Яқуп яқа жутта

Ахири Яқуп туққанлири турған йәргә йәтти. У қойчилардин Лабан дегән кишини билидиғанлиғини яки билмәйдиғанлиғини сориди.

- Билимиз, - дәп җавап бәрди улар. – Бир топ қойни йетиләп келиватқан әву қизни көрүватамсән? У Лабанниң кичик қизи Раһилә.

Буниңға қарап Яқуп өзиниң бармақчи болған йәргә кәлгәнлигини чүшиниду. У Худаға минәтдарлиғини ейтип, Раһиләгә қойлирини қудуқтин суғиришқа ярдәм бериду. Яқуп Раһиләниң интайин чирайлиқ болғанлиғини бирдин байқайду. Лекин у техи Раһиләгә өзиниң ким екәнлигини ейтмиған еди.

- Сән немишкә маңа ярдәм бериватисән? – дәп сорайду Раһилә.

- Узун жиллар бурун сениң кичик апаң Рибеқа Кәнъан зиминида турмушқа чиқиш үчүн бу йәрдин кәткән, - дәп җавап бәрди Яуп.

- Билимән, - деди Раһилә, - буниң тоғрисида маңа дадам ейтип бәргән. Сән өзәң ким болисән?

- Мән Яқуп, Рибеқаниң оғли.

- Демәк, сән мениң туққинимкәнсәндә! – хошал болуп кәтти Раһилә. – Биз тәрәпкә хуш кәпсән!

Яқуп тоғрилиқ аңлиған Лабан хошаллиқ билән уни қарши елишқа жүгрәп чиқиду.

- Өйүмгә киргин, меһман болғин!

Лабанниң өйи зор хошаллиққа толди. Дәстихан дәмлик тамақларға толди, Яқуп болса өзиниң узун баянатини башлиди: у дадиси Исаһниң қерип қарғу болуп қалғанлиғи, Рибеқаниң сақ-саламәт екәнлиги, униң гезигиниң барлиғини вә шундақла дадисиниң уни берикәтлигәнлиги сәвәвидин мирасхор болғанлиғи тоғрилиқ ейтип бәрди.

- Ейтқинә, - сориди Лабан, - сениң дадаң саңа сәпәр қилишқа рухситини бәрдиму?

- У өзи мени йолға салди! – дәп җавап бәрди Яқуп. – Мән бу йәрдә өзәм үчүн аял тепишим керәк.

Яқуп алиқачан Раһиләгә ашиқ болуп қелип униңға өйлинишни арман қилип жүрәтти. У Лабанниң өйидә қелип у йәрдә бир айдәк ишлиди. Бир күни Лабан Яқуптин қилған әмгиги үчүн қандақ мукапат халайдиғанлиғини сорайду. Буниң тоғрилиқ ойлап жүргән Яқуп:

- Лабан, өзәңгә мәлум, жигит өйләнмәкчи болғанда қизниң дадисиға һәқ төлиши керәк. Мән болсам Раһиләгә өйлинишни халаймән. Әгәр мән саңа йәттә жил ишлисәм, сән буни йетәрлик төләм дәп һесаплап, Раһиләни маңа берәмсән?

Лабан хошаллиқ билән мақул болиду:

- Әлвәттә, қизимни башқа бирсигә бәргичә, саңа бәргиним әвзәл.

Шундақ қилип Яқуп Лабанниң өйидә йәттә жил ишләйду. Ахири йәттә жил өтүп Яқуп тақәтсизлик билән күткән күн келиду. Той күни той қизиниң йүзи йепиқ болатти, бу бир урпи-адәт болған. Шуңа жигит той қизниң йүзини әтиси әтигәндила көрәтти. Той қизи йүзини ачқандин кейин Яқуп қорқуп кетиду: у өйләнгән қиз Раһилә әмәс, бәлки униң һәдиси Леяһ болуп чиқиду!

У Лабанға жүгрәп берип:

- Бу немә?! – дәп вақирап кетиду. – Мән Леяһни дәп әмәс, Раһиләни дәп йәттә жил ишлидим! Сән мени алдидиң!

- Сән биләмсән, бизниң урпи-адитимиз бойичә сиңлиси һәдисидин бурун турмушқа чиқмайду.

Яқуп йәргә тизлинип жиғлап кетиду. У өзиниң қанчилик алданғанлиғини әнди чүшиниду. Лабан униңға әгәр у йәнә йәттә жил ишлисә, Раһиләгә өйлинишкә рухсәт беридиғанлиғини ейтиду.

У заманларда әр киши көп аяллиқ болалатти, шуңа Яқуп мақул болиду. Бир һәптидин кейин улар йәнә бир қетим той қилиду. Бу қетим һеч ким һеч кимни алдимайду. Бу қетим Яқуп өзи сөйгән Раһиләгә өйлиниду.

Шундақ қилип Яқуп қейинатисиға йәнә йәттә жил ишләйду. Бу вақит өткәндин кейин у Лабанға ишләшни давамлаштуриду. Лекин бу қетим болса у аяли үчүн төләм төләшкә ишлимиди; бу қетим у өзи нурғунлиған калиларниң, қойларниң вә өшкиләрниң егисигә айланди. Ахири униң мелиниң сани Лабанниңкидин ешип кәтти. Униң үстигә, у он икки бала тапти: он бир оғул вә бир қиз. У һаятидин рази еди: Пәрвәрдигар Худа униң билән биллә болуп уни берикәтлигән еди. Лекин көп өтмәй Яқуп бир нәрсини байқап қалди: Лабан оғуллири билән униң бай болуп кәткинигә көрәлмәслик қилидиған болди.

Мана бу вақитта Худа Яқупқа өзиниң әҗдатлириниң жутиға, йәни аилисигә қайтишини ейтиду.