Әйса Пилатусниң алдида

Әтиси әтигәндә әскәрләр Әйсани Рим императориниң вәкили болған Пилатусниң алдиға әкелиду. Пилатус Әйсани җазаға мәһкүм қилиш керәк яки әмәслигини қарар қилидиған адәм еди. Униң сарийиниң алдида алиқачан бир топ адәм жиғилип туратти. Пилатус жиғилғанларға йоған авазда:

- Мән бу Адәмни өлүм җазасиға мәһкүм қилалмаймән, сәвәви Униң бундақ җазаға әрзигидәк әйиви йоқ. Шуңа мән Уни қамчилитип қоюветимән, - дәйду.

- Яқ, яқ! – дәп вақиришиду хәлиқ. – Уни чапрас яғачқа миқлитиң! Миқлитиң!

Пилатус бу әһвалда немә қилалатти? Бу адәмләр уни Әйсани өлүм җазасиға мәһкүм қилишқа мәҗбурилимақта еди. Лекин Пилатус Униң әйипсизлигини ениқ биләтти. Шу чағда униңға бир ой кәлди: «Ибранийларниң Өтүп кетиш һейтида бир җинайәтчини қоюп беридиған адәт бар. Әгәр мән уларниң алдиға Бараббас билән Әйсани чиқирип бәрсәм, улар Әйсани қоюп беришимни ейтидиған болуши керәк». Шуниң билән Пилатус:

- Бу жили мән кимни қоюп беришим керәк: Әйсаниму яки Бараббасниму? – дәп вақириди.

- Бараббасни, Бараббасни, Бараббасни! – дәп вақирашти хәлиқ.

Хәлиқниң вақирашлири сарайниң ички һойлисиға йәтти. У йәрдики Рим әскәрлири Әйсани мәсхирә қилип Униң тамашисини көрүвататти. Улар Әйсани қаттиқ уруп, Уни мәсхирә қилди. Улар Униңға падишаниң кийимини кийдүрүп, тиккәндин таҗа тоқуп Униң бешиға кийгүзди. Андин күлүшүп:

- Яшисун, Йәһудийларниң Падишаси! – дәп вақирашти вә Униң тени қанап кәткичә Уни қамчилиди.

Пилатус Әйса бешидин өткәзгән мәсхирәләр билән азап-оқубәтләрдин кейин хәлиқ Униңға ичини ағритиду дәп үмүт қилиду. Шуниң билән у Әйсани хәлиқниң алдиға елип чиқиду, лекин һечким униңға һисдашлиқ қилмайду. Әксичә халайиқ:

- Уни миқлитиң! Миқлитиң Уни! - дәп вақирайду.

Пилатус өзини амалсиз һис қилди. У хизмәткарлириға дасқа су әгәлгүзүп пүтүн хәлиқниң алдида қоллирини жуюп мундақ дәйду:

- Мән бу Һәққаний Адәмниң қениға әйиплик әмәс. Өзәңлар билиңлар! Мән Уни миқлитишқа рухсәт беримән, лекин бу ишқа силәр әйиплик болисиләр!

Андин Пилатус Бараббасни қоюп беришни буйрийду, римлиқ солдатлар болса Әйсани мәсхирә қилиду.