De Papierus-Korf

"Dan jeboot Farao aul sien Volkj un säd: Een jieda Sän, dee jebuaren woat, sell jie en dän Riefa schmieten, un jieda Dochta sell jie läwen loten."

Daut wia lang trigj, daut Jakob un siene Säns no Ägipten jetrocken wieren, wua Josef läwd. Nu wieren see nich mea eene Famielje. See worden een grootet Volkj, de Nazion von Israel. De Ägipta vegauten von Josef un siene Halp von lange Tiet trigj. Een Farao ersad dän aundren un de Menschen en Ägipten dochten, daut see von dise Utlenda en Jefoa wieren. Doawäajen muak de niea Farao de Israeliten to Sklowen un muak äant daut Läwen met schwoare Oabeit sea schwoa. See worden jedwungen, Tieejel ut Leem un Stroo to moaken. Farao stald Oppsechta äwa de Israeliten, om dee met Sklowenoabeit to unjadrekjen. Wan see daut nich schauften, de Menj Tieejlen to moaken, dee see sullen, worden see von de Aunjestalde grausom jeschloagen.

Eendoont woo sea de Ägipta vesochten, daut Volkj Israel to deemootjen, wort daut Volkj bloos mea un wort jieda Joa stoakja. Wäajen dit haud Farao eenen beesen Plon utjedocht: Jieda israelitischen Jung doot to moaken, fuaz wan de jebuaren wieren.

Doa wia eenmol eene gottesferchtje hebräische Fru, dee een Junkje-Bäbe haud. De Mutta wist, daut Gott de Eensja wia, dee äaren Sän raden kunn, aulsoo bäd see Am bestendich aun. See vestuak dän Jung von de Ägipta fa ne lange Tiet. Oba aus daut Bäbe dree Moonat oolt wort, wort ar daut kloa, daut see am nich lenja vestäakjen kunn.

De Jung siene Sesta, Miriam, halpt äare Mutta, am en eenen Korf ut jeflochtnem Papierus to lajen. Dee wia wotadicht, wiels see dee von bennen met Täa un Pekj utjeschmäat hauden. See neemen dän Korf un jinjen rauf nom Riefa Niel.

See stalden dän Korf en daut Wotagraus, dichtbie aum Fluss-Eewa. De Stroom kunn daut nich von doa metnämen un de Korf wia secha. Miriam vestuak sikj doa dichtbie, om äwa dän Korf opptopaussen, un sach boolt Frues, dee nom Riefa jinjen. Eene junge, goot jekleede Mejal jinkj äant aule veropp. Daut wia Farao siene Dochta. Un de aundre leet soo wieren äare Deenarinen. Daut leet doano, aus de Dochta vom Farao wudd em Riefa schwamen. See trock sikj ut un jinkj langsom en daut Wota. Miriam äa Hoat jinkj bosich, aus see sach, woo de Prinzessin emma noda no de Städ kjeem, wua de Korf met äarem Brooda wia. Un dan hilt see stell.

"Waut es daut?" Roopt de Prinzessin.

See befool de Deenarin, dän Korf ut däm Wota to holen un muak daut Dakjsel op.

"Daut mott een Kjint von de Israeliten sennen. Daut sit soo dit Bäbe siene Mutta wull am von mien Voda siene Offizia vestäakjen", säd Farao siene Dochta to äare Bejleitarinen.

"Soo, waut sull wie nu met am doonen?" Fruagen see.

"Ekj well nich, daut dit Bäbe stoaft!"

Miriam kjeem väasechtich noda un de Mejal sach ar,

"Von wua kjemst du häa?" Fruach Farao siene Dochta.

Miriam stomad,

"Ekj? Ekj hab bloos romjespält. Saul ekj eene Fru aunfroagen, dee daut Bäbe stellen kaun?"

Farao siene Dochta stemd met en un Miriam spood sikj no Hus. Soo schwind aus see wada jescheit odmen kunn, vetald see äare Mutta aules.

"De Har haft ons Jebäd erhieet!" Säd de Mutta strolent fa Freid.

Dan spooden see sikj beid nom Riefa.

"Nemm dit Kjint no Hus un paus goot opp no am fa mie", befool de Prinzessin. "Ekj woa die doafäa betolen. Un wan de Jung ella woat, saust du am no mie brinjen. Hee woat mien hanjenomna Sän sennen.

