Адәм атиниң гуна қилиши

Худа асманни яратқанда, У шундақла периштәләрниму яратти. Улар асманда Худаниң илкидә яшап, Униңға хизмәт қилатти. Бир күни уларниң бири Худаға қарши чиқиду, сәвәви у өзиниң Яратқучисидәк қудрәтлик болушни халиған. Бу көтирилишкә нурғунлиған периштәләр қатнашти. Шу чағда Худа уларни дозақ дәп атилидиған қараңғулуққа ташлайду. Бу ғулиған периштә шәйтан дәп атилип, өзигә охшаш көтирилгән барлиқ периштәләрниң башлиғи болиду. Шәйтан әгәр Адәм ата билән Һава ана гуна қилса, уларниң өлүп дозаққа кетидиғанлиғини билгән. У инсанларни өч көрәтти, шу сәвәптин уларни Худа билән болған мунасивитидин айривәтмәкчи болди. Шуниң билән униңға бир ой кәлди: «Худа инсанларға яхши билән яманни билдүридиған дәрәқниң мевисини йейишни рухсәт қилмиди. Шуниң үчүн мән уларни шу мевини йейишкә аздуримән». Шәйтан илан түригә киривелип, Ерәм бағқа кириду...

Бир күни Һава ана яхши билән яманни билдүридиған дәрәқниң қешида турғинида, бирсиниң үнини аңлиди:

Һава!

Аял қорқуп кетип: «Мән билән сөзлишиватқан ким?» дәп ойлайду. Туюқсиз у йенида бир иланни байқайду.

Худа растинла силәргә бағдики һеч бир дәрәқниң мевисини йейишкә рухсәт қилмиғанму? – дәп сориди у.

Яқ, Худа ундақ демиди, - дәп җавап бериду Һава ана. – Бизгә бағдики барлиқ дәрәқләрниң мевилирини йейишкә болиду, пәқәт мону дәрәқниң мевисини йейишкә болмайду. Болмиса биз өлимиз.

Силәр һәргизму өлмәйсиләр, - деди илан. – Худа силәрниң уларни тутмаслиғиңлар үчүн шундақ дәйду. Лекин Худа билиду, әгәр силәр бу мевиләрни йәп бақсаңлар, һазирқидинму көп нәрсиләрни билидиған болисиләр. Силәр Худадәк болуп, яхши билән яманниң немә екәнлигини билидиған болисиләр.

Буниңдин кейин илан йоқап кетиду. Һава ана болса дәрәқниң мевилиригә зоқлинип қарап қалди. У Худадәк болалайдиғанлиғи тоғрилиқ ойлиғинида, һаяҗанлинип кәтти. У авайлап мевиләрниң бирини тутти. Һеч нәрсә болмиди. Андин у мевини үзүвелип бир чишлиди. Һава ана бирдин җан берип жиқилип чүшмиди! Дәрәқниң мевиси дәмлик еди. Шу чағда униң қешиға Адәм ата кәлди. Һава ана: «Адәм, сәнму йәп баққин», - дәп мевини униңға сунди. «Мән Худа рухсәт қилмиған мевини йәп бақтим, лекин мана, өзәң көрүп турғандәк, мән өлмидимғу!»

Адәм ата көп ойлимай мевини бир чишлиди. Уларниң һеч қайсиси өлмиди. Һәр һалда, улар техи тирик еди. Лекин дәрһал бир нәрсә өзгәрди, сәвәви дунияға өлүм, адәмниң қәлбигә болса яманлиқ билән гуна кирди. Гуна дегән Худаға бойсунмаслиқ вә Униң әмирлирини бузуштур. Өлүм болса гуна үчүн болған җазадур. Шундақ қилип адәмләрниң чәксиз болған бәхитлик һаяти аяқлашти. Шәйтан болса, мана мошуниңға интилған. Туюқсизла Адәм ата билән Һава ана өзлириниң ялиңач екәнлигини байқап, бир-биридин уйилидиған болди. Улар йоған-йоған йопурмақларни жулувелип өзлиригә кийим қиливалди. Улар биз өзимизгә қаралаймиз дәп ойлайду, лекин уларниң қәлбидә бәрибир арамлиқ йоқ еди. Тунҗа адәмләр уйилип туратти, улар шу кәмгичә һис қилип бақмиған сезимгә чөмгән еди – у болсиму әйип сезими.

