Хайа хаспаҕа

Давид мантан ыла мэлдьи куттала суох чуумпу сири көрдүүр кыһалҕаҕа түспүтэ. Ханна да сырыттар, кинини бары сонно тута билэллэрэ уонна кэпсээн тарҕана охсоро. Ол да буоллар Давид тула сэрииһитэ сыыйа-­баайа элбээн испитэ.

Биирдэ кинилэр саһа сылдьар хайаларын хаспаҕын аттыгар олорон, элбэх сэрииһит иһэрин көрбүттэрэ.

– Ити Саул, — диэбитэ Давид. — Миигин өлөрөөрү көрдүүр. Саһыҥ!

Кинилэр тута хайа хаспаҕар киирэн саһан хаалбыттара. Хаспах айаҕар хаалларбыт харабыла сотору кэминэн ситэн кэлбитэ.

– Ыраахтааҕы бэйэтинэн манна иһэр, — диэбитэ кини долгуйбуттуу. — Давид, эн кинини өлөрөргөр тоҕоостох түгэн үүннэ! Кини соҕотох, утарсар кыаҕа суох. Өлөрдөххүнэ үс тыһыынча сэрииһитэ эйиэхэ бас бэриниэхтэрэ.

– Чуумпур эрэ! — диэн Давид кинини тохтоппута.

Бары ах барбыттара, хараҥаҕа хайа хаспаҕын айаҕын долгуйа кэтээбиттэрэ. Дьэ, Саул ыраахтааҕы таҥаһын кэппитинэн киирэн кэлбитэ.

– Манна кэтэһиҥ! — диэбитэ оргууй Давид уонна сэрэнэн иннин диэки үөмпүтэ.

Бу кэмҥэ Саул очуос тумсун кэннигэр киирэн көстүбэт буолбута. Давид ити тумуска сыыллан тиийбитигэр, Саул таҥаһын кырыыта көстүбүтэ. Давид сытыы батаһынан таҥаһыттан ойо быһан ылбыта уонна оргууй төттөрү сыыллан кэлбитэ.

– Саулу тоҕо өлөрбөтүҥ? — сибигинэйэн ыйыппыттара сэрииһиттэрэ.

– Таҥара ыраахтааҕы буоларга анаабыт киһитэ. Мин Таҥара талбыт киһитин өлөрүөм суоҕа, — диэбитэ Давид.

– Таҥара киниттэн аккаастанан, эйигин талбыта өр буолла эбээт!

– Оннук, ол иһин Таҥара Бэйэтэ анаабыт кэмигэр миигин бөрүстүөлгэ олордуо. Мин ону быһаарарым сатаммат.

Бары хаспах айаҕын одуулаабыттара. Ыраахтааҕы тахсан барбыта.

– Манна хаалыҥ! — диэн дьаһайан баран Давид кинини батыспыта.

Кини хараҥа хаспахтан киһи хараҕа саатар сырдыгар тахсан, Саул номнуо аллара сэрииһиттэрин кытта турарын көрбүтэ.

– Мин ыраахтааҕым уонна тойонум! — диэн Давид доргуччу саҥарбыта уонна Саулу ыраахтааҕы быһыытынан ытыктыырын биллэрэн сиргэ тиийэ сүгүрүйбүтэ. — Тоҕо мин эйиэхэ куһаҕаны баҕарабын дии саныыгыный? Мин субу аҕай эйигин өлөрөр кыахтаах этим.

Уонна ыраахтааҕы таҥаһыттан быһыллыбыт лоскуйу Давид үөһээ уунан көрдөрбүтэ. Саул куттанан таҥаһын көрүнэ түспүтэ. Кырдьык, сороҕо ойо быһыллыбыт этэ. Саул ытаабыта.

– Эн миигиттэн ордуккун! — диэбитэ титирэс куолаһынан. — Эн бу быһыыгынан миэхэ үтүөнү эрэ баҕараргын биллэрдиҥ, оттон мин эйиэхэ куһаҕаны оҥорор хара санаалааҕым. Эн хаһан эмэ ыраахтааҕы буолуохтааххын мин билэбин. Мин дьиэ кэргэммин тыытыам суоҕа диэн миэхэ эрэннэр!

– Эрэннэрэбин! — диэбитэ Давид.

Саул, Давид амарах сыһыаныттан кыбыстан, сэрииһиттэрин ыҥыран, кинини эккирэтэллэрин тохтотоллоругар соруйбута. Сэриитэ эргийэн, биир тэҥник төттөрү кэлбит суолларынан айаннаппыттара, оттон Давид кэннилэриттэн өссө да уһуннук батыһа көрөн турбута.