De Mutta wia soo froo. Jestuzt, kunn see bloos koppnekjen. Farao siene Dochta jeef daut Bäbe eenen Kuss un säd: "Opp Wadaseenen, mien Sän!" un fua en äarem Woagen no Hus.

De Mutta un Miriam kusten am uk un säden:

"Welkom no Hus!"

De Jung bleef atelje Joa bie siene Famielje. Am wort jelieet, Gott to leewen un Am aun to bäden. Aus hee oppwoss, brocht siene Mutta am no Farao sien Paulaust. De Prinzessin nand am Moses. See sorjd doafäa, daut am väl jelieet un aus Prinz oppjetrocken wort. Wan emma daut mäajlich wia, besocht Moses siene Elren, siene Sesta Miriam un sienen Brooda Aaron. Oba waut hee sach, aus hee dän Paulaust veleet un derch de israelitische Darpa jinkj, baudad am sea.

"De Israeliten läwen en Oamoot un de Ägipta haben daut goot. Daut es nich rajcht. Daut Volkj Israel oabeit von zemorjes bat Owent un läft von de Haunt bat en dän Mul. See sent nich eemol äare ieejne Wieets.

Een Dach sach hee eenen hebräischen Maun, dee eene schwoare Laust druach, un een Ägipta dreef am met eene Pitsch verwoaz. Un dan faul de Hebräa no de Ieed. De Ägipta funk aun, am to vewippen, om daut hee oppstonen sull. Moses feeld, daut hee kunn nich lenja toosied stonen un soone Grausomkjeit un Ojjerajchtichkjeit tooseenen. Hee kjikjt sikj bosich rom, om to seenen, auf irjentwäa tookjikjt, rand no äant un muak dän Ägipta doot. Ieescht mol dan aus hee dän doodja Kjarpa von däm Ägipta werkjlich bekjikjt, wort am daut kloa, waut hee jedonen haud.

Aum näakjsten Dach sach Moses twee Juden sikj feiten. Hee jinkj no däm Maun, dee em Orrajchten wia, un säd to am: "Bitte lot am toch! Wuarom schleist du dienen Brooda?"

Hee auntwuad: "Waut jeit die daut aun? Denkjst du, mie doot to moaken, soo aus du jistren dän Ägipta dootmuakst?"

Moses wort blaus fa Angst. 'Woo wort daut soo bosich bekaunt?' Docht hee, 'Wan Farao utfinjt, daut ekj eenen Ägipta doot jemoakt hab, woat hee mie toom Doot veuadeelen. Ekj mott wajchranen!'

Hee jinkj niemols wada trigj en dän Paulaust. Nodäm Farao von däm Mort jehieet haud, beschloot hee werkjlich, Moses doot to moaken un jeef dän Befäl, am to jriepen.

Moses wia Angst, vestalt un ontofräd met sikj selfst. Hee muss sikj fa siene Vefolja vestäakjen. Hee reisd emma wieda von Ägipten wajch, bat hee en daut Launt Midian kjeem. Daut wia een steenajet Launt met Saunt un Steena aulewäajen vestreit. Moses wia froo, aus am daut jelunk, eenen Borm to finjen. Hee haud jrod sienen Darscht jestelt, aus sikj atelje junge Mejales däm Borm nodaden, om äare Schop to drenkjen. Moses holp äant un de Mejales fruagen am, aus een Utdruck fa äare Dankboakjeit, met äant toop to äten.

De säwen junge Frues wieren Dajchta von eenem Maun jenant Jitro.

Jitro brukt eenen stoakjen junga Maun, wiels hee kjeene Säns haud, un wiels Moses kjeen bestemdet Ziel ooda eenen bestemden Plauz toom Bliewen haud, boot Jitro aun, daut hee bie am bliewen sull. Moses stemd doamet en un soo tuscht Moses de groote Jemietlichkjeit von Farao sien Paulaust en fa een Zelt en Midian.

Boolt befried hee Jitro siene elste Dochta Zippora un see kjrieejen eenen Sän. Moses heed sien Schwiavoda siene Schop un funk aun, Ägipten to vejäten. Hee hieed soogoa opp, aun sien Volkj to denkjen, daut Volkj von siene Nazion.

Oba Gott vegaut de Israeliten nich. Hee sach äant lieden, hieed äare Jebäda un wort sikj eenich, äant to halpen. Doawäajen roopt Hee Moses.