De junga Profeet

De Jung Samuel deend däm Harn unja Eli. Un daut Wuat vom Harn wia selden en dee Doag; un doa wieren nich väle Visionen.

De Israeliten siedelden un läwden väle Joa en daut Vesproakne Launt. See hauden äare Hiesa jebut, daut Launt beoabeit un Wiendruwengoades jeplaunt. To selwje Tiet veteidichten see äa Launt ver de Fiend. Daut Vesaumlungszelt – soo nanden see daut Zelt vom Heilichtum, en däm see de Toflen met de Tieen Jebooten doanopp jeschräwen oppbewoaden, aus see derch de Wieste waundaden – befunk sikj nu opp däm Boajch. Wan emma de Menschen Gott aunbäden ooda Opfasch opfren wullen, jinjen see dort han.

Eli, de Priesta, saut bie de Däa von daut Vesaumlungszelt un beoobacht, woo de Lied noppkjeemen. Hee kunn wäajen sien Ella nich mea aus Priesta deenen, un siene Säns musten fa am enstonen. Leida jehorchten see Gott nich, oba deeden sea schlajchtet. Eli wist doavon un wees äant vejrämt opp äa faulschet Vehoolen, oba siene Säns achten nich opp äa Voda siene Wieed.

Een Dach kjeem eene Fru no Eli, dee eenen Jung bie de Haunt leid.

"Hallo! Ekj sie Hana. Kjenn Jie Junt aun mie erinren? Daut wia hia aun dise Städ ver daut Vesaumlungszelt daut ekj een poa Joa trigj to Gott bäd, daut Hee mie eenen Sän schenkjen mucht. Ekj wia donmols sea mootloos. Denkjt junt daut noch, woo ekj jeroat un jehielt hab? Oba nu sie ekj froo. Daut es mien Sän", de Fru kjikjt eenem Jung leeftolich aun. "Jie säden to mie dautmol, daut Gott mien Jebäd erhieren wudd. Mien Sän sien Nomen es Samuel. Un hee saul bie Junt bliewen. Hee woat Junt halpen, däm Harn to deenen. Ekj hab däm Harn een Vespräakjen jemoakt un mucht Am mienen Sän hanjäwen."

"Mucht Gott die säajnen, Samuel", säd Eli. "Komm met, ekj wies die, wua du wonen woascht."

Samuel holp Eli jieren.

Eene Nacht wia Samuel meed un läd sikj dichtbie de heilje Kjist dol un schleep en. Onverhofs wort hee oppjewakjt von wäm dee am biem Nomen roopt.

"Waut es doa?" Roopt hee ut.

Doa kjeem kjeene Auntwuat, aulsoo stunt hee opp un rand no Eli.

"Hab Jie mie jeroopt?" Fruach hee.

"Nä, ekj hab nich", auntwuad Eli. "Go trigj schlopen."

'Woo sondaboa', docht Samuel. Hee jinkj trigj un schleep wada en.

"Samuel!" De Jung hieed de Stemm wada un tekjt ut Angst.

Hee rand schwind no Eli.

"Nu hab Jie mie jeroopt, nich soo?"

"Nä, ekj hab die nich jeroopt, mien Sän", Eli dreid sienen Kopp. "Go schlopen!"

Samuel jinkj wada schlopen. Un dan hieed hee wada irjentwäm lud sienen Nomen roopen.

'Ekj wudd je nich wada orrajcht sennen', docht Samuel un spood sikj no Eli,

"Hia sie ekj, Eli! Vält junt irjentwaut?"

Un de Priesta erkjand, daut et Gott wia, dee Samuel roopt.

"Go trigj schlopen, Samuel. Un wan Gott dienen Nomen wada roopt, dan saj: 'Räd, Har, dien Kjnajcht hieet!'"

Samuel jinkj stell to Bad un funk aun to luaren. Un doa wia de Stemm wada,

"Samuel, Samuel!"

"Räd, Har, dien Deena horcht!" Auntwuad Samuel leis met zetrende Stemm.

Un Gott säd to am:

"Ekj woa Eli siene Famielje rechten. Ekj woa am doafäa bestrofen, daut hee siene Säns nich muak opphieren, uk wan hee wist, daut see Gott derch daut, waut see deeden, lastaden. See woaren beid aum selwjen Dach stoawen."

Aus Samuel dise furchtboare Norecht von Gott hieed, schleep hee nich een kjlienet beskje bat zemorjes. Aus de Sonn oppjinkj, muak Samuel de Vesaumlungszelt-Däaren op.

"Waut haft Gott die enne Nacht jesajcht?" Fruach Eli am.

Samuel wacht met auntwuaten, wiels hee Angst haud, Eli de Bootschoft vom Harn met to deelen, oba dan vetald hee Eli aules. De Priesta wia een Stootje stell, dan nekjt hee un säd truarich: "Wan Gott daut jesajcht haft, dan woat Hee daut doonen. Hee es de Har."

En een poa Joa neem sikj aules soo rom, aus Gott en jane Nacht to Samuel jesajcht haud.

De Har wia met Samuel, aus hee äwa de Joaren oppwoss. Daut gaunze Launt Israel wort en, daut Samuel wia jeieet, Gott sien Profeet to sennen. De Har openboad Samuel wichtje Woarheiten un hee berecht dee to daut Volkj.