Өңкүр

Әнди Давут өзигә дайим ишәнчлик бир җай тепиши керәк. У қәйәргә барсиму, адәмләр уни тонувалатти вә униң тоғрилиқ хәвәр пур кетәтти. Лекин бара-бара Давутниң җәңчилириниң сани көпәйди. Бир күни улар өзлири йошурунивалған өңкүрниң алдида олтарғанда, улар тәрәпкә бир топ җәңчиләрниң йеқинлишиватқанлиғини көриду.

- Бу Саул, - деди Давут. – У мени өлтүрүш үчүн издәватиду. Тиқиниңлар!

Җәңчиләр дәрру өңкүрниң ичигә тиқинивалиду. Кириш тәрәптә турған күзәтчи бираздин кейин уларниң арқисидин кириду.

- Падиша өзи бу йәргә келиватиду, - дәйду у һодуқуп. – Давут, бу сениң үчүн бир пурсәт! Сән уни өлтүриветәләйсән! У ялғуз, шуңа саңа қарши туралмайду. Шу чағда үч миң җәңчи саңа баш егиду.

- Җим! – үзди униң сөзини Давут.

Һәммиси җим туратти. Улар қараңғу өңкүрдә олтуруп кириш тәрәпкә қаримақта еди. Бир дәмдин кейин ишик тәрәптә өзиниң падишалиқ тонини кийгән Саул көрүнди.

- Қозғалмай олтириңлар! – деди Давут вә аста алға илгирилиди.

Бу йәрдә Саул йоған ташниң башқа тәрипидә олтарған еди. Давут өмиләп у йәргә йеқинлашқанда, Саулниң тониниң пешини көрди. Шуниң билән у өткүр пичиғини елип Саулниң тониниң бир парчисини кесивалиду вә астағина кәйнигә қайтиду.

- Сән немишкә Саулни өлтүривәтмидиң? – пичирлап сорашти җәңчиләр.

- Худа уни падиша қилип майлиди. Мән Худа таллиған адәмни өлтәрмәймән, - дәп җавап бәрди Давут.

- Лекин Худа алиқачан уни рәт қилип, сени таллидиғу!

- Тоғра, - деди Давут, - шуниң үчүн Худа Өзи бәкиткән вақитта мениң падиша болушумға йол ачиду. Мән бу мәсилини өзәм һәл қилишқа тиришмаслиғим керәк.

Һәммиси кириш тәрәпкә қарашти. Падиша өңкүрдин сиртқа чиқти.

- Мошу йәрдә олтуруп туруңлар! – дәп буйруқ бәрди Давут вә падишаниң арқисидин маңди.

У қараңғу өңкүрдин көзни чақидиған йоруқлуққа чиққанда, Саулниң төвәнгә чүшүп өзиниң җәңчилири билән турғинини көриду.

- Мениң падишайим һәм егәм! – вақирайду Давут вә Саулни падиша ретидә һөрмәтләйдиғанлиғини көрситип йәргичә егилип тазим қилиду. – Сән немишкә мени саңа яманлиқ қилмақчи дәп ойлайсән? Мениң һазирниң өзидә сени өлтүрүветиш пурситим болған.

Давут қолидики падишаниң тониниң бир парчисини егиз көтириду. Саул қорқуп кетип тониниң пешиға қарап, униң бир парчисиниң кесилгәнлигини байқайду. Шуниң билән Саул жиғлап кетиду.

- Сән маңа қариғанда һәққаний! – вақириди Саул титиригән авази билән. – Бу қилиғиң арқилиқ сән маңа яхшилиқ тиләйдиғиниңни көрсәттиң, мән болсам саңа яманлиқ қилай дәп туруптимән. Мән сениң падиша болидиғиниңни ениқ билимән. Маңа мениң аиләмни йоқ қилмаймән дәп қәсәм бәргәйсән!

- Саңа қәсәм беримән! – дәп вақириди Давут.

Давутниң кәң қосақлиғидин тәсирләнгән Саул җәңчилирини чақирип уларға Давутни қоғлашни тохтитишни буйрийду. Шуниң билән пүтүн җәңчиләр топ-топи билән кәйнигә қайтиду, Давут болса уларни узитип узақ туриду.