Saul ile Davut

Golyat’ı yendikten sonra Davut sarayda kaldı. Hatta kralla aynı masada yemesine izin verildi. Kralla uzun sohbetler yaptılar, Saul bazen Davut’un tavsiyesine bile başvurdu. Zamanla Davut silah kullanmayı öğrendi ve mükemmel bir savaşçı haline geldi. Saul ve saray mensupları Davut’un bütün söylediklerini çok beğendiler ve onun dediği gibi yaptılar, sonunda Davut kraliyet ordusunun kumandanı olarak atandı. O zamanlar Davut için başka önemli bir şey de Yonatan’la arkadaşlığıydı. Saul’un oğlu Yonatan en iyi arkadaşıydı.

Yonatan savaştan sonra Davut’a şöyle demişti: “Lütfen kılıcımı, yayımı ve zırhımı al. Bunları dostluğumuzun sembolü olarak kabul et.”

O günden sonra Davut ve Yonatan çok yakın, sadık arkadaş oldular. Her ikisi de dostluklarına çok değer verdiler.

Halk Davut’u da çok sevdi. Büyük hayranlık kazandı; kadın, erkek, çocuk sokaklarda onu Saul’den bile daha fazla övdüler. Bu durum kralı rahatsız etti, çok öfkelendirdi.

Bir gün Saul ile Davut birlikte yemek yerlerken, kral yeniden öfkelendi. Davut hemen lirini alıp müzikle Saul’u sakinleştirmeye çalıştı. Ama bu sefer işe yaramadı, çünkü Saul Davut’a öfkeleniyordu.

Genç adamı elinde lirle önünde otururken görünce kendini kontrol edemedi. Duvara dayalı mızrağı kaptı ve Davut’a fırlattı. Ama genç adam kendini kolladı. Hemen eğildi, mızrak başının yanından vınlayarak duvara saplandı. Bu durum Saul’u daha da öfkelendirdi. Başka bir mızrak aldı, eğer Davut yana kaçmasaydı, Saul onu vuracaktı.

Kral şöyle haykırdı: “Artık Davut’u görmek istemiyorum! Onu uzakta bir yerde Filistliler’le savaştırın!”

Saul korkmuştu, çünkü Rab’bin Davut’la birlikte olduğunu anlamıştı. Bundan dolayı Davut’u uzağa gönderdi.

Aslında Saul Golyat’la yapılan dövüşün akşamı verdiği sözü tutmuştu. Kızı Mikal, Davut’un eşi olmuştu.

Ancak Davut kaçmak zorundaydı, çünkü Saul onun sadece sürgün edilmesini istemiyordu. Onu öldürtecekti. Bunu Davut’a Yonatan söylemişti.