Заккай билән учришиш

Ериха шәһиридә баҗгирларниң башлиғи болған Заккай исимлиқ бир киши яшиған.

Бу киши даңлиқ вә бай болған. Униң иш орни Ериха шәһириниң дәрвазисиға йеқин еди. Бу дәрвазидин шәһәргә кирмәкчи болған содигәрләр дайим өтәтти.

- Тохтаңлар! – дәтти һәммисигә Заккай. – Һечким баҗ төлимәй шәһәргә кирәлмәйду.

Пулиңларни чиқириңлар. Рим һөкүмити кириш һәққини икки күмүч тәңгә қилип бәкитти.

Йолувчилар наразилиқ билән пулини чиқарғанда, Заккай хошал болатти. Чүнки хәлиқ һәрқетим пулини чиқарғанда, Заккайниң байлиғи көпийәтти. Заккай Рим һөкүмитигә бирла күмүч тәңгини берип, иккинчисини өзигә қалдуратти.

У дайим күлүп жүрсиму қәлбидә бәхитлик болмиған, сәвәви һечким уни яхши көрмәтти. Көпчилик уни көрсә қапиғини түрәтти. Әлвәттә, Заккай буниңға өзи әйиплик екәнлигини биләтти, сәвәви у дурус иш қилматти.

Бир күни Заккай Әйсаниң Ерихаға келидиғанлиғи тоғрисида аңлиди.

- Әйса?

Заккай ойлинип қалди.

«Әйса! Мәнму уни көрүшни халаймән, У даңлиқ адәмғу. Һәммиси Әйса адәмләрни яхши көриду дәп ейтиду, лекин У мениңдәк адәмни нәдин яхши көрсун, - ойлиди Заккай. – Мени һечким яхши көрмәйду. Лекин мән бәрибир Уни көрүшни халаймән».

Шуниң билән Заккай ишини хизмәткариға тапшуруп, өзи Әйса өтидиған йолға чиқип турди. Лекин йолда алиқачан Әйсани көрүмиз дәп жиғилған бир топ адәм туратти! Заккай пака болғанлиқтин бу халайиқниң арисидин Әйсани көрәлмәтти.

Заккай немә қилиши керәк? Болуватқан ишларни көрүш үчүн униңға егизирәк бир йәргә чиқиш керәк болған. Әтрапиға қарап у бир дәрәқни көрүп шу дәрәққә чиқиш керәк дәп ойлиди. Халайиқ баҗгирлар башлиғиниң дәрәққә чиқип кетип барғанлиғини көрүп күлүшти, лекин Заккай уларға мән бәрмиди. У қандақ болсиму Әйсани көрүшни халиған.

Көп өтмәй Әйса өзиниң шагиртлири билән көрүнди. Уларниң әтрапида нурғун хәлиқ бар еди. Заккай уларға диққәт қилип қарап турди...

Лекин Әйса униң йенидин өтүп кетиветип, дәрәқниң астида тохтап жуқуриға қарап йоған авазда:

- Заккай, дәрәқтин чүш! Мән бүгүн сениң өйүңдә меһман болимән! – деди.

«У мени нәдин билиду? – һәйран болди Заккай. – У зади немишкә дәл мениң өйүмгә кәлмәкчи?»

Лекин униң һазир ойлиғидәк вақти көп болмиди. Заккай дәрәқтин алдирап чүшүп, Әйса билән Униң шагиртлирини өйигә йетәкләп маңди. Өйгә кәлгәндин кейин Заккай өйдикиләргә меһманлар үчүн өйдики әң яхши нәрсини җозиға қоюшни буйриди. Заккай Әйса билән шәхсән тонушқинидин хошал еди. Адәмләр дегән сөзләр раст болуп чиқти: Әйса униңдин нәпрәтләнмиди. У һәммисини яхши көрәтти. У һәтта Заккайдәк адәмләрниму яхши көрәтти. У адәмләрниң Заккай тоғрилиқ немә ойлишиға қариматти.

Заккайниң қәлбидә йоған өзгиришләр йүз бәрмәктә еди. У Әйса билән мунасивәт қилғанда туюқсиз өзиниң һаятиниң гунаға толғанлиғини чүшинип буниңға өкүнди. Улар чүшлүк тамақни йәп болай дегәндә Заккай Әйсаға мундақ вәдә бәрди:

- Мән мал-мүлкүмниң йеримини кәмбәғәлләргә бөлүп беримән. Әгәр мән бирәр кишини алдап һәққини алған болсам, униңға төрт һәссә қайтуримән.

Заккай Әйсаниң униң өйигә кәлгинидин интайин хошал еди. Заккай Әйса билән учрашқандин кейин йеңи һаятни башлиди. Әнди у һаятини Худа халиғандәк яшашни халайдиған болди.

Әйсаға Заккайниң өйигичә әгәшкән нурғунлиған адәмләр нарази болди:

- Әйса зади немишкә бундақ адәмниң өйигә бармақчи? Биз һәтта бу ялғанчи билән сөзләшмәймиз. Һечким униң билән һәтта тамақлинишниму халимайду. Лекин Әйса болса бизниң өйүмизгә бармай, униң өйигә кетип бариду!

Рәб Әйса болса Заккайға:

- Бүгүн бу өйгә қутқузулуш кәлди! Сән әнди қутқузулдуң вә Худаниң хәлқигә тәвә болдуң. Мән дунияға саңа охшайдиған гунакарларни издәп тепип қутқузуш үчүн кәлдим! – деди.