Яқупниң чүши

- Саңа қечиш керәк! – дәп мәслиһәт бәрди Рибеқа Яқупқа. Қулларниң бири Рибеқаға дәрғәзәпкә толған Әсав Яқупни өлтүрмәкчи болғанлиғини йәткүзиду. – Сән Ибраһим боваңниң жутида туридиған мениң акам Лабанниң өйигә барғин. Әгәр сән бу йәрдә биз билән болмисаң, бир нәччә жилдин кейин акаң аччиғидин қайтиду. Мән саңа адәм әвәтимән, шу чағда сән қайтип кәлсәң болиду.

Рибеқа Исһақниң Яқупни қоюп бериши үчүн немә дейиш керәклигини биләтти.

- Яқуп имансиз аялға өйләнсә болмайду, униңға Худани тонуйдиған аял керәк.

Шуниң билән Исһақ мақул болиду, сәвәви униңму аяли узун жиллар бурун Ибраһимниң жутидин кәлгән еди. Шуниң үчүн Яқупму шу йәрдә өзигә аял тапса дурус болатти.

Исһақ Яқупни чақирип:

- Оғлум Яқуп, бу йәрниң аяллиридин өзәңгә аял алма, - деди. – Анаңниң жути болған Һаран зиминиға барғин. У йәрдә сән өзәңгә аял таписән. Худа сени берикәтлисун!

«Бу яхши болди, - дәп ойлайду Яқуп. – Һәттаки дадамму мени йолға селиватиду, демәк, әгәр мән Әсавдин қечип кетиш үчүн кәтсәм, дадам мени қечип кәтти дәп ойлимайду».

Шуниң билән у ата-аниси вә өйдикилири билән хошлишип йолға чиқиду.

Яқуп дадисидин униңға бирәр нәрсә беришини соримайду. У өзи билән йә қул, йә қой, йә өшкиләрни алмайду; у һәттаки ешәкниму алмайду. У йолға ялғуз чиқиду. Яқупниң көңли йерим болған. У мискин сәяһәтчи болуп, өзи көрүп бақмиған жирақ бир әлгә атлиниду. Яқупниң йолда қонидиған бир өйи яки чедири болмиған; шуңа кәч чүшкәндә у бешиниң астиға бир ташни қоюп йәрдә ухлайду. У йәрләрдә жиртқуч һайванлар болған, лекин бу сәпәрдә Худа Яқупни қоғдайду. Худа Яқупниң қәлбиниң нәқәдәр еғир болғанлиғини билип, униңға карамәт бир чүшни көрситиду.

Чүшидә у йәрдин асманғичә созулған бир пәләмпәйни көрди. Бу пәләмпәйдин периштәләр жуқури-төвән меңип жүрәтти. Әң жуқурида болса Худа туратти. Худа Яқупқа:

- Мән Ибраһим вә Исһақ билән сөзләшкән Худа. Сән ятқан зиминни мән саңа вә сениң әвлатлириңға беримән. Улар интайин нурғун болиду. Улар арқилиқ дуниядики барлиқ хәлиқләр берикәт тапиду. Яқуп, сән қәйәргә бармиғин, мән сениң билән биллә болуп сени қоғдаймән, - дәйду.

Андин Яқуп ойғинип кетиду. «Бу аддий бир чүш әмәс, Худа Өзи бу йәрдә бар екән! У мениң билән сөзлиди!» дәйду.

Яқуп бешиға қойған ташни елип, уни хатирә қилип тиклиди. Андин у мундақ дәп дуа қилди:

- Худа, әгәр Сән бу узун вә хәтәрлик йолда мениң өлүп кетишимгә йол қоймай, мени сақлап, маңа өйүмгә теч-аман қайтип келишимгә йол қойсаң, мән бир өмүр Саңа ибадәт қилип хизмәт қилимән. Мән йәнә Сән маңа беридиған барлиқ нәрсиниң ондин бир қисмини Саңа атаймән.