Josef traft siene Breeda

Josef wia de Gowernia äwa daut Launt. Hee wia deejanja, dee aun aule Menschen vom Launt vekoft. Un Josef siene Breeda kjeemen un bekjten sikj ver am met äare Jesechta no de Ieed.

En de foljende säwen Joa hauden de Menschen en Ägipten eene rikje Arnt. Doch dan fungen de säwen Hungasch Joaren aun. De Hungaschnoot wia en daut gaunze Ägipten Launt sea schwoa un de Menschen jinjen nom Farao, om am fa Äten to froagen: "Wie haben nuscht to äten! Wie vehungren."

Dan säd Farao: "Got no Josef, hee woat junt halpen."

De Ägipta kjeemen no Josef un hee funk aun, äant Jeträajd ut de Jeträajdspikjasch to vekjeepen. Menschen ut aule Nobalenda kjeemen, om Läwensmeddel en Ägipten to kjeepen. See brochten Tauschen voll Selwa, om daut Äten to betolen. Josef neem daut Jelt aun un feld doafäa äare Sakj met Jeträajd. En de ägiptische Jeträajdspikjasch wia soo väl Jeträajd, daut Josef daut aun aule dee daut fäld, vekjeepen kunn.

To de Tiet harscht em Launt Kanaan, wua Jakob un siene Famielje läwden, eene Hungaschnoot. Aus Jakob enwort, daut et en Ägipten Noarunk jeef, schekjt hee siene Säns doahan. No eene lange un aunstrenjende Reis errieekjten see schlieslich dän Hoff vom Farao. Doa wort äant ver eenem gaunz besondren Maun jebrocht.

De Utsecht von disem Maun veuasoakt Angst un Respakjt. Waut fa een strauma Rock brukt hee! ‘Daut mott de Gowernia vom Farao sennen, de tweeda Harscha äwa gaunz Ägipten Launt’, docht Ruben, de elsta Brooda. Oba hee moakjt daut nich, daut et sien Brooda Josef wia. De Breeda bekjten sikj ver am met äare Jesechta no de Flua en Ieaforcht.

"Bitte, mien Har, vekjeep ons waut Jeträajd! Wie woaren doafäa goot betolen!"

Oba Josef kjand siene Breeda. Nodäm hee een beskje jeschluat haud, entscheid hee en sienem Kopp: 'Lot mie seenen, auf miene Breeda äare Hoaten jeendat haben. Erinren see sikj aun äa Beeset? Beschoden see daut, daut see soont jedonen haben?' Hee räd äant strenj aun:

"Jie motten Spiejoonen sennen! Jie sent jekomen, om dit Launt uttoforschen un ons dan todoak komen!"

"Nä, nä!" prachaden de Breeda vetwiewelt un bekjten sikj noch wieda rauf ver am.

Un krakjt en disem Moment erinnad Josef sikj aun dän Droom, dän hee ver ne lange Tiet haud: De Goawen von siene Breeda hauden sikj ver siene Goaw jebekjt.

Ruben ropt siene Moot toop un säd:

"Wie sent aula de Säns von eenem Maun. Wie wieren äare twalw. Eene es wajch, un de Jinjsta es tus jebläwen."

"Na jo", säd Josef, "oba ekj mucht secha sennen, daut jie mie nich väalieejen doonen. Ekj well, daut eena von junt en de Vewoarunk blift. De Äwaje von junt brinjt daut Äten no Hus no june Famieljes un dan brinjt junen jinjsten Brooda trigj no mie. Wan hee kjemt, woa jie kjennen mea Äten kjeepen un dan no Hus gonen. Oba wan jie nich no mie trigjkomen, bediet daut, daut jie mie Läajnis vetalt haben un daut jie aula Spiejoonen sent.

Un dan muaken see sikj met Sakj voll Jeträajd opp dän Wajch no Hus, oba eena von de Breeda, Simeon, bleef trigj en Ägipten.

Aus de Säns trigj no äarem Voda kjeemen, vetalden see am aules, waut äant passieet wia. Jakob leet daut nich to daut sienen jinjsten Sän Benjamin gonen kunn, wiels am Angst wia, am to velieren, soo aus hee docht, daut hee Josef veloaren haud.

Een poa Moonat lota wort äant daut Äten aula un Jakob leet to, daut Benjamin met siene Breeda metgonen kunn. Judah vespruak, sikj om Benjamin to kjemren un am onvelazt trigj no Hus to brinjen.

Sooboolt see en de groote ägiptische Staut aunkjeemen, worden see nom Hus vom Gowernia jebrocht. Daut beorruijd de Breeda sea. Oba noch äwarauschenda wia fa äant, daut see en eenen grooten Sol jebrocht worden, wua aul een Fastdesch reedjemoakt wia. Wuarom haft de Gowernia von aule Menschen krakjt äant toom Äten enjelot? Jieda eena von äant saut en de Rieej nom Ella no. Woo en de Welt haben de Ägipta daut kunt utfinjen, waut äa Ella wia? Wäarent see äten deeden räd de Gowernia derch eenen Äwasata met äant, wiels hee mea von äare Famielje weeten wull.

