Вәдә қилинған зимин

Нуһниң оғуллириниң пәрзәнтлири көпийип, улардин пәйда болған адәмләр қайтидин йәр-йүзини қаплиди. Бу адәмләр һәққаний болғанму яки яман болғанму? Уларниң көпинчиси һәқиқий Худани унтуп қалди, сәвәви улар Уни көрәлмәтти. Шуниң билән улар бутларни, йәни ялған худаларни ойлап чиқирип уларниң шәклини ясиди. Бу бутлар йоған вә кичик һәйкәлләр болған. Бу бутларни адәмләр яғачтин яки таштин ясатти. Улар бу һәйкәлләрни һәқәйәргә қоюп, уларниң алдиға жиқилип мундақ дуа қилатти: «Булар бизниң худалиримиз; бизни яратқан улар вә бизгә йемәклик беридиған улар».

Бара-бара йәр йүзидики адәмләрниң көпинчиси бутпәрәсләргә айланди. Улар Худаға әмәс, бәлки бутларға чоқунатти. Көп вақитларда адәмләр бутларни рази қилиш үчүн уларни күмүч яки алтундин ясатти.

Худа асмандин йәргә қарап, адәмләрниң Униңдин йүз өрүп бутларға чоқуниватқанлиғини көрәтти. Шуниң билән Худа ғәзәпләнди. Лекин Худа уларни йоқ қилмиди, сәвәви бир күни дунияға Қутқазғучи келип, барлиқ инсанларниң гуналири үчүн өлүши керәк еди.

Худа Ибраһим дегән адәмни таллап, униң арқилиқ Өзиниң алаһидә хәлқини пәйда қилмақчи болди. Ибраһимниң дәл шу әвлатлири арқилиқ дунияға Қутқазғучи келиши керәк болған.

Пәрвәрдигар Ибраһимға:

- Сән атаң вә башқа уруқ-туққанлириңдин айрилип, жутуңдин чиқип кәткин. Мән саңа бир йәрни көрситимән, сән шу йәргә барғин. Мән сениң уруқ-әвладиңни көпәйтип, уларни чоң бир хәлиқ қилимән. Мән саңа бәхит ата қилип, намиңни улуқ қилимән, - дәп ейтти.

Шуниң билән Ибраһим аяли Сараһ билән узун вә еғир сәпәргә атланди. Улар билән Ибраһимниң җиәни Лутму болған.

Пәрвәрдигар Ибраһимға Кәнъан зиминиға йол көрсәтти. Бу йәрдә у йәнә бир қетим Худаниң авазини ениқ аңлайду:

- Бу дөләтни Мән сениң әвлатлириңға ата қилимән.

Буни аңлиған Ибраһим мәхситигә йәтти дәп хошал болуп кетиду. У мундақ ойлайду: «Кәнъан дегән биз бериш керәк йәр екән!» Шуниң билән Ибраһим Худаға қурванлиқ қилиш үчүн қурванлиқ суписини ясайду.

Лекин Худаниң униң әвлатлири тоғрилиқ ейтқан сөзлири униңға чүшиниксиз еди, сәвәви уларниң балилири болмиған. Лекин Ибраһим һаятини давамлиқ Худаға ишәнч қилип тапшурди.

Пәрвәрдигар бир нәччә қетим Ибраһимға мундақ деди: «Мән сени берикәтләп қоғдаймән; һечким саңа яманлиқ қилмайду». Худа Ибраһимдин рази болуп, уни Өзиниң дости дәп атиди.