Mağara

Davut’un sürekli güvenli bir yer bulması gerekiyordu. Nereye gitse hemen tanınıyordu, onunla ilgili haberler çok uzaklara yayılmıştı. Çok geçmeden daha fazla asker Davut’un etrafında toplandı.

Bir gece dağda kocaman bir mağaranın önünde oturuyorlardı. O mağara saklandıkları yerdi. Büyük bir ordunun kendilerine yaklaştığını gördüler.

Davut, “Bu Saul, beni öldürmek için arıyor. Saklanın!” dedi.

Askerler saklanmak için hemen mağaranın içine gizlice girdiler. Bir muhafız girişte kaldı, sonra o da diğerlerini içeriye doğru takip etti.

Muhafız heyecanla şöyle dedi: “Kralın bizzat kendisi buraya geliyor. Davut, bu senin için bir şans! Onu öldürebilirsin! Şu anda yalnız, sana direnemez. Böylece üç bin asker sana boyun eğecektir.”

“Sus” diyerek Davut onun sözünü kesti.

Herkes susmuştu. Karanlıkta dikkatle mağara kapısını gözlüyorlardı. Saul kraliyet cübbesiyle göründü.

Davut yavaşça, “Burada kalın!” dedi ve dikkatle ileri doğru gitti.

Saul bir kayanın kenarından gözden kayboldu. Davut oraya doğru yavaşça ilerlerken Saul’un cübbesinin eteğini gördü. Kılıcını çıkarttı, etekten bir parça kesti ve görünmeden geri döndü.

Askerler fısıltıyla, “Neden Saul’u öldürmedin?” diye sordular.

Davut şöyle cevap verdi: “Rab’bin seçip meshettiği kişiyi öldürmem.”

Askerler de, “Ama Tanrı onu uzun zaman önce reddedip seni seçti!” dediler.

Davut şöyle dedi: “Bu doğru. Rab kendi belirlediği zamanda beni yönetime geçirecek. Bu nedenle hemen egemen olmak istemedim.”

Herkes girişe bakıyordu. Kral mağaradan çıktı.

Davut askerlerine, “Burada kalın!” diye emretti ve Saul’u takip etti.

Mağaranın karanlığından dışarı çıkınca askerleriyle birlikte Saul’u gördü.

“Efendim kral!” diye seslendi. Saul’u kral olarak onurlandırmak için eğilip yüzüstü yere kapandı. “Niye sana kötülük yapmak istediğimi düşündün? Seni isteseydim öldürebilirdim.”

Davut kralın cübbesinden kestiği parçayı gösterdi. Saul korkup üstündeki cübbenin eteğine baktı. Gerçekten de bir parça koparılmıştı! Ağlamaya başladı.

Sesi titreyerek şöyle haykırdı: “Sen benden daha doğru bir adamsın! Sana kötülük yaptığım halde sen bana iyilikle karşılık verdin. Şimdi anladım ki, sen gerçekten kral olacaksın. Ailemi öldürmeyeceğine yemin et!”

Davut, “Yemin ederim” diye haykırdı.

Saul Davut’un iyi yürekli olmasından derinden etkilendi. Askerlerine seslenip Davut’u kovalamayı bırakmalarını emretti. Bölük geri döndü. Davut onları uzaklaşırken izledi.