Меһриван самарийәлик тоғрисида тәмсил

Бир күни Әйсаниң алдиға Муқәддәс Китапни интайин яхши билгән бир киши келиду. У чағларда бундақ адәмләрни Тәврат устазлири дәп ататти, сәвәви улар Худаниң Қанунини яхши биләтти. Бу адәм Устаз үчүн бир соал тәярлиған еди, лекин өзиниң җенини ойлиғанлиғи үчүн әмәс, бәлки Уни синаш үчүн.

«Әгәр Әйса бу соалға җавап бәрсә, мән Униңға хаталиғини ениқ көрситәләймән» дәп ойлиди Тәврат устази.

- Устаз, - деди у хошамәтлик қилип, - мән Худадин мәңгүлүк һаятқа еришиш үчүн немә қилишим керәк?

Әйса җававән униңдин:

- Муқәддәс Китапта немә йезилған? – дәп сорайду.

Һелигәр Тәврат устази әнди өзи җавап бериши керәк болди:

- Худани пүтүн қәлбиң билән сөйгин вә йеқиниңни өзәңни сөйгәндәк сөйгин дәп йезилған.

- Тоғра, - қошулди Әйса, - шундақ қил вә мәңгүлүк һаятқа еришисән.

Буни аңлиған Тәврат устази хиҗил болуп мундақ дәйду:

- Буни билимән. Лекин бизниң йеқинимиз зади ким?

- Мән саңа бир вақийәни сөзләп берәй, - җавап бәрди Әйса.

Бир киши Йерусалимдин Ериха шәһиригә кетип баратти. Йол бойида у адәмләр турмайдиған бир җайдин өтүши керәк болди. Бу йәрдә қарақчилар йолувчиларға һуҗум қилиши мүмкин еди. Қарақчилар бу кишини көрүпла йоған ташниң кәйнидин сәкрәп чиқип униңға етилди. Шуниң билән улар уни уруп, бар-йоқини еливелип қечип кәтти. Улар бу кишини йолға ташлап кәтти.

Бираз вақиттин кейин бу йолдин бир роһаний өтти. Яридар болуп йәрдә ятқан һелиқи кишини көрүп у тез өтүп кетиду. У бу кишигә ярдәм беришни халимайду. Кейинирәк бу йәрдин лавий (ибадәтханиниң хизмәткари) болған бир киши өтиду. Лавийму роһанийға охшаш у йәрдин тез өтүп кетиду.

Ахири бу йәрдин ешигини минип йәнә бир адәм өтиду. Бу адәм нә роһаний, нә лавий болмиған болуп, һәтта исраиллиқму болмиған. У самарийәлик болған, йәни Самарийә дегән җайдин кәлгән. Исраиллиқлар асасән самарийәликләргә яхши муамилә қилматти, сәвәви уларниң ойлишичә самарийәликләр Худаға дурус ибадәт қилматти. Шуниң үчүн һелиқи яридар болған киши бу самарийәликтин бирәр ярдәм келиду дәп ойлимиған. Лекин самарийәликниң яридар болған бу кишигә ичи ағрийду. Шуниң билән у униң ярилирини теңип, уни өзиниң ешигигә олтарғузуп бир меһманханиға апириду. Андин у бу киши үчүн меһманханиға пул төләп, уни шу йәргә ятқузиду.

Әтиси әтигәндә у кетишниң алдида меһманханиниң егисигә пул сунуп: «У кишигә қарап қойғин. Әгәр бу пул йәтмисә, мән қайтаримда хәшлигән пулуңни қайтуриветимән» дәйду.

- Яридар болған киши үчүн йеқин болған ким? – сорайду Әйса тәмсилини аяқлаштуруп.

Бу соалға җавап бериш қийин әмәс еди.

- Әлвәттә, ярдәм бәргән киши, - дәп җавап бәрди Тәврат устази.

- Тоғра, - қошулди Әйса, - сәнму шундақ қилғин!