Paulus un Silas

Un medden enne Nacht bäden Paulus un Silas un lowden Gott met Jesank; un de Jefangne hieeden äant. Un haustich kjeem doa een grootet Ieedbäben, soo daut de Gruntwenj vom Jefenkjnis jescheddat worden, un fuaz jinjen aul de Däaren op, un aul äare Kjäden worden loos. ... un aus hee de Jefenkjnis-Däaren op sach, trock hee daut Schwieet rut un wull sikj selfst dootmoaken, wiels hee docht, de Jefangne wieren utjekleift. Oba Paulus roopt met lude Stemm un säd: "Doo die kjeenen Schoden; wiels wie sent aule hia!" … De Jefenkjniswajchta … brocht äant rut un säd: "Jie Haren, waut mott ekj doonen, om jerat to woaren?" See oba säden: "Jleew aun dän Harn Jesus Christus, dan woascht du jerat woaren – un dien Hus!"

Uk wan Saul de Kjoakj jehaust un Christen vefolcht haud, ver hee Jesus bejäajend, schauft hee nu sea doaraun, de Goode Norecht to vespreeden. See nanden am nu soogoa nich mea Saul, