Ака-укиниң учришиши

Узун сәпәрдә һәммиси Худа Ибраһим билән униң әвлатлириға вәсийәт қилған зиминға кетип барғинидин хошаллинатти. Лекин Яқуп бир нәрсидин әнсирәтти – Әсав уларни қандақ қарши алиду? Яқуп Әсавниң уни өлтүрүвәтмәкчи болғанлиғини унутмиған еди, шуңа у Әсавниң уни һәм балилирини өлтүрүветишидин қорқатти.

Яқуп Әсавниң төрт йүз әр кишини жиғип уни қарши елиш үчүн йолға чиққанлиғини аңлап жүриги ағзиға тиқилип қалди. Әнди немә қилиш керәк? Әгәр Әсавниң ойи яман болса, Яқупниң иши пүтти. У қачалматти, сәвәви нурғунлиған мал, аяллар вә балилар билән тез меңиш мүмкин әмәс. Өзини қоғдаш үчүн урушушқа униңға әр кишиләр йәтмәтти.

Яқуп қилған биринчи нәрсә болса, маллирини иккигә бөлүп, уларниң бир қисмини алдиға әвәтти.

«Әгәр Әсав уларға һуҗум қилса, мән униң техичә маңа адавәт сақлап жүргинини билимән. Шундақ болғанда, иккинчи қисми қечип қутулалайду», - дәп чүшәндүрди у өзиниң оғуллириға.

Яқуп өзи болса биринчи қисим билән маңди.

Кәч чүшкәндә у бираз чәткә берип дуа қилишқа башлиди:

- Худайим, мән Сән маңа ата қилған барлиқ рәһимдиллигиң билән яхшилиқлириңға әрзимәймән. Һазирму мән Сениңдин мени һәм аиләмни сақлап қелишиңни тиләймән, бизни Әсавтин сақлиғайсән. Чүнки Сән бизни қоғдайдиғиниңни вә бу зиминни болса мениң әвлатлиримға беридиғиниңни вәдә қилғанғу.

Әтиси әтигәндә Яқуп өзиниң қуллирини оттуз төгә билән акисиға әвәтти. Улар кәткәндин кейин Яқуп йәнә қуллирини икки йүз қой билән әвәтти. Бираз вақиттин кейин уларниң арқисидин бир мунчә өшкиләр, калилар вә ешәкләр әвәтилди. Бу һайванлар соға ретидә әвәтилгән еди. «Әгәр Әсав арқа-арқисидин соғиларни қобул қисла, биз учрашқанда маңа ғәзәплинип кәтмәйду» дәп ойлатти Яқуп.

Шундақ қилип Яқуп Әсавниң алдиға өзиниң барлиқ әлчилирини әвәтти, лекин Әсав болса техи көрүнмәтти.

Кәч чүшүп һәммиси ухлашқа ятти. Йерим кечидә Яқуп туруп мал билән аилисини жилғида еқиватқан ериқтин өткәзди. У ериқниң у четидә ялғуз қалди. Шу вақитта Бирси пәйда болуп униң билән челишишқа башлиди. Бу болса инсанниң қияпитидә кәлгән Худаниң периштәси еди. Улар узақ челишти, Яқуп болса бар күчи билән өзини қоғдашқа тиришти. Периштә уни йеңәлмәйдиғанлиғини көрүп, Яқупниң ямпаш сиңиригә уруп қойди. Яқуп әнди челишалматти, лекин рәқивини чиң тутуп турувалди.

- Мени қоювәткин, - деди униң рәқиви, - чүнки мана таңму етип қалди.

Лекин Яқуп Уни чиң тутувелип:

- Авал мени берикәтлигин, - деди. - Сениң исмиң немә? – дәп сориди Бирси. - Яқуп. - Һазирдин башлап сениң исмиң Яқуп әмәс, бәлки Исраил болиду, сәвәви сән Худа билән челишқан екәнсән, адәмләрниму йеңидиған болисән. - Маңа исмиңни ейтқин, - дәп сориди Яқуп, лекин У җавап бәрмиди.

Шу чағда Яқуп өзиниң инсан билән әмәс, бәлки Худа билән күрәш қилғанлиғини чүшәнди. Шундақ қилип Худа Яқупни берикәтлиди.

Шәриқтә қуяш чиққанда, Яқупқа көрүнгән Бирси йоқап кәтти. Яқуп аста орнидин туруп ериқни кечип өтти. Униң ямпиши ағрип турғачқа, у асқақлап маңатти.

Көп өтмәй Яқуп маллири билән аилисигә йетишивалди. Андин у жираққа қарап, бир топ әр кишиләрниң келиватқанлиғини көрди. Бу болса өзиниң қуллири билән келиватқан Әсав еди.

Қәлбидә әнсирәп турған Яқуп уларниң алдиға берип өзиниң улар билән яришивелишни халайдиғанлиғини көрситиш үчүн уларниң алдида йәргичә йәттә қетим егилип тазим қилди. Лекин Әсав жүгрәп берип уни қучақлап униңға:

- Яқуп, мән сени қайтидин көрүшүмгә хошалмән! – деди.

Яқупниң мүрисидин йоған тағ чүшкәндәк болди – Әсав башқа униңға хапа әмәскән! Яқуп акисиниң қәлбиниң юмшиғанлиғини көрүп наһайити хошал болди! Яқуп Худаниң Әсавқа тәсир қилишини өтүнди вә Пәрвәрдигар униң дуасини аңлиди. Шуниң билән у иккиси хошаллиғидин жиғлап кәтти.

Андин Әсав Раһилә, Леяһ вә уларниң балилирини көрүп:

- Бу адәмләр ким? – дәп сориди.

Яқуп:

- Бу Пәрвәрдигар маңа ата қилған пәрзәнтләр, - деди.

Шу чағда Раһилә, Леяһ вә Яқупниң хизмәткарлири билән балилири Әсавқа йәргичә егилип тазим қилди.

Андин Әсав:

- Мән йолда келиватқанда көргән қойлар, калилар вә өшкиләр зади немә? Сән уларни немишкә мән тәрәпкә әвәттиң? Мәндә керәклик нәрсиниң һәммиси йетәрлик, иним, өзәңниң байлиғиң өзәңдә қаливәрсун, - дәп ейтти.

Яқуп болса Әсавдин:

- Мән саңа әвәткән соғиларни қобул қилғин, чүнки Худа мени мол берикәтлиди вә мәндә һәммә нәрсә бар, - дәп өтүнди.

Шундақ қилип Яқуп Әсавни бу соғиларни қобул қилғузди. Әсав инисиға мундақ деди:

- Мениң билән мән туридиған җайға биллә барайли.

Лекин Яқуп:

- Мән тез маңалмаймән: мениң балилирим кичик, мәндики қозилар билән оғлақлар болса нурғун, уларни иштик маңғузсақ, йолда өлүп кетиши мүмкин.

Шундақ қилип Яқуп Әсав билән маңмиди. Шу чағда Әсав Кәнъан зиминидин жирақ җайда җайлашқан өйигә қайтиду. Яқуп болса Иордан дәриясидин өтүп Кәнъан зиминида Шәкәм шәһиридин жирақ әмәс җайда орунлишиду. У йәрдә у чедирлирини тикип, қурванлиқ суписини ясап, Пәрвәрдигар Худаға сәҗдә қилиду.