Деңиздики боран

Бир күни кәчқурун Әйса Уни тиңшаш үчүн Гинәсарә көлиниң қирғиға жиғилған хәлиқни үгитип болғандин кейин шагиртлириға:

- Көлниң у тәрипигә өтәйли, - деди.

Шагиртлар кемини тәйярлап Әйса билән униңға олтирип йолға чиқти.

Әйса интайин һерип қелип кеминиң бир четидә йетип дәм алди. Туюқсиз қаттиқ шамал чиқти. Бундақ шамал Җәлилийә деңизида болуп туратти. Долқунлар кемини чөктүривәткидәк уратти. Шагиртлар қорқуп кетип Рәб Әйсани ойғитиду:

- Устаз, Сизниң кариңиз йоқму, биз өлүш алдида туримиз!

Әйса туруп күчлүк долқунларни көриду вә шамалниң авазини аңлайду. У йәнә шамалниң кемини у чәттин бу чәткә ләйлитиватқанлиғини сезиду. Шуниң билән у тәбиәткә буйруқ берип:

- Җим бол! Тохта! – дәйду.

Боран шу ан тохтайду. Деңиз әйнәктәк сүзүк болуп тиничлиниду.

Мөҗүзә! Боран һечқачан бундақ тез тохтап бақмиған, долқунларму бара-бара тохтайду. Лекин бу қетим болса буниң һәммиси бирдәмдила тохтайду! Шагиртлар мундақ нәрсини һечқачан көрүп бақмиған. Рәб Әйса улардин:

- Силәр немишкә шунчилик қорқуп кәттиңлар? Ишәнчиңлар немишкә шунчилик аҗиз? – дәп сорайду.

Һаң-таң болуп қорқуп кәткән шагиртлар бир-биридин:

- Шамал билән деңиз қандақму Униңға бойсунғанду?

Улар ишәнчиси билән қобул қилған нәрсини әқли билән чүшинәлмәтти: уларниң Устази Худаниң Оғли еди.