Закхей-биле ужуражылга

Иерихонга Закхей деп аттыг, үндүрүг хавырыкчыларының даргазы болур кижи чурттап турган. Ол сураглыг база бай шыдалдыг кижи чүве-дир. Ооң ажылдаар чери хоорайже кирер хаалга аксында, а садыг-­санажылга кылыр дээн улус хоорайже ол хаалга таварып эрттер.

Закхей оларны доктаадып, алгыргылаар:

— Туруңар! Үндүрүг төлевейн кымның-даа эрттер эргези чок. Акшаңар белеткеңер, Рим чагырыкчыларның доктаатканы үндүрүг — ийи мөңгүн чоос.

Чорумалдар диштерин ызырнып, акшазын уштуп белеткей бээрге, Закхей амырап турар. Чүге дээрге ол өйде ооң хөреңгизи өзүп турар. Рим чагырыкчыларга ийи мөңгүн чоостүң чаңгызын берипкеш, а бирээзин ол бодунга арттырып аар.

Ийе, ол үргүлчү хүлүмзүрүп чоруур-даа болза, аас-кежиктиг кижи санынга каттышпас, чүге дээрге аңаа кымның-даа хөңнү чок, а чамдык улустуң хоранныг өжү хайныр. Ооң чылдагааны бодунда, ол чажыт эвес. Шын эвес чүвени херек кырында ол боду кылып турган.

Бир катап Закхей кезек улустуң удавас Иерихонга Иисус келир дижип турган чугаазын дыңнап кааш:

— Иисус? –деп, Закхей сезиг ап, дыңнааланган.

“Иисус! Ол ат-сураглыг Кижини көрүп көрзе! Ону кижилерге дыка ынак дээр чорду, а меңээ кайын ынак деп — деп, Закхей боданган.

— Меңээ кым-даа ынак эвес-даа болза, Ону дыка көрүксээр-дир мен.

Закхей ажылдакчызынга чүнү кылырын дагзып кааш, Иисустуң эрттер ужурлуг кудумчузунче чорупкан. Дээргини көрүксээн кижи дыка хөй, чоокшулаар арга чок! Закхей чолдак дурт-сынныг, ынчангаш иткилешкен улус аразындан аңаа Иисус көзүлбес.

Чүнү канчаптарыл? Чүгле бедик черден көрүп болур. Ол чоогунда ыяш көрүп каан. Олче үне берейн! Үндүрүг хавырыкчыларының даргазының ыяшче чадай-­чадай халбактанып турарын көргеш, улус кыжырып, хүлүмзүрүп турган. Закхей олче-даа сагыш салбайн ыяшче үне берген. Чүү-даа болур болза, Иисусту кандыг-даа арга-биле көөр деп шиитпирлеп алган.

Удаваанда Иисус, база он ийи өөреникчилери, база оларның соондан оон-даа хөй эдерген кижилиг көстүп келген. Ол ооң баарында орук-биле эрттер ужурлуг, мырыңай ооң адаа-биле…

Чок, чок! Чаны-биле эртпээн! Иисус ол черге доктаай бергеш, өрү көргеш, Закхейге ыыткыр мынча дээн:

— Закхей, бээр дүрген дүжүп кел, Мен бөгүн сээң бажыңыңга кирер ужурлуг мен!

“Мээң адымны канчап билир дээр сен? Бажыңымга чүнү канчаар дээни ол?”

А ам ону бодаар үе чок, далаш-биле дүжүп келгеш, Иисусту база өөреникчилерин бодунуң бажыңынче эдертип аппаргаш, чалчаларынга эң эки аъш-чемни белеткеп, столга делгеп салырын дужааган. Закхей Иисустуң Боду-биле таныжып алганынга амырааны аажок. Чон шынны чугаалап турар-дыр. А Иисус ону багай көрүп турар деп Закхейниң бодалы меге болган-дыр. Ол кижи бүрүзүнге ынак. Канчаар чурттап турарын улустуң билири Закхейге безин ынак.

Закхейниң чүрээнге улуг өскерлиишкин болган. Иисус-биле чугаалажып олургаш, бачыттыг чурттап чоруурун Закхей билип кааш, оозунга буруузун миннип турган. Шайлаашкын дооступ турда Закхей Иисуска аазаан:

— Дээрги! Аазап тур мен: эт-хөреңгимниң чартыын ам ядыыларга үлеп бериптейн, а бир эвес кандыг-бир кижиден артыкка мегелеп алган болзумза, оон дөрт катап хөйнү дедир эгидип берейн!

Ооң бажыңынга Иисустуң киргенинге Закхей дыка амыраан. Ол ужуражылгадан эгелеп үндүрүг хавырыкчызының амыдыралы шуут өскерилген. Ол ам бодунуң Бурганынга дөмей болуксаар апарган.

Закхейниң бажыңынга чедир Иисусту эдерген улус хорадап турганнар:

— Улуг бачыттыг кижиниң бажыңынче Иисус канчап кирер дээр сен? Ындыг авыяастыг кижи-биле бис безин чугаалашпайн турувуста, Ол чаңгыс столга канчап чемненип турары ол? Иисус биске келбейн, а ооң бажыңынга кирип турар! — дижип ажынып турганнар.

Кижилер Иисусту билбес турган.

Дээрги Иисус Закхейге мынча дээн:

— Камгалал бөгүн сээң бажыңыңда келген-дир! Сен ам камгалал алган болгаш, Бурганның чонунга хамааржыр сен. Мен бо черде сен дег бачыттыг улусту тып алыр база камгалаар дээш келген Мен!