Белшаззарниң зияпити

Нибукәднәзәр аләмдин өткәндин кейин Бабилниң падишаси Белшаззар болди. У зияпәт қилип бекар вақит өткүзүшкә шунчилик амрақ едики, униң дүшмәнлири Бабил шәһирини қоршавалғанлиғиға қаримай, сарайда йоған зияпәт қилди. Дөләттики миңлиған һөкүмдарлар шарап дәриядәк төкүлүп турған зияпәткә кәлди. Кәйпә болуп қалған Белшаззар алтун һәм күмүч қача-қомучларниң елип чиқирилишини буйриди. Бу қача-қомучларни униң дадиси Нибукәднәзәр Йерусалим ибадәтханисидин елип чиққан еди. Падиша билән һөкүмдарлар бу муқәддәс қачилардин шарап ичип өзлириниң бутлириниң қудритини мәдһийилишиду, сәвәви улар бу бутлар дүшмәнләрдин қутқузиду дәп ойлатти.

Туюқсиз сарайниң ичи җим-җитлиққа толди. Падиша билән униң меһманлири вәһимә ичидә алдидики тамға қарапла қалди. Бир инсанниң қоли пәйда болуп, тамға сирлиқ сөзләрни язмақта еди. Лекин һечким йезилғанни йә оқалматти, йә чүшинәлмәтти. Падишаниң путлири титирәп, у татирип кәтти. У тамда йезилғанниң мәнасини техи билмәтти, лекин у бир нәрсини чүшинип туратти: бу иш яхшилиқниң бәлгүси әмәс.

У жуқури авазда Бабилниң данишмәнләр билән сехиргәрлириниң елип келинишини буйриди. Белшаззар падиша әгәр улар йезиқни оқуп бәрсә, уларға һәрхил байлиқларни вәдә қилди, лекин данишмәнләр йезиқни оқалмиди. Шу чағда униң аниси дөләттә қәлбидә муқәддәс Худаниң роһи бар Даниял исимлиқ бир адәмниң барлиғини ейтти. Өз вақтида Нибукәднәзәр уни дөләттики барлиқ данишмәнләрниң беши қилип сайлиған.

МЕНЕ, МЕНЕ, ТЕКЕЛ, УПАРСИН

Даниял Белшаззарниң алдиға елип келингәндә, падиша:

- Мән сениң дана вә әқиллиқ екәнлигиңни вә шундақла сениң вуҗудуңда Худаниң роһиниң барлиғини аңлидим. Бабилниң данишмәнлири маңа бу сөзләрниң мәнасини чүшәндүрәлмиди. Әгәр сән чүшәндүрәлисәң, саңа йоған мукапат қилимән, - дәп ейтиду.

Лекин Даниял:

- Соғилириңиз өзиңиздә қаливәрсун, мукапитиңизни болса башқа бирсигә бериң! Мән йезилғанларни һәқсиз оқуп беримән вә мәнасини чүшәндүрүп беримән, - дәп җавап бериду.

Даниял сөзини давамлаштуруп:

- Барлиқ падишалар билән хәлиқләрни башқуридиған Худадур. Лекин сән, Белшаззар, Худаниң алдида қәлбиңни кичикпеил тутмай, мәғрур вә һакавур болуп һөкүмдарлириң вә аяллириң билән Худаниң өйидин елип келингән қачилардин шарап ичтиң. Силәр йәнә көрмәйдиған вә аңлимайдиған күмүч вә алтундин, яғач билән таштин ясалған худаларни улуқлидиңлар. Саңа һаятлиқни ата қилған вә сениң барлиқ йоллириңни қолида тутидиған Худани сән улуқлимидиң. Шу сәвәптин саңа мону сөзләрни йезип көрситиш үчүн Худа тәрипидин қол әвәтилди: МЕНЕ, МЕНЕ, ТЕКЕЛ, УПАРСИН. Бу сөзләрниң мәнаси мундақ: Сан — падишалиқлириниң ахирлишидиған күниниң санақлиқла қалғанлиғини, еғирлиқ — таразида тартилип болғанлиғинини, несивилириниң йетәрлик әмәслигини, бөлүш — падишалиқлириниң мидиялиқлар билән персияликләргә бөлүнүп берилидиғанлиғини көрситиду.

Дәл шу кечиси Белшаззар өлтүрүлүп, Бабилни Корәш падишаси егиләйду. Қудрәтлик Бабил падишалиғи мана мошундақ ахирлишиду.