Әйса кичик балиларни берикәтләйду

Бир күни Әйсаниң әтрапиға нурғун адәм жиғилған еди. У хәлиққә Худа һәм Худаниң Падишалиғи тоғрилиқ сөзләтти, һейлигәр соалларни сорайдиған Тәврат устазлириға сәвирлик билән җавап берәтти вә нурғунлиған кесәлләрни сақайтатти. Униң әтрапида адәм олаш-чолаш еди. Кейин Әйса тәрәпкә балилирини әгәштүрүп бир топ әр-аяллар кәлди.

- Бираз тохтап туруңлар, - деди уларға бирси, - силәр қәйәргә маңдиңлар?

- Әйсаниң алдиға, - дәп җавап бәрди бир аял, - Униң бизниң балилиримизни берикәтлишини халаймиз.

- Балиларни! – наразилиқ билән вақириди бирси.

- Әйсаниң балиларға қариғандин башқа иши йоқму? Көрмәйватамсиләр, бу йәрдә сақийишни күтүп турған нурғун адәмләр бар? Силәр Әйсаниң Худаниң Падишалиғи тоғрилиқ муһим нәрсиләрни ейтиватқанлиғини аңлимайватамсиләр? Силәр болсаңлар буниң тоғрилиқ һечнәрсә чүшәнмәйдиған балилириңларни елип кәпсиләр!

- Балилар һәммини чүшиниш керәк әмәс, лекин улар Худаниң уларни яхши көридиғанлиғини чүшәнсә йетиду. Шуниң үчүн мән Әйсадин балиларни...

- Әйса өзиниң қиммәтлик вақтини кичик балиларға зайә қиламду?!

- Өтүнимиз, бизни қоюп бериңлар!

Улар жуқури авазда сөзләп кәтти. Әйса сөз талишиватқанларға қарап:

- Балиларни Маңа қоюп бериңлар! Худаниң Падишалиғи мана мошуларниңкидур! – деди.

Шагиртлар Әйсаға һәйран болуп қарайду. Ата-анилар хошал болуп кетип балилирини елип халайиқниң арисидин өтүп Әйсаға қарап маңиду. Шагиртлар болса қандақ болидиғанлиғини ениқ билмәй бу ишқа қарап туриду.

Әйса уларға қарап:

- Маңа ишиниңлар, кимду-ким Худаниң Падишалиғини кичик балилардәк қобул қилмиса, униңға қирмәйду! Кимду-ким Худаниң муһәббитини кичик балилардәк саддә болуп қобул қилмиса, у Асманниң Падишалиғиға мирасхор болмайду.

Андин Әйса кичик балиларни бир-бирләп қолиға елип берикәтләйду, чоңирақ балиларниң үстигә болса қоллирини қоюп берикәтләйду.