Mauna un de Steen

Un de Kjinja Israel äare gaunze Jemeent murd jäajen Moses un jäajen Aaron en de Wiltnis "… jie haben ons rutjebrocht en de Wiltnis, om de gaunze Vesaumlunk met Hunga doot to moaken." Dan säd de Har to Moses: "Kjikj, ekj woa junt Broot vom Himmel räajnen loten."

De Israeliten reisden derch de Wieste un hilden bie de Wotakjwalen aun, wua Menschen un äa Vee drinkjen kunnen un sikj em Schauten von de Dautel-Paulmen waut doa wossen utreiwen. Dan trocken see wieda no de Wieste Sinai.

Daut eensje Äten, daut see metjenomen hauden, aus see Ägipten veleeten, wia waut Broot, un daut hauden see aul aula oppjejäten. Aulsoo, waut sullen see nu äten? De Israeliten hauden sult Gott om Äten froagen. Hee leewd äant un kunn äant nich doot hungren loten. Wiels see oba noch nich jelieet hauden, Gott to vetruen, fungen see aun to grunsen. See jinjen no Moses un Aaron un säden to äant:

"Wan wie bloos en Ägipten jestorwen wieren! Dort haud wie väl Fleesch un eeten ons saut. Oba jie haben ons rut en de Wieste jebrocht, om ons doot to hungren!

Woo ondankboa wieren see Gott un Moses jäajenäwa! Oba de Har, dee voll Boarmherzichkjeit un Jedult es, säd to Moses:

"Ekj hab jehieet, waut miene Menschen jesajcht haben. Ekj woa äant Äten schekjen."

Aum näakjsten Morjen jinjen de Israeliten ut äare Zelts rut un worden en, daut de Ieed gaunz schneewitt bedakjt wia. Dan säd Moses to daut Volkj:

"Hia es daut Broot, daut Gott vom Himmel jeschekjt haft. Saumelt doavon un brinjt daut en june Zelts."

De Israeliten fungen aun, daut himlische Broot (Mauna) to saumlen, un aula hauden jenuach. Gott schekjt daut tiedich zemorjes un de Menschen musten daut fuaz toopläsen, wiels daut en de Sonn vedeiwen wudd.

Moses säd to äant:

"Saumelt nich to väl Mauna un doot nich een Väarot moaken, wiels Gott woat junt jieda Dach Mauna schekjen."

Oba eenje Lied horchten nich no Moses un hilden daut Mauna bat em näakjsten Dach. See wullen daut aum näakjsten Morjen äten, worden oba en, daut doa Warm em Broot wieren un see aules wajchschmieten musten.

Een stootje doahinja wort daut Volkj Israel daut Wota aula. Doa wieren kjeene Riefasch, kjeene Wotasch un kjeene Borms en de Wieste. Oba wudd Gott haben äant loten vedarschten?

Natieedlich nich.

De Israeliten dreiden sikj dannoch nich no Gott, oba kjeemen no Moses, om am noch wada to beschuldjen. "Wuarom hast du ons ut Ägipten rutjefieet? West du, daut onse Kjinja un ons Vee en de Wieste vedarschten?"

De Israeliten worden soo doll, daut see meist reed wieren, Moses to steenjen. Aulsoo roopt Moses nochmol to Gott.

"Waut saul ekj met dise Menschen doonen?" Prachad hee.

Dan säd Gott to Moses:

"Nemm dien Stock un go opp dän Hiejel nopp. Nemm uk eenje Eltestasch von Israel met. Sooboolt jie dän Steen errieekjt haben, schlo däm met dienem Stock un Wota woat doa rutranen."

Moses schluach dän Steen, soo daut dee freschet, reinet Wota rut goot. Woo scheen schmakjt daut fa de darschtje Menschen! Aulem wia de Mul drieech un de Leppen utjedrieecht, oba nu kunnen see drinkjen, äare Wotakrucken fellen un Wota fa äa Vee holen.

De gaunze Tiet, waut daut Volkj Israel en de Wieste wia, haft Gott äant nich veloten, un wan uk daut Volkj foaken grunst un Gott nich vetrud.