Aum näakjsten Morjen wia daut Tiet, de Karawan fa de Trigjreis reedtomoaken. Simeon wort trigj no siene Breeda jebrocht un äare Sakj wieren voll Jeträajd. Woo jlekjlich wudd äa Voda sennen, äant wada Tus welkom to heeten!

Oba ver see to wiet wieren, hold äant eene Grupp bewaufnete Rittasch en un hilt äant opp.

"Wuarom hab jie waut jenomen, waut däm Gowernia jehieet?" schrieech äa Aunfieera. "Hee haft junt toom Äten enjelot un jie haben daut jewoacht, junt eenen Selwanet Kuffel onen jefroacht to nämen!"

"Oba, mien Har, wie wudden die niemols bestälen!" Ruben stunt fa siene Breeda en. "Sieekj onse Tauschen derch! Wan du dän Kuffel en onse Sakj finjst, woaren wie aula to Sklowen woaren fa dien Harn, un deejanja, dee dän Kuffel haft, woat stoawen."

Aus see äare Sakj opmuaken, faul de Kuffel ut Benjamin sien Sak! Woo sullen see uk weeten, daut Josef selfst befolen haud, dän Kuffel en Benjamin sien Sak to stäakjen? Josef wull siene Breeda noch eenmol oppe Proow stalen.

Voll Angst kjieeden see trigj nom Paulaust vom Farao. Josef befool, daut Benjamin aus Sklow en Ägipten bliewen sull. Dan neem Juda siene Moot toop un säd:

"Mien Har, ekj pracha die! Ekj hab mienem Voda vesechat, daut sien jinjsta Sän wudd Secha sennen. Wan Benjamin nich trigj no Hus kjemt, woat daut ons Voda dootmoaken. Nu pracha ekj die, lot am gonen un moak mie en siene Städ toom Sklow."

Nu wist Josef vesecha, daut et Vebräakjen, daut siene Breeda eene Tiet aun am begonen hauden, äant to eene Lia jeworden wia. Enne Städ äaren Brooda soo aus verhäa en de Sklowarie to vekjeepen, wieren see nu reed, Sklow to woaren, om eenen Brooda to raden. See wieren nich mea deeselwje Menschen, wiels Gott äare Hoaten veendat haud. To siene Breeda äare Äwarauschunk funk Josef onverhofs aun to roaren.

Nodäm aus hee sikj een beskje beruijd, säd hee to äant:

"Ekj sie jun Brooda Josef!"

De alw Breeda kjikjten am jestuzt aun, aus wan see am noch niemols jeseenen hauden. Dis majchtja Maun, dee äwa meist daut gaunze Launt Ägipten kontrollieed, wia de Josef, opp dän see aufjenstich jewast wieren, wiels äa Voda am mea leewd aus äant, de Josef, dän see en de Sklowarie vekoft hauden.

"Habt nich Angst", säd Josef. "Ekj woa junt daut nich jäajen hoolen. Nu kaun ekj daut kloa seenen, daut Gott mie no Ägipten jeschekjt haft, om junt un väle aundre fa däm Vehungren to bewoaren. Aundasch wia wie aun dis groota Schoden jestorwen. Daut sent twee Joa jewast von donn aus de Drieej aunfunk, un doa sent noch fief Joa ver ons. Von donn aus jie daut ieeschte Mol no mie kjeemen, hab ekj aunjefongen to vestonen, daut dit aules Gott sien Plon wia."

De Breeda wieren vewundat. See kunnen nich jleewen, daut äa Brooda, dee nu soo majchtich wia, äant nich trigjtolen wudd, fa aul dän Schoden dän see am aunjedonen hauden.

Oba Josef spreed siene Oarms ut un roopt:

"Benjamin! Kjanst du mie nich? Ekj sie dien Brooda Josef!"

Un dan rand Benjamin no am, see footen sikj om un roaden fa Freid. Daut wia, aus wan eene Waunt jefaulen wia. Een Brooda no däm aundren foot Josef om. See kunnen nich jleewen, daut, waut met äant passieed, werkjlich wia. See hauden eene lange Unjahoolunk met Josef, wiels aula hauden väl notoholen!

Aus Farao von Josef siene Breeda äa Besuach hieed, schekjt hee fa Josef,

"Saj diene Breeda, daut see kjennen junen Voda un äare Famieljes no Ägipten brinjen un dort läwen, bat de Hungaschnoot vebie es. Ekj woa äant Woages jäwen, om äare Famieljes ut Kanaan to holen. Lot äant kjeene Sorjen om daut Ieejentum moaken, daut see woarschienlich woaren motten trigjloten, wiels ekj woa äant aules jäwen, waut see brucken!"

Josef bekjt sikj dol ver Farao, "Du best soo frintlich to mie, mien Har. *Soo aus du mie jesajcht hast well ekj doonen!"

Aum näakjsten Dach muaken sikj de Breeda opp dän Wajch no Kanaan, om Jakob, äare Famieljes un daut Vee no Ägipten to brinjen. Josef stunt doa un kjikjt äant to, soolang aus hee kunn Benjamin seenen met de aundre toop wajchgonen un weifeld met de Haunt toom Aufscheet.