От хумдани

Падиша Нибукәднәзәр Даниялниң Худасиниң бирдин-бир һәқиқий Худа екәнлигини чапсанла унтуп қалиду. У алтун һәйкәл яситип, һәммисиниң униңға чоқунушини буйрийду. Шуниң билән чоң зияпәт уюштурулуп, нурғунлиған меһманлар тәклип қилиниду. Даниял билән униң ағинилириму чақирилиду. Зияпәттә мундақ елан қилиниду: саз челинғанда, һәммиси йәргә жиқилип һәйкәлгә чоқуниши керәк. Ким бундақ қилмиса, от лавулдап турған хумданға ташлиниду.

Шуниң билән зияпәт башлинип саз челиниду вә һәммиси алтун һәйкәлгә чоқунуш үчүн йәргә жиқилиду. Лекин үч йәһудий яш жигит бундақ қилмайду. Хизмәткарлар берип бу ишни падишаға йәткүзиду. Дәрғәзәпкә кәлгән Нибукәднәзәр уларни елип чиқишни буйруп уларға мундақ шәрт қойиду:

- Силәр йә алтун һәйкәлгә чоқунисиләр, йә от лавулдап турған хумданға ташлинисиләр! Силәрни қайси худа мениң қолумдин қутқузалисун?

Лекин Шадрак, Мешак вә Абедниго падишаға:

- Биз хизмәт қилидиған Худайимиз бизни от лавулдап туридиған хумдандин һәм сениң қолуңдинму қутқузушқа қадирдур. Лекин әгәр У бизни қутқазмисиму, биз бәрибир сениң худалириңға хизмәт қилмаймиз вә алтун һәйкәлгә чоқунмаймиз! – дәп ейтиду.

Бу сөзләргә җававән Нибукәднәзәр хумданни адәттикидин йәттә һәссә қизитишни буйрийду. Андин у өзиниң әң қавул җәңчилиригә бу яш үч жигитни бағлап хумданға ташлашни буйрийду. Хумданниң оти чидиғусиз күчлүк көйгәчкә, хумданға Шадрак, Мешак вә Абеднигони ташлиған һелиқи җәңчиләр көйүп кетиду. Үч жигит болса хумданниң ичигә бағланған һалда ташлиниду.

Падиша боливатқан ишқа қарап туратти вә хумданда чүшинишкә мүмкин әмәс бир ишниң болғанлиғини байқап алақзадә болди. У дәрру орнидин туруп мәслиһәтчилиридин:

- Биз хумданға үч жигитни бағлап ташлимидуқму?

- Һә-ә, - деди һелиқилар.

- Мән отниң ичидә төрт адәмниң сапму-сақ меңип жүргәнлигини көрүватимәңғу! Уларниң төртинчиси болса Худаниң оғлиға охшайду, - деди Нибукәднәзәр.

У хумданға жүгрәп берип:

- Шадрак, Мешак вә Абедниго, Пәрвәрдигар Худаниң қуллири! Бу яққа чиқиңлар! – дәп вақириди.

Шу чағда бу үчи оттин чиқип падишаниң алдиға кәлди. Падишаниң барлиқ мәслиһәтчилири уларға қарап, отниң уларниң чачлирини вә кийимлирини көйдәрмигәнлигини вә шундақла уларниң ис пуримиғанлиғини көриду. Бу бир улуқ мөҗүзә, сәвәви һәттаки қавул җәңчиләр хумданниң ағзи тәрипида турупла өлүп кәтти.

Нибукәднәзәр йәһудий жигитлири сәҗдә қилидиған Худаниң һәммигә қадир екәнлигини етирап қилишқа амалсиз еди. Шуниң билән у:

- Шадрак, Мешак вә Абеднигониң Худаси берикәтләнгәй, сәвәви У Өзиниң периштәсини әвәтип Өзиниң Униңға тайинидиған қуллирини қутқазди. Улар һаятидин айрилишқа тәйяр болдики, лекин өзлириниң Худасидин башқа һечқандақ худаға хизмәт қилишқа вә ибадәт қилишқа мақул болмиди!

Нибукәднәзәр үч достниң мәнсивини әслигә кәлтүрүп, уларни мол мукапатлайду.