яғди. Кемидә болған сәккиз адәм үчүн бу вақит мәңгүлүктәк билинди. Туюқсиз адәмләр билән һайванатлар бир нәрсини сәзди. Бу немә аламәт? Дәһшәтлик тиничлиқ! Ямғур тохтиди! Лекин уларниң кемиси су үстидә туратти. Пүтүн зимин вә һәттаки әң егиз тағлар суниң астида қалған еди.

Пәқәт йүз әллик күн өткәндин кейин Худа суларниң пәсийишигә йол қойди. Лекин бу әһвал йәнә бираз вақит шу пети турди.

Андин туюқсиз кемә бир тәвриди, бу немә? Кемә бир нәрсигә тақашқандәк болуп бир орунда тохтап қалди. Бу иш топан башланғандин кейин йәттинчи айниң он йәттинчи күни йүз бәрди. Кемә тохтиған йәр Арарат теғи еди. Нуһ йәнә қириқ күн күтти, андин деризини ечип қағини талаға чиқиривәтти.

- Немишкә ундақ қилдиң? – дәп сориди униңдин аяли.

- Әгәр қаға қайтип кәлсә, мән униң сиртта қонидиған йәр тапалмиғанлиғини билимән, - дәп җавап бәрди Нуһ.

Қаға қайтип кәлмиди вә һәммиси хошал болуп кәтти. Нуһ мундақ деди:

- Қаға дегән күчлүк қуш. У узақ вақит учалайду, дәм елиш үчүн болса униңға тағниң бир четиму йетиду. Әнди болса мән кәптәрни қоюп беримән.

Кәптәр сиртқа учуп кәтти, лекин бир дәмдин кейин қайтип кәлди.

- Қариғанда, су техи йәнә көпкән, - ойлиди Нуһ, - йәнә бир һәптидәк күтүш керәк.

Йәттә күндин кейин Нуһ йәнә бир кәптәрни қоюп бәрди. Сәккиз адәм әнди қандақ болидиғанлиғини тақәтсизлик билән күтти. Ахири кәптәр кеминиң ичигә учуп кирди. Униң тумшуғида зәйтун дәриғиниң йеңидин үнүп чиққан йопурмиғи туратти. Нуһ йәнә йәттә күндин кейин кәптәрни қайтидин чиқарғанда, у қайтип кәлмиди.

Буниң арқилиқ Нуһ йәрниң қуруп кәткәнлигини вә суларниң қайтқанлиғини билди. Әнди у Худаниң ишикни ечишқа буйруқ беришини күтти. Ахири Худа:

- Аялиң, оғуллириң вә келинлириңни кемидин елип чиққин. Кемидики барлиқ мәхлуқлар, йәни учар қанатлар вә чоң-кичик һайванларни елип чиққин. Улар йәр йүзидә йәнә көпийип, зиминға таралсун, — деди.

Шундақ қилип, кеминиң йоған ишигини ечиш вақти кәлди. Һайванлар хошал болушуп сиртқа жүгрәп чиқти.

Кемидин һайванатлар билән қушлар чиқти, қушлар болса хошаллиқ билән қанатлирини йейип һәр яққа учуп кәтти. Нуһниң аилиси арам алди. Улар бир-бирини қучағлап, хошаллиғини йошуралматти.

Нуһ өзиниң алдида йеп-йешил тағлар билән падиларни көрди. Лекин гунаға патқан адәмләр қени? Улар йоқап кәтти.

Худаға хизмәт қилишни халимай, нурғун яманлиқ қилған адәмләр үчүн топан қорқунучлуқ бир җаза болди.

Нуһ уни топандин қутқазған Худаниң чоңқур рәһимдиллигини чүшәнди. У ташлардин бир қурванлиқ суписини ясап, бир нәччә һайван билән қушларни елип, уларни Худаға қурван қилди. Пәрвәрдигар бу қурванлиқтин рази болуп қәлбидә мундақ деди: «Әнди зиминни инсанларниң гуналири үчүн қарғимаймән» деди. Худа адәмләрниң гуна қилишни тохтатмайдиғанлиғини билгән. Пәрвәрдигар йәнә, «Зимин моҗут болидикән, униңда терим-жиғим, иссиқ-соғ, қиш-яз, кечә-күндүз моҗут болиду!» - дәп ейтти. Шуниң билән Худа Нуһ билән униң оғуллирини улар зиминни пәрзәнтлири билән толтуруш үчүн берикәтлиди. Шундақла, Худа Нуһ вә униң оғуллири вә улардин кейин яшайдиған барлиқ адәмләр вә һайванатлар билән бир келишим түзди. У әнди адәмләр билән һайванлар топан билән вәйран болмайду вә су әнди һечқачан йәрни вәйран қилмайду дәп вәдә бәрди. Худа бу келишимни әскә кәлтүридиған алаһидә аламәтни орунлаштурди, у болсиму һасан-һүсән. Һәрқетим ямғур йеғип болғандин кейин һасан-һүсән асманда пәйда болуп, қуяш өзиниң нурлирини униң арқилиқ төкиду. Андин Худа Нуһқа:

- Мән сениң билән вә йәр-йүзидики һәрбир тирик җан билән түзидиған келишимниң бәлгүси мана мошу, - дәп ейтиду.

Силәр һасан-һүсәнгә қариғанда, униң мәнасини есиңларға елиңлар. Һасан-һүсән дегән пәқәт ямғурдин кейин пәйда болидиған бир чирайлиқ нәрсә әмәс; һасан-һүсән дегән Худаниң адәмләргә болған алаһидә меһриванлиғи, садиқлиғи вә ғәмхорлиғиниң бир бәлгүсидур.