Әйса Мәсиһниң чапрас яғачқа миқлиниши

Рим солдатлири Әйса билән йәнә икки җинайәтчини чапрас яғачқа миқлаш үчүн тиллап вә қамчилири билән уруп елип келивататти. Римлиқлар адәттә җинайәтчиләрни миқлайдиған йәргә уларға әгишип нурғунлиған адәмләр келивататти. Бу йәр Ғолғота яки Баш сүйәк дәп атилатти. Римлиқларниң җинайәтчиләр үчүн қошумчә җазаси бар еди: өлүмгә мәһкүм қилинған адәм қамчиланғандин кейин чапрас яғичини өзи көтирип маңатти. Шуниң үчүн Әйсаға еғир чапрас яғачни дүмбисидә көтирип меңишқа тоғра кәлди.

Йерим йолға кәлгәндә У бәкму һалсирап кәтти. Әскәрләрниң башлиғи Киринийәлик Симун дегән кишигә Әйсаниң чапрас яғичини көтиришини буйриди. Әйсаға әгишип келиватқан халайиқниң арисида Униң азаплиниватқанлиғини көрүп һөкүрәп жиғлиған аяллар нурғун болған.

Җазалаш җайиға кәлгәндә, әскәрләр Әйсани йәрдә ятқан чапрас яғачқа миқлап, өзиниң рәһимсиз ишини орунлайду. Улар йәрни колап у йәргә чапрас яғачни тикләйду. Әскәрләр икки җинайәтчиниму охшаш миқлап тикләп турғузиду. Андин бу җинайәтчиләрниң чапраслирини Әйсаниң икки тәрипигә орнитилиду.

Әйсаниң бирнәччә йеқин достлири Униңға бу йәргә әгишип келиду, уларниң арисида аялларму бар еди. Аяллар болса жиғлишип туратти. Бу йәрдә шундақла Әйсаниң үстидин күлгән адәмләрму болди:

- Әгәр Сән Худаниң Оғли болсаң, Өзәңни қутқузуш үчүн чапрастин чүшмәмсән! Шу чағда биз Саңа ишинимиз!

Җинайәтчиләрниң бири Әйсани һақарәтлиди, иккинчиси болса әксичә уни бесишқа тиришти:

- Ағзиңни жум! Биз қилған ишлиримизға лайиқ җазаландуқ, лекин У болса һечқандақ яман иш қилмиғанғу!

Андин бу җинайәтчи Әйсаға қарап:

- Рәббим, Падишалиғиңда қайтип кәлгиниңдә мени әсләп қойғайсән! – деди.

Әйса җававән:

- Саңа вәдә беримән: сән бүгүнла Мениң билән җәннәттә болисән!

Буниңдин кейин әтрапни қараңғулуқ басти вә зимин титирәп кәтти.

Әйса җисманий җәһәттә ейтқусиз азапланди, лекин униң қәлби бирнәччә һәссә көп азапланған еди. Пүтүн дунияниң гуналири Униң үстидә еди. У бирнәччә саат өлгичә қийналғандин кейин, ялғузсирап жуқури авазда:

- Худайим! Худайим! Сән немишкә Мени ташливәттиң? – дәп налә қилиду.

Әйса барлиқ адәмләрниң гуналири үчүн Асмандики Атисиниң пүтүн ғәзивини қобул қилди. Бу ғәзәпни дуниядики һечбир адәм көтирәлмәтти. Бу ғәзәпни Худа вә Инсан болған пәқәт Әйса Мәсиһ көтирәлиди.

Қараңғулуқ қайтип Әйса Өзиниң ахирқи сөзлирини ейтти:

- Әмәлгә ашти! Ата! Қолуңға Роһимни тапшуримән! - Әйса бу сөзләрни дегәндин кейин җан бәрди. Шуниң билән Әйса өлди.

Шу кечиси Әйсани яхши көргән араматиялиқ Йүсүп Пилатусниң алдиға берип униңдин Әйсаниң тенини чапрастин чүширип йәһудийларниң урпи-адити бойичә дәпнә қилишқа рухсәт сорайду. Бу киши бай вә ақсүйәк болуп өзиниң Әйсаға ишәнгәнлигини йошуруп жүргән еди. Рим һакими униңға рухситини бериду.

Бир күни кечиси Рәб Әйсаниң алдиға кәлгән вә шу күндин бери Әйса Мәсиһниң йошурун әгәшкүчисигә айланған Никодимму Йүсүпкә ярдәм бериду. У йәһудийларға адәмни дәпнә қилиш үчүн керәклик болған барлиқ нәрсиләрни елип келиду: өлгән адәмниң тенини йөгәйдиған рәхт, мурмәкки билән алойдин ясалған әттир. Улар Әйсаниң тенини авайлап йөгәп, униңға майларни сүркәйду. Андин уни чапрас яғачқа миқлайдиған җайниң қешидики өңкүргә елип келиду. Бу қәбир йеңи еди. Қәбирниң ишигини йоған яплақ таш билән япатти. Улар барлиқ ишларни пүтәргәндин кейин өйлиригә қайтишти.

Әтиси алий роһанийлар билән пәрисийләр Рәб Әйсаниң Мән үчинчи күни тирилимән дегән сөзлирини есигә алди. Улар Пилатусниң алдиға келип униңдин Әйсаниң қәбрини күзәт қилиш үчүн әскәрләрни беришини өтүнди. Улар Әйсаниң шагиртлириниң Униң тенини оғрилап кетип Әйса тирилди дәп ейтишидин қорқатти. Пилатус уларға қәбирни күзәт қилиш үчүн әскәрләрни бериду. Униң үстигә, йәһудийлар адәмләрниң қәбирниң ичигә йошурун кирәлмәслиги үчүн уни мөрләветиду. Һоқуқдарлар мана мошундақ қилиш арқилиқ өлгән Әйсани күзәт қилған, сәвәви улар Униң сәвәвидин бирәр мәсилиниң чиқип қелишидин қорққан.