Сулайман әқил-парасәтни таллайду

Давут өзиниң аләмдин өтүшидин бурун Йерусалимда хәлиқниң барлиқ рәһбәрлирини жиғип уларға өзиниң Пәрвәрдигарға атап ибадәт чедириниң орниға ибадәтхана селиш нийитиниң болғанлиғини ейтиду. Лекин Пәрвәрдигар униңға рухсәт бәрмәйду, сәвәви Давут нурғун җәң қилған.

- Мениң оғлум Сулайман Пәрвәрдигарға ибадәтхана салиду, - дәйду Давут. – Пәрвәрдигар маңа әгәр Сулайман Худаниң әмирлиригә риайә қилса, уни ташлимай, бәлки униң падишалиғини мәзмут қилидиғанлиғини вәдә қилған.

Шундақ қилип Давут һәммисигә Пәрвәрдигарниң келишимлирини сақлап, Униңға чин қәлбидин хизмәт қилишқа мәслиһәт бериду. Хәлиқниң барлиқ рәһбәрлири билән Давутниң барлиқ оғуллири йеңи падиша Сулайманға бойсунимиз дәп қәсәм бериду.

Пәрвәрдигар Сулайманни берикәтләйду вә у қудрәтлик падиша болиду. Сулайман пәқәт өзиниң хизмәткарлириниңла алдида әмәс, бәлки әтрапидики хәлиқләрниң алдидиму һөрмәтлик болиду.

Сулайман өзиниң падишалиқ хизмитини башлиғанда кичик пейил вә минәтдар болуп, Пәрвәрдигарға қурванлиқларни қилиду. Кечидә Пәрвәрдигар яш падишаға көрүнүп мундақ дәйду:

- Мәндин немини халисаң шуни сора.

Сулайман:

- Сән һәрқачан мениң атамға түврүк болдуң вә мени атамдин кейин падиша қилип қойдуң. Лекин мән болсам яш вә көпни көрмигән, шуңа Сән қулуңға хәлқиңни башқурғидәк, яхши-яманни пәриқ қилғидәк әқил-парасәт бәргин, болмиса кимму улуқ хәлқиң үстидин һөкүмранлиқ қилалисун? — деди.

- Пәрвәрдигар җававән:

- Сән байлиқ яки узун өмүрни әмәс, бәлки әқил-парасәт тилигәчкә, Мән сениң арминиңни әмәлгә ашуримән. Буни аз дәп Мән саңа тәливиң бойичә сәндин бурун һечкимдә болуп бақмиған вә буниңдин кейинму һечкимдә болмайдиған әқил-парасәт ата қилимән. Саңа йәнә сән Мәндин соримиған байлиқ вә шан-шөһрәтниму қошуп беримән. Өмрүңдә һечқандақ падиша сән билән тәң болалмайду. Әгәр сән Мениң йолумда маңсаң, әмир-пәрманлиримни атаң Давутқа охшаш орунлисаң, Мән саңа узун өмүр ата қилимән, — деди.

Сулайман ойғинип Пәрвәрдигарға чүшидә көргән вәдиләрниң һәммиси үчүн рәхмитини ейтиду.

Бир күни икки аял кичик бовақни елип падишаниң алдиға келиду вә падишадин уларни һөкүм қилишини сорайду. Уларниң бири:

- Биз бу аял иккимиз бир өйдә туримиз. Биз бир вақитта бир оғулдин туғдуқ. Бир күни кечидә бу аялниң оғли өлүп қалиду. Бу аял буни көргәндә, мениң ухлаватқанлиғимдин пайдилинип мениң оғлумни өзигә еливалиду, өзиниң өлүк оғлини болса мениң йенимға ятқузуп қойиду.

Буни аңлиған иккинчи аял:

- Яқ, мениң оғлум тирик, сениң болса өлди, - дәйду.

Шуниң билән улар падишаниң алдида бир-бири билән сөз талишиду.

Бу мәсилә қийин болған, шуңа һәммиси падишаниң қарар қилишини кутиду. Шуниң билән Сулайман өзиниң хизмәткариға:

- Қилични әкелип бу тирик бовақни иккигә бөлүп уни йерим-йеримдин икки аялға бәргин! – дәп буйруқ бериду.

Оғли тирик аял буни аңлап:

- Алийлири, тирик балини бу аялға беривәтсиңиз бериветиң, лекин уни һәргиз өлтәрмәң! – дәп ялвуриду.

Иккинчи аял болса:

- Маңиму, саңиму бомисун, чепиңлар! – дәйду.

Шу чағда падиша бу аялларниң қайсисиниң балиниң аниси болғанлиғини билиду вә шу аял оғлиға еришиду!

Шуниң билән пүтүн Исраил падишаниң бу мәсилини қанчилик әқиллиқ бир тәрәп қилғанлиғини аңлап уни техиму һөрмәтләйдиған болиду, чүнки улар падишаниң Худадин кәлгән әқил билән һөкүм қилидиғанлиғини ениқ билиду.