İmanın Zaferi

Samuel’in ziyaretinden sonra Davut koyun gütmeye devam etti. Otlağa giderken yanına lirini alırdı. Koyunlar güzel güzel otlarken, lirini çalar, yeni ezgiler bestelerdi. Ama bazen genç çoban zor anlar geçirirdi. Bir keresinde koyunlarını bir ayıdan korurken neredeyse bir kuzu kaybediyordu, o anda şöyle düşündü:

“Benim koyunlarıma yaptığımın aynısını Tanrı benim çin yapıyor. Ben tehlikedeyken beni gözetip kolluyor ve koruyor.” Davut lirini çalarak bir ezgi söyledi:

“RAB çobanımdır, eksiğim olmaz. Beni yemyeşil çayırlarda yatırır, sakin suların kıyısına götürür. İçimi tazeler, adı uğruna bana doğru yollarda öncülük eder. Karanlık ölüm vadisinden geçsem bile, kötülükten korkmam. Çünkü sen benimlesin. Çomağın, değneğin güven verir bana.”

Saul bir gün yine çok öfkeliydi. Saraydaki herkes korkudan titriyordu. Ani öfke nöbetleri Saul’u sarmalıyordu. Gerçi sonra pişman oluyor ve derinden üzülüyordu. Saul’un bir hizmetlisi Davut’u saraya çağırmayı önerdi, çünkü onun iyi lir çaldığını biliyorlardı. Bu nedenle Davut, Saul’un sarayına gelmiş oldu. Peki ya Saul huzurundaki genç adamın Samuel tarafından kral olarak meshedildiğini bilseydi! Ama bu konuda hiçbir fikri yoktu ve Davut’u çok sevmişti. Davut’un lir çalışı Saul’un yüreğini ısıttı.

Kral Saul ne zaman Filistliler’e karşı savaşa gitse Davut evine dönerdi, çünkü kim bir müzisyeni savaş alanında istesin ki? Bu nedenle Davut babasının koyunlarını gütmek için eve döndü; kardeşleriyse Saul’un peşinden savaşa gittiler.

Davut’un babası bir gün onu çağırıp şöyle dedi: “Yiyecekleri al, ordugâha, kardeşlerinin yanına git.”

Oraya varmak Davut’un birkaç saatini aldı. Kardeşlerine yiyecek götürdü, yanlarına oturdu ve askerlerin konuştuklarını dinlemeye başladı.

Aniden herkes sustu ve endişeyle ileriye baktılar. Bir Filistli, İsrail ordusuna yaklaşıyordu. Ne savaşçıydı ama! İsmi Golyat’tı. Güçlü ve kaslıydı. Yaklaşık üç metre boyundaydı. Ağır bir zırh kuşanmıştı ve kocaman bir mızrak taşıyordu.

Golyat şöyle haykırdı: “Teklifim hâlâ geçerli! Bana bir adam getirin, dövüşelim. Eğer beni yenerse, yenilgiyi kabul ederiz. Ben kazanırsam, yenilen siz olursunuz. Yoksa korkuyor musunuz? Sizi ödlekler!”

Davut kardeşlerine, “Daha önce sizle dövüşmek için meydan okumuş muydu?” diye sordu.

Kardeşleri şöyle cevap verdi: “Birçok kez. Ama tabii çok umutsuz bir durum. Bu devle dövüşmek kesin ölüm demek!”

Davut şaşırarak, “Ama Tanrı bizim yanımızda değil mi?” dedi. Askerler güldüler ve şöyle dediler:

“Güç, çeviklik ve iyi silahlanma söz konusu olduğunda Tanrı ne yapabilir ki?” Hatta Kral Saul, Golyat’ı yenecek cesur askerle kızını evlendireceği sözünü bile vermişti. Ama kimse Golyat’ın karşısına çıkmaya cesaret edemedi. Saul’a, kendisi için lir çalan Davut’un ordugâhta olduğu söylendi. Saul Davut’u çağırttı. Davut, “Filistli’yle dövüşmeme izin ver” dedi.

Kral şöyle cevap verdi: “Aklından bile geçirme! Golyat güçlü ve tecrübeli bir savaşçıdır, sen ise çok gençsin.”

Davut güvenle şöyle dedi: “Ama ben de sürüden kuzu kaçırınca, aslan ve ayıları vurup öldürdüm. O zaman bana Tanrı yardım etti. Filistli’yle karşılaşıp onu yenmeme de yardımcı olacaktır.”

Saul şöyle dedi: “Gerçekten imanına hayran kaldım. Senden başka kimse Golyat’a meydan okuyup onunla karşılaşmayı istemez. Benim zırhımı kuşan, kılıcı al ve git! Rab seninle birlikte olsun!”

Davut Saul’un zırhını denedi, ama ona çok ağır geldi. Zorlukla yürüyebiliyordu. Bu nedenle zırhı çıkardı. Davut sapanını, beş çakıl taşı ve değneğini aldı. Filistli’ye yaklaştı.

Kendisine bir sapanla yaklaşan genç adamı görünce Golyat çok güldü. “Şimdi sen gerçekten bana meydan mı okuyorsun?” dedi.

Davut şöyle haykırdı: “Sen benim karşıma kılıç ve kalkanla çıkıyorsun, ama ben senin karşına İsrail ordularının Tanrısı Rab’bin adıyla çıkıyorum.”

Sapanıyla bir taş attı ve Filistli’yi vurdu. Taş devin alnına saplandı, Miğferi onu koruyamadı. Golyat yere serildi. Davut ona koştu, kılıcını kınından çıkardı ve Filistli’yi öldürdü.

Davut’un Golyat üzerindeki zaferi İsrailliler’i cesaretlendirdi. Korkusuzca Filistliler’i ülkeden çıkardılar.