Таштин чиққан су

Исраиллиқлар чөлдә бир йәрдин йәнә бир йәргә көчүп узун вақит жүрди. Бир күни улар су йоқ бир йәргә келип қалди. Бундақ әһвалда улар қандақ қилди? Улар Худаға дуа қилип, Униңдин ярдәм соридиму яки нарази болдиму? Әпсус, лекин улар Муса билән Һарунға наразилиқ билдүрди. Улар бирәр синаққа йолуққанда һәрқачан шундақ қилатти.

Улар:

- Биз зади немишкә бурунла өлүп кәтмидуқ? Силәр бизни Мисирдин өлтүрүш үчүн елип чиқтиңларму? Бу йәрдә нә әнҗир, нә үзүм, нә башқа бир мевиләр йоқ, буни аз дәп әнди суму йоқ!

Улар бир нәрсини унтуп қалған: уларниң техичә чөлдә жүргининиң сәвәви Худаға болған ишәнмәслиги еди.

Муса билән Һарун хәлиқниң наразилиғини көрүп интайин хапа болди. Улар хәлиқни ташлап ибадәт чедириниң алдиға жиқилип дуа қилишқа киришти. Көп өтмәй Худа улар билән сөзлиди. Худа Мусаға:

- Сән тайиғиңни елип хәлиқни жиғқин. Андин ғар ташқа келип униңдин су беришини сора, шунда таштин су чиқиду, - дәйду.

Лекин Муса билән Һарун хәлиққә қатиқ аччиғлинип:

- Һәй бойни қаттиқлар, биз силәргә бу таштин су чиқирип берәмдуқ? – дәп ейтиду.

Андин Муса қолини көтирип тайиғи билән ташни икки қетим уриду: су таштин етилип чиқиду, вә хәлиқ услиғини қандуруп, мелини суғириду.

Муса билән Һарун дурус қилдиму? Бу әһвалда Муса бир нәччә хаталиқ өткәзди. Биринчидин, у ташни урмай, униңға сөзлиши керәк еди! Униң үстигә, Муса билән Һарунму таштин су чиқалайдиғанлиғидин гуманлинатти.

Лекин шуниңға қаримай Пәрвәрдигар хәлиққә Өзиниң рәһимини көрситиш үчүн уларға су бәрди. Муса билән Һарунни болса Худа җазалиди:

- Силәр бу қилиғиңлар үчүн Кәнъан зиминиға кирмәйсиләр.

Бу җаза улар үчүн қаттиқ җаза болди. Ибраһим қурванлиқ суписини ясап Худаға ибадәт қилған Кәнъан зиминини көрүшни Муса көп арман қилған еди. Лекин бу иштин кейин униң армини әмәлгә ашмайдиған болди.

Муса дуниядики әң кичик-пейил адәм болған. Исраиллиқлар көп қетим униңға нарази болуп, бир немә болсила тиллатти, лекин у һечқачан уларға иштиклик қилмиған. У пәқәт бу қетимла өзини туталмиған еди.