Ахирқи Өтүп кетиш һейти

Исраил хәлқи үчүн Өтүп кетиш һейти әң муһим мәйрәм болған. Бу қетим Әйса шагиртлири билән вақит өткүзүшни халиған.

- Силәр Йерусалимға барғанда, - деди У Петрус билән Юһаннаға, - комзәк көтирип келиватқан адәмни учритисиләр. Униң арқисидин меңип униңдин Өтүп кетиш һейтини қәйәрдә өткүзүш керәклигимизни сораңлар. У силәргә йоған бир бөлмини көрситиду. Силәр шу йәрдә һәммини тәйярлаңлар.

Шагиртлар һәммини Әйса дегәндәк қилиду.

Кәчқурун улар Йерусалимдики өйләрниң биридә жиғилиду. У йәрдә Әйса һейтқа һечқандақ мунасивити йоқ бир ишни қилиду. У бир дасни елип униңға су қоюп шагиртларниң алдида тизлинип уларниң путлирини бир-бирләп жуюшқа киришиду...

Шагиртлар һаң-таң болуп бир-биригә қарашти. Буниң мәнаси қандақ? Байларниң хизмәткарлири кәлгән меһманларниң путлирини жуятти. Лекин Әйса уларниң хизмәткари әмәс едиғу? У Устаз вә Худаниң Оғли болған! Лекин шуниңға қаримай У хизмәткарниң ишини қиливататти!

Новәт Петрусқа кәлгәндә у қарши чиқип:

- Рәббим, Сән мениң путлиримни һәргиз жуймайсән! – дәйду.

Әйса униңға қарап:

- Әгәр Мән сениң путлириңни жуймисам, сән Мениң билән болалмайсән, - дәйду.

Петрус ойлинип қалди. Бу ишниң бир мәнаси бар еди. Әйса бундақ қилиш арқилиқ бир нәрсә қилмақчи еди.

У шагиртлириниң путлирини жуюп болғандин кейин улар билән олтарди.

- Силәр Мениң немә қилғинимни чүшәндиңларму? – сориди У.

Шагиртлар җим турди, сәвәви улар бу ишниң мәнасини чүшәнмәтти.

- Мән силәргә үлгә көрсәттим, - чүшәндүрди Әйса, - силәрму мана шундақ қилишиңлар керәк.

«Шундақ қилиш керәк? Биз хизмәткар болушимиз керәкму? Лекин Әйса растинла биздин бундақ нәрсини тәләп қиламду?!» - ойлиди шагиртлар.

Әйса болса сөзини давамлаштуруп:

- Силәр Мени Устаз вә Рәб дәп атайсиләр. Бу дегиниңлар дурус, сәвәви Мән растинла силәрниң Устазиңлар һәм Рәббиңлар. Лекин шуниңға қаримай Мән силәрниң путлириңларни жуйдум. Мән шундақ қилған йәрдә, силәр техиму шундақ қилишиңлар керәк.

Әнди кәчлик тамақни йейишкә болатти. Шагиртлар йемәкликләрни әкелип Әйсаниң дуа қилишини күтүп турди. Лекин дуа қилишниң алдида Әйса шагиртлириға Өзиниң пат йеқинда аләмдин өтидиғанлиғини ейтиш арқилиқ йәнә бир қетим шагиртлирини һәйран қалдурди. «Адәмләр Мениң үстимдин күлиду, Мени уриду вә өлүмгә мәһкүм қилиду. Лекин Мән үчинчи күни өлүмдин тирилимән, - бу сөзләрни аңлиған шагиртларниң көңли бәк йерим болди, лекин Рәб Әйса сөзини давамлаштурди, - Мән азап чекиштин бурун дәл мошу Өтүп кетиш һейтини силәр билән нишанлашни бәкму халиған. Сәвәви келәрки қетим Мән уни йеңи дунияда, йәни Худаниң Падишалиғида нишанлаймән».

Андин Әйса нанни елип рәхмәт ейтип дуа қилди. У нанни уштуп шагиртлириға тарқатти.

- Бу Мениң теним, - деди У. – Худди бу нан сунғандәк, Мениң Тенәмму Силәр үчүн суниду.

Мени әсләш үчүн мошундақ қилиңлар.

Улар ғизаланғандин кейин Әйса қәдәһни елип униңға шарапни қуйди вә мундақ деди:

- Бу Мениң силәр үчүн төкүлидиған қеним. Бу Худа инсанлар билән түзидиған йеңи келишимдур.

У қәдәһни елип йенида олтарған шагиртқа сунди, андин барлиқ шагиртлар униңдин ичти.

Улар кәчлик тамақни йәп болуш алдида туратти. Бу қетимлиқ Өтүп кетиш һейти алдинқилириға охшиматти. Шагиртлар болған ишларни толуқ чүшинәлмиди. Лекин бираз вақит өткәндин кейин улар Рәб Әйсаниң Өтүп кетиш һейтиниң кечилигидә ейтқан сөзлириниң мәнасини чүшиниду.