De Siech vom Gloowen

David säd… "Vondoag woat de Har die en miene Henj jäwen, … un de gaunze Ieed woat erkjanen, daut doa een Gott en Israel es; un dise gaunze Vesaumlunk woat weeten, daut de Har nich derch Schwieet un Spies rat; wiels de Kaumf es däm Harn sienen, un Hee woat junt en onse Haunt jäwen."

No Samuel sien Besuach heed David de Schop wieda. Wan hee oppe Weid jinkj, neem hee eene Hoap met. Wäarent de Schop frädlich grosden, späld hee met siene Hoap un stald niee Leeda toop. Oba eenjemol haud de junga Hoad schwoare Tieden. Soo aus to eene Tiet, aus hee siene Schop von eenem Boa beschizt.

'Waut Gott fa mie deit, es änlich daut waut ekj fa miene Schop doo', docht David, nodäm hee meist een Laum veloaren haud. 'Hee woakt äwa mie, vesorcht un beschitzt mie, wan ekj en Jefoa sie.'

David neem siene Hoap un docht een Stootje no, plock aun de Seiden un dan sunk hee:

"De Har es mien Hoad, mie woat nuscht fälen. Hee weit mie opp jreene Weid un leit mie aun stelle Wotasch. Hee stalt miene Seel wada häa; Hee leit mie en de opprechtje Stäaj om sien Nomens haulwen. Wan ekj derch dän diestren Doodestol go, fercht ekj kjeen Iebel; wiels du best bie mie, dien Stock un diene Stett treesten mie."

Een Dach jeroot Saul noch wada enne Wutt un aula biem kjennichlichen Hoff hauden Angst un flautaden. Emma wada wort hee onverhofs wuttich. Jeweenlich beschod hee daut doch un wia doahinja sea bedrekjt. Eent von Saul siene Deena jeef eenmol rot, David no däm Paulaust to roopen, wiels see wisten, daut hee goot de Hoap spälen kunn. Daut es woo David en Saul sien Hoff tostonen kjeem. Wan Saul bloos jewist haud, daut de junga Maun ver am, dee von Samuel jesaulwda Kjennich wia! Oba hee haud kjeene Oninj doavon un leewd David boolt sea. Un de Wajch, soo aus David de Hoap späld, woamd Saul sien Hoat werkjlich opp.

Wan emma Kjennich Saul jäajen de Filista en dän Kjrich jinkj, kunn David trigj no Hus gonen, wiels wäa well eenen jungen Musikj-Späla opp däm Kjrichplauz haben? Soo kjieed David doatoo trigj, de Schop von sien Voda to heeden, un siene Breeda foljden Saul un jinjen met en dän Kjrich.

Een Dach roopt sien Voda am un säd: "Nemm waut toom Äten fa diene Breeda un go nom Loaga von onse Armee."

David brukt bloos een poa Stund, om dort han to komen. Hee brocht waut Äten fa siene Breeda, dan sad hee sikj biesied äant dol un funk aun to horchen, äwa waut de Soldoten räden deeden.

Met eenmol worden see aula stell un glozten vegrult no waut Wietauf. Een Filista nodad sikj no de israelitische Armee. Waut fa een Kjrieja! Sien Nomen wia Goliat. Hee wia stoakj un een Muskelja, soo bie dree Meeta groot. Hee druach een schwoaret Schiltkjleet un druach eenen grooten Spies.

"Mien Aunjebott steit noch!" Roopt hee. "Jäw mie eenen Maun un lot ons jäajenenaunda feiten. Wan hee mie schleit, woa wie toostonen veloaren to haben. Wan ekj jewenn, woa jie besiecht sennen. Hab jie Angst ooda soowaut? Jie bleede!"

"Haft hee junt aul ea to eenem Kaumf rutjefoddat?" Fruach David siene Breeda.

"Väle Mol. Oba natieedlich es et hopninjsloos. Jäajen disen Ries to kjamfen es de sechra Doot!"

"Oba Gott es opp onse Sied, nich soo?" David wia äwarauscht.

De Soldoten lachten.

"Wan daut om Krauft, haustich un goodet Jewäa jeit, waut haft Gott doamet to doonen?"

Kjennich Saul vespruak soogoa, dän browen Soldot, dee Goliat besiejen wudd, siene Dochta befrieen to loten. Oba kjeena wuach sikj daut, am entjäajen to gonen.

Saul wort jesajcht, daut de junga David, dee fa am Hoap jespält haud, doa aunjekomen wia, wua de Armee loagad. Un Saul schekjt am holen.

"Lot mie jäajen dän Filista kjamfen", bedd David.

"Denkj nich eemol doaraun!" Auntwuad de Kjennich. "Goliat es een stoakja un erfoarna Kjrieja, un du best väl to junk."

"Oba ekj hab beides Leiws uk Boaren doljeschloagen, aus see kjeemen, om Lama von miene Häad to nämen. Gott haft mie donn jeholpen, un Hee woat mie halpen, däm Filista jäajen to stalen un am to besiejen", säd de junga Maun met Kloarheit.

"Ekj schaz dienen Gloowen werkjlich", säd Saul. "Kjeena well oppstonen, om Goliat rut to fodren un sikj am jäajen to stalen, buta du. Trakj mien Schiltkjleet aun, nemm daut Schwieet un dan go! Mucht de Har met die sennen!"

David proowd Saul sien Schiltkjleet aun, oba daut wia to schwoa fa am. Hee kunn afens gonen, doawäajen neem hee daut auf. David neem sikj sienen Schleida (een Reemen toom Steena Schmieten), fief glaute Steena, sienen Stock un jinkj no däm Filista.

"Ha ha ha!" Hee lacht, aus hee eenen jungen Maun met eenem Schleida sach no am komen. "West du mie nu werkjlich rutfodren?"

"Du kjemst met Schwieet un Spies jäajen mie, oba ekj kom jäajen die em Nomen vom Harn, de Gott von de Armeeen Israels!" Roopt David ut.

Hee schliesad eenen Steen un dee troff dän Filista. De Steen fua en dän Ries sien Stiern nenn, krakjt doa, wua sien Kjriejeshoot am nich beschizt. Goliat foll no de Ieed. David rand nopp no am, neem däm Filista sien Schwieet, trock daut ut de Schufsel un muak am doot.

David sien Siech äwa Goliat muak de Israeliten soo sea moot, daut see de Filista forchtloos ut däm Launt fuat juagen.