Синай теғи

Исраиллиқлар чедирлирини тағ бағрида тикти, сәвәви булут түвриги шу йәрдә тохтиди. Худа Мусаға таққа чиқишни буйриди, сәвәви У униңға алаһидә муһим бир нәрсини ачмақчи болди. Муса таққа чиққанда, Худа униңға:

- Сән Исраил хәлқи Мисирдин чиққанда, Мениң униңға қанчилик рәһимдил болғанлиғимни көрүп турисән. Берип улардин уларниң Мениң әмирлиримни орунлашни халайдиғанлиғини яки халимайдиғанлиғини сориғин, - дәп сорайду.

Муса тағдин чүшүп исраиллиқлардин Худаниң авазини тиңшайдиғанлиғини яки тиңшимайдиғанлиғини сориди. Улар:

- Һә-ә, Пәрвәрдигар немә десә, биз шуни қилимиз, - деди.

Андин Муса қайтидин тағқа чиқип, Худаға хәлиқниң җававини йәткүзди:

- Исраил Сениң барлиқ әмирлириңни орунлаймиз деди.

Худа:

- Муса, Мән улар билән сениң арқилиқ сөзлишимән. Уларға чүшүп Мениң улар билән сөзлишишимгә тәйяр болушини ейтқин.

Муса хәлиққә чүшүп уларға:

- Үч күндин кейин силәр Худаниң авазини аңлайсиләр вә Уни тағниң үстидә булутта көрисиләр. Пәрвәрдигарниң алдида паккиз вә аппақ кийимдә туруш үчүн кийимлириңларни жуюп тәйяр болуңлар, - дәйду.

Муса шундақла һечкимниң таққа йеқинлашмаслиғи үчүн тағниң өп-чөрисини сизип қоюшқа буйруқ бериду. Сәвәви кимду-ким бу сизиқтин өтсә, өлүп кетәтти. Һәттаки өй һайванлириму бу таққа йеқинлашмаслиғи керәк еди, сәвәви бу тағ Худаниң шан-шәривигә толуп туруши керәк болған.

Үч күндин кейин таң сәһәрдә хәлиқ гүлдүр-моминиң авазини аңлап қорқуп кетиду. Муса хәлиққә чедирлиридин чиқип, Худаға қаришини буйрийду.

Улар дәһшәтлик нәрсә көрүш алдида туратти. Пәрвәрдигар Худа отта Синай теғиниң чоққисиға чүшкәчкә, тағ ис билән қаплинип тәврәп туратти. Гүлдүр-мома гүлдүрләп, чақмақлар чеқип, тағдин ис чиқип туратти, хәлиқ болса қорқунучқа толған еди.

Худа Мусаға:

- Мениң алдимға келиш үчүн тағниң чоққисиға чиққин, - деди.

Муса бойсунуп пүтүн хәлиқниң көз алдида таққа чиқти. Худа униңға:

- Мән силәрниң Пәрвәрдигариңлар Худадурмән, Мән силәрни Мисирдин елип чиқип, қуллуқтин қутулдурдум. Мәндин башқа һечқандақ илаһиңлар болмисун. Асман, зимин вә судики һәрқандақ нәрсиләрниң шәклидә бут ясимаңлар. Уларға ибадәт қилип, сәҗдә қилмаңлар. Намимни кәлсә-кәлмәс тилға алмаңлар. Дәм елиш күнини муқәддәс күн дәп билип, униңға әмәл қилиңлар. Алтә күн ишләп, һәммә ишлириңларни қиливелиңлар. Йәттинчи күн Маңа аталған күндур. Ата-анаңларни һөрмәтләңлар. Шундақ қилсаңлар Мән силәргә ата қилған зиминда узақ өмүр сүрисиләр. Адәм өлтүрмәңлар. Нека садиқлиғини бузмаңлар. Оғрилиқ қилмаңлар. Ялған гувалиқ бәрмәңлар. Башқиларниң тәәллуқатлириға көз қириңларни салмаңлар.

Худа сөзини аяқлаштурғанда, хәлиқ хошал болуп кәтти, сәвәви улар Худаниң гүлдүрләп турған авазини вәһимә ичидә аңлап туратти. Муса тағдин чүшкәндә, исраиллиқлар униң алдиға келип:

- Худадин башқа бизгә сөзлимисун дәп сориғин, чүнки биз вәһимигә толдуқ. Худа саңила сөзлисун, сән болсаң бизгә сөзлә, - дәп өтүнди.

Шуниң билән Муса қайтидин көтирилип булутниң ичидә йоқап кетиду. У йәрдә у Худаға хәлиқниң илтимасини йәткүзиду:

- Улар Сениң авазиңни йәнә бир қетим аңлаштин қорқиду.

Худа:

- Уларниң Мениңдин қорққини яхши. Мән сениң билән сөзлишимән, сән болсаң Мениң сөзлиримни уларға йәткүзисән, - дәп ейтти.

Худа Мусаға таққа чиқип Униң билән йүзму-йүз қелишини буйрийду. Муса у йәрдә қириқ кечә-күндүз һеч немә йемәйду вә һеч немә ичмәйду, лекин Пәрвәрдигар униң һаятини сақлайду вә униң билән булут ичидә сөзлишиду.

Муқәддәс Китапниң ейтишичә, Худа Исраил хәлқигә Худаға атап муқәддәс җай қурушини буйрийду. Бу болса, хәлиқ бир йәрдин йәнә бир йәргә көчкәндә йөткәшкә болидиған бир чедир еди. Бу чедир ибадәт чедири дәп атилатти. Он пәриз муқәддәс таш тахтиларда йезилған болуп, бу тахтилар акация яғичидин ясалған сандуққа селиниши керәк еди. Бу сандуқниң ичи-теши алтун билән қаплинған еди.

Андин Худа Мусаға икки таш тахта бериду. Бу тахтиларда Худа Өзи он пәризни язиду.