Емаюс йолидики учришиш

Икки шагирт көңли йерим вә ғәмкин болуп Йерусалимдин Емаюс шәһириги қарап кетивататти. Улар кетип барғанда йеқинда болған ишларни чүшиниш үчүн сөзлишивататти. Улар Әйса Өзиниң хәлқини азат қилидиған йетәкчи болиду дәп үмүт қилип, Униңға әгәшти. Әнди болса У өлүп кәткән еди... Лекин шәһәрдикиләр Әйсаниң қайтидин тирилгәнлиги тоғрилиқ сөзлимәктә... Улар бу нәрсиләрни аңлап ойлинип қалған еди.

Улар сөзлишип кетип барғанда, йолда бир Йолувчини көрди. Бу Әйса еди. Әйса шагиртлирини Уни тоналмайдиған қилди; уларниң көзлири йепиқтәк болди. У бираз улар билән биллә маңдидә андин:

- Силәр немә тоғрилиқ сөзлишиватисиләр? Йәнә немә үчүн силәрни көңлүңлар йерим? – дәп сориди.

- Сән Йерусалимда болған ишларни аңлимидиңму? – дәп җавап бәрди уларниң бирси.

Андин шагиртлар Униңға йеқинда болған ишларни сөзләп бәрди. Бу ишларни баян қилип болғандин кейин улар йолини җим-җитлиқта давамлаштурди. Әйса шагиртларни тиңшап болғандин кейин:

- Силәр растинла Муқәддәс Язмиларда ейтилған нәрсиләрни чүшәнмәмсиләр? Әгәр билгән болсаңлар, силәр бу ишларниң чоқум болуши керәк болғанлиғини биләттиңлар. Худаниң Оғли Мәсиһ инсанларниң гуналири үчүн азап чекип, өлүп андин тирилип Худаниң шәривигә кириши керәк болған. Буниң һәққидә Муқәддәс Язмиларда Муса, Зәбур язғучиси вә пәйғәмбәрләр көп ейтқан, - дәп чүшәндүрди.

Шуниң билән У Муқәддәс Китаптин нурғунлиған айәтләрни кәлтүрди. Шагиртлар бу айәтләрниң көпинчисини биләттә, лекин уларни йә хата чүшинәтти, йә бу пәйғәмбәрлик сөзләргә ишәнмәтти, йә уларни унтуп қалған еди. Лекин әнди болса уларниң көзлири ечилди! Растин, Муқәддәс Язмиларға асасән йүз бериш керәк ишлар болди! Уларниң Рәбби һәм Устази уларни Рим императориниң илкидин қутқузуш үчүн әмәс, бәлки инсанларниң гуналиридин қутқузуш үчүн өзиниң җенини пида қилишқа кәлди. Униң өлүмиму туюқсиз болған әмәс – У қайта тирилиш үчүн өлди. Улар буниң һәммисини зади немишкә бурунла чүшәнмиди!

Улар бу натонуш кишини тиңшиғансири, уларниң көңли башқа йерим болмиди. Лекин улар бәрибир бу Кишиниң ким екәнлигини билмәтти.

Улар меңип Емаюс шәһиригә йеқинлиди вә бу Кишини биллә тамақлинип қонуп кетишкә чақирди. Бу Киши мақул болди. Һәммә нәрсә тәйяр болғанда, У нанни елип Худаға рәхмәт ейтип, уни уштудидә вә уларға бөлүп бәрди.

- Әйса һәрқачан мошундақ қилаттиғу, қизиқ, - ойлиди улар.

Шу чағда уларниң көзлири ечилип, алдида олтарған кишиниң Әйса екәнлигини көрди! Улар бешида Уни тонумиған еди, лекин әнди улар гуманланматти.

Шу чағда Әйса туюқсиз көрүнмәйдиған болуп кәтти.

Улар уни бешидила немишкә тонумиғанду! У уларға Муқәддәс Язмиларни чүшәндүргәндә, уларниң жүрәклири оттәк көйгән әмәсму! Лекин Әйса йоқап кәктән болсиму, бу икки достниң көңли йерим болмиди. Әйса тирик! Улар интайин хошал болуп кәткәчкә, шу күнила қалған шагиртларға бу хәвәрни йәткүзүшкә қарар қилди. Шуниң билән улар бирдин жиғилип қайтидин Йерусалимға алдирап маңди. Әйсаниң барлиқ шагиртлири дегидәк Йерусалимда еди.