Daut brennende Bosch un de groote Oppgow

De Har säd: "Ekj hab werkjlich daut Älent von mien Volkj en Ägipten jeseenen. Ekj hab äant schrieen jehieet … Ekj sie besorcht äwa äa Lieden. Soo sie ekj raufjekomen, om äant ut de Haunt von de Ägipta to raden un an nopp to brinjen en een Launt, en däm Malkj un Honnich schält ..."

Een Dach heed Moses siene Schop dichtbie däm Boajch Sinai. Onverhofs bemoakjt hee waut Onjeweeneljet: Een Dornenbosch brend doa. 'Woo sea sondaboa! Daut Bosch brent kloa, oba vebrent nich!' Moses wia äwarauscht un wort sikj eenich, beskje noda to komen. Un dan hieed hee eene Stemm sajen:

"Moses! Moses! Ekj sie de Gott, dee met Abraham, Isaak un Jakob jerät haft. Ekj hab daut Älent von de Israeliten jeseenen un äa Schrieen jehieet. Ekj hab mie entscheit, äant ut de Sklowarie frie to moaken un äant nopp no Kanaan to brinjen, daut Launt, en däm Malkj un Honnich schält. Aulsoo nu, go. Ekj schekj die no Farao, om daut Volkj Israel ut Ägipten ruttobrinjen. Sie nich Angst, wiels ekj woa met die sennen."

"Ekj? Oba mien Har, wan ekj no mienem Volkj go un äant saj: 'De Gott von june Vodasch haft mie no junt jeschekjt', woaren see mie froagen, waut sien Nomen es."

"Ekj sie, wäa ekj sie", kjeem de Auntwuat ut däm brennenden Bosch. "Ekj sie de eensja Gott, de Gott von Abraham, de Gott von Isaak un de Gott von Jakob."

"Ekj sie niemols een gooda Rädna jewast, ekj sie langsom en Sproak un Tung", säd Moses wieda. "Nich de Israeliten, uk jewess nich Farao woaren no mie horchen."

"Hab ekj nich de Menschen erschaufen un äant daut Räden biejebrocht?" Säd Gott. "Ekj kaun die daut Wuat, daut du räden saust, leicht en dien Mul lajen."

Oba Moses wäad sikj wieda:

"Bitte schekj sestwäm!"

Dan wort Gott doll:

"Nä, Moses! Du woascht gonen! Wan du Angst hast toom Räden, brinj dienen Brooda Aaron met. Hee kaun bäta räden aus du. Oba Ekj schekj die, om daut Volkj Israel nopp to holen ut äare Sklowarie!"

Aulsoo wankt Moses trigj no Ägipten, om to doonen, waut Gott am befolen haud. Oba soo sea aus Moses un Aaron uk vesochten, Farao doavon to äwazeijen, de Israeliten gonen to loten, hee stemd doch nich to. En de Tweschentiet muss daut Volkj Israel bloos noch schwanda schaufen, un äare Bestrofunk wort strenja. Gott schekjt tieen Ploagen äwa Farao un daut Launt Ägipten: Nootloagen, Ojjezeffa un Krankheiten, oba Farao leet daut emma noch nich too daut, de Menschen no daut Vesproakne Launt gonen kunnen.

Dan befool Gott derch Moses, daut jieda Famielje een eenjoaschet menlichet Laum onen Fäla nämen un daut aus Passalaum dootmoaken sull. Daut Wuat "Passa" bediet "äwagonen" ooda "schoonen." Daut Bloot vom Laum sull en eene Komm jedonen un dan aum Zeowes aun de Sieden un Bowastekja von de Däarenrämes von de Hiesa jestrikjt woaren. Dee Nacht veleet kjeena sien Hus, wiels de Enjel vom Harn jinkj derch Ägipten un muak aule Ieeschtjebuarne doot. Oba hee jinkj aun de Hiesa vebie, wäms Däaren met Bloot bestrikjt wieren.

"Ver däm Äten haben wie noch een poa Dinja to doonen", säden de Vodasch. "Jieda eena von junt trakjt june Kjleeda aun, soo aus wan jie woaren opp eene lange Reis loosgonen. Nämt uk soogoot junen Stock. Wie sellen daut Fleesch schwind äten. Dis Dach es daut Passa vom Harn. Gott haft ons befolen, ons aun disen Heljedach to erinren un dän derchut de Jennerazionen to hoolen."

Aule Famieljes vesaumelden sikj rom äare Deschen. Toom Äten hauden see jebrodnet Fleesch, jewerzt met betre Kjreita. Kjinja jleichten daut Jeschmak nich, oba de Vodasch erkjläaden,

"Onse schwieeje Sklowarie en Ägipten wia soo betta aus dise Kjreita."

Daut Broot, waut see dän Owent hauden, wia uk aundasch.

"Daut woat onen Häw jemoakt!" Säden de Mitta. "No Moses sien Jeboot haben wie onjesuadet Broot jebakt. Daut wiest, daut wie reed sent, disen Plauz to veloten, wiels Broot, waut medden em Oppgonen es, jeit nich opp eene lange Reis met to nämen."

Schlieslich jinjen de Famieljes schlopen. Aum näakjsten Morjen stunden de Israeliten ver äare Hiesa un luaden. Wudd dit de groota Dach sennen, opp dän see soo lang jeluat hauden?

Un dan kjeem een israelitischa Wuatdroaga opp een Pieet un vekjindicht:

"Aules haft sikj soo romjenomen, aus de Har daut jesajcht haft!" Roopt hee von Wiet auf. "Jieda ägiptische Famielje haft dise Nacht dän Veluss von äa elsten Sän jeläden, un uk Farao sien Sän es jestorwen. Gott haft jewäsen, daut hee nich mea tooloten woat, daut Farao sienen Wellen hindat!"

"Waut sellen wie nu doonen?" Fruagen de Menschen.

"Jie haben aul aules oppjepakt un sent reed toom reisen", auntwuad de Wuatdroaga. "Nämt aul jun Hab-un-goot met un got no de Trafstäd."

De Menschen jinjen no äare Hiesa, om äa Hab-un-goot reed to moaken. Un de Vodasch, dee äare elste Säns aun de Henj hilden, weesen no daut Bloot aun de Sieden un Bowakaunten von de Däarenrämes.

"Dit es een Tieekjen, daut de Israeliten hia wonen. Dit Bloot haft die von Gott sien Jerecht jerat, mien Sän!"

Soo wort de Heljedach von daut Passafast enjefieet; aun disem Dach fieed Gott sien Volkj ut Ägipten rut.

Un Farao säd to Moses un Aaron: "Got, velot mien Volkj, jie un daut gaunze Volkj Israel!"

De Ägipta foddaden äant opp, sikj to spooden un äa Launt soo bosich aus mäajlich to veloten.

De Israeliten läwden aules toop 430 Joa en Ägipten bat aun däm Dach, aun däm Gott äant rutbrocht. Besied Frues un Kjinja wieren doa onjefäa sass-hundat-dusent Mana.