Кәчқурун Худа баққа келиду. Адәм ата билән Һава ана Униң қәдәмләрни аңлиған һаман җәннәтниң дәрәқлириниң арисида мөкүнивалиду. Алдида Худа уларниң Дости болған, әнди болса улар Униңдин қорқуп кәткән еди. Гуна адәм билән Худаниң арисидики әҗайип мунасивәтни бузувәтти. Буниң алдида улар Худаниң алдиға толуқ ишәнч вә муһәббәт билән кәлгән, әнди болса йошурунмақта еди.

Адәм, сән қәйәрдә?

Худа Адәмни тапалмайдиғанлиғидин уни чақирған әмәс, сәвәви Худа һәммисини вә һәммини көрүп туриду. Ундақта Худа уларни немишкә чақирған? Чүнки Худа Адәм ата билән Һава аниниң Худаниң уларни издәватқанлиғини чүшинишини халиған.

- Мана мән! – дәп җавап бәрди Адәм ата. У Худаға җавап бәргининиң өзидә Худадин мөкүнүшниң нәқәдәр ахмақлиқ екәнлигини ойлиди.

– Мән Сениң үниңни аңлап, өзәмниң ялиңач екәнлигимдин қорқуп кәттим.

- Сениң ялиңач екәнлигиңни саңа ким ейтти? – дәп сориди Худа. – Сән һазирғичә буниңдин уялмиған едиң. Сән Мән рухсәт қилмиған шу дәрәқниң мевисини йегән охшимамсән.

Адәм ата Худаға бешини көтирип қаралматти.

Сән маңа бәргән аял мевини маңа бәрди, - аста җавап бәрди у.

Сән немишкә шундақ қилдиң? – сориди Худа Һава анидин.

Илан маңа һәрхил нәрсиләрни вәдә қилип алдиди, - дәп өзини қоғдиди Һава ана.

- Шуниң билән мән униң һейлигәрлигигә алдандим.

Шу чағда Худа иланға мундақ деди:

Қилғиниң үчүн қарғиш астида болисән! Адәмләр сениң мәңгүлүк дүшминиңгә айлиниду. Лекин бир күни сени йеңип чиқидиған Бирси келиду!

Адәм ата билән Һава ана Худаниң дегәнлирини чүшәнмиди. Улар Худаниң кәлгүсидә яманни йеңиш үчүн Қутқазғучини әвәтидиғанлиғини билмигән.

«Әнди улар яхши билән яманни билидиған болди, - дәп ойлиди Худа. – Адәмләр Маңа охшаш болушни халайду, лекин улар яманға қарши турғидәк күчлүк әмәс. Шуңа Мән уларниң һаятлиқ дәриғиниң мевилирини йәп қоюшини халимаймән».

Худа Адәм ата билән Һава аниға, «Силәргә бу йәрдин кетиш керәк! – дәйду, - Һава, сениң балилириң болиду, лекин уларни туққиниңда азап чекисән. Адәм, сән болсаң өзәңни вә аиләңни беқиш үчүн җапа чекип ишлишиң керәк. Сениң етизлиғиңда тиккән билән явайи чөпләр өсиду. Сән һаятиңниң ахириғичә арам тапмайсән. Андин сениң тениң қайтидин топиға айлиниду, сәвәви сән топидин яритилған».

Адәмләр җәннәттин чиқип кетиштин бурун, Худа уларға теридин кийим қилип бериду. Адәмләр Худаға бойсунмиғанлиғи сәвәвидин Худа улар билән яшимисиму, У уларға ғәмхорлуқ қилиду.

Шундақ қилип, Адәм ата билән Һава ана җәннәттин қоғлап чиқирилди. Худа бағ билән һаятлиқ дәриғини күзәт қилиш үчүн, керуб дәп атилидиған мәхлуқлар билән от қиличини орунлаштурди. Шуниңдин бу ян адәмләр карамәт Ерәм бағда яшимайдиған болди. Лекин... Худа уларға Қутқазғучини вәдә қилди!