Ибраһимниң Худаға болған муһәббитиниң синилиши

Ибраһим билән Сараһниң аилисидә оғул туғулуши билән уларниң аилиси техиму бәхитлик болди. Улар үчелиси Худани вә бир-бирини яхши көрәтти. Силәр алиқачан билисиләр, Ибраһим бай адәм болған. Лекин униң қәлби униң алаһидә бир «байлиғиға» бағлинип қалған, у болсиму униң оғли Исһақ. Ибраһим уни дуниядики барлиқ нәрсиләрдин артуқ сөйгән; адәмниң Худаға болған муһәббитила бу муһәббәтин күчлүк болалатти.

Бир күни Пәрвәрдигар Ибраһимни синап, униң Худаға болған муһәббити билән ишәнчисиниң нәқәдәр чоңқур екәнлигини көрмәкчи болди. Шуниң билән Ибраһим Яратқучиниң үнини аңлайду:

- Сән оғлуңни, йәни амрақ ялғуз оғлуң Исһақни елип, мән саңа көрситидиған таққа барғин. Сән шу тағниң үстидә оғлуңни Маңа атап қурванлиқ қилғин.

Ибраһимға бундақ қилиш қийин болған. Лекин у Худа униңға буйриған һәммә нәрсини қилишни халиған, сәвәви у Худани пүтүн қәлби билән яхши көргән. Ибраһим отун йерип, уларни ешәккә бесип, өзи билән Исһақни вә икки хизмәткарини елип йолға чиқти. Сараһ болса өйдә қалди. Йол узақ еди. Улар таң сәһәрдин тартип кәч киргичә меңип, пәқәт бирдәм арам елиш үчүн тохтатти. Исһақ уларниң нәгә кетип барғинини билишни халатти. «Әлвәттә, дадамниң маңа буниң тоғрилиқ ейтмайватқанлиғининиң сәвәви болуши керәк», - дәп ойлатти у.

Ибраһимниң бу сәпәрниң мәхсити тоғрилиқ демәслигиниң сәвәви болған. Бир күн бурун Худа Ибраһимға униң әқлигә сиғмайдиған бир қорқунучлуқ нәрсини деди. Әмәлиятта Худа һәргизму Исһақниң өлүмини халимиған. Лекин Худа бир нәрсини көрүшни халиған: Ибраһим Худаниң буйруғиниң мәнасини чүшәнмисиму, бойсунушқа тәйярму?

Лекин Ибраһим буни билмигән. У өзиниң оғлини растинла қурванлиқ қилиши керәк дәп ойлиған. Шу сәвәптин униң көңли арам тапалматти. Лекин қанчилик еғир болсиму, у Худаниң буйриғини орунлашни халиған.

Ахири улар егиз бир тағқа йеқинлиди. Исһақ башқа чидалмай:

- Ата, от билән отун бар, лекин көйдүрмә қурванлиқ қилидиған қой қени? — дәп сориди.

Ибраһим дәйдиған бирму сөз тапалмиди. У зувани тутулуп қалғандәк һис қилди.

- Оғлум, - дәп аран сөзлиди Ибраһим, - көйдүрмә қурванлиқ үчүн керәк болған қозини Худа Өзи тәминләйду, - дәп ейтиду.

Улар таққа кәлгәндә, ташларни жиғишқа башлиди. Ибраһим ташларни бир-бириниң үстигә тизип, йоған қурванлиқ суписини ясиди. Андин у Исһақни бағлап, уни қурванлиқ суписиниң үстидики отунларға қоюп, пичақни көтирип уни боғузлимақчи болди!

Шу вақитта асмандин бир Аваз аңланди:

- Ибраһим, Ибраһим!

Бовай қолида пичақни тутқан пети қетипла қалди:

- Ләббәй, Рәббим.

- Балиға қол тәккүзмә! – Мән сениң Маңа бойсунидиғиниңни вә Мән үчүн һәттаки оғлуңни қурван қилишқа тәйяр екәнлигиңни көрдүм.

Ибраһимниң мүрисидин худди еғир таш чүшкәндәк болди. Қин-қиниға патмай хошал болған Ибраһим қурванлиқ суписиниң алдида тизлинип жиқилди. У титирәп турған қоллири билән Исһақни йешип, униңға турушқа ярдәм бәрди. Ата билән оғул қучағлишип жиғлап кәтти, лекин көңүлсизликтин әмәс, бәлки зор хошаллиқтин.

Андин улар йеқин йәрдила бир қойниң мәригән авазини аңлиди. Ибраһим билән Исһақ арқисиға қариведи, мүңгүзи чатқалға илишип қалған бир қошқарни көрди. Улар қошқарни әкелип, уни көйдүрмә қурванлиқ қилди. Буниң арқилиқ Ибраһимниң алдида ейтқини әмәлгә ашти: Худа Өзи қурванлиқ қозисини тәминлиди.

Улар хошаллиққа толған һалда тағдин чүшти. Исһақ дадисиниң қолини чиң тутувалған еди. Улар иккелиси инсанларни сөйүш һәм Худани сөйүш тоғрилиқ ойлимақта еди. Бәзидә буниңға ишиниш оңай әмәс, лекин һеч қандақ муһәббәт Худаниң инсанға болған муһәббитидин ешип чүшәлмәйду. Улар мана мошундақ нәрсиләр тоғрилиқ болған ойларға патқан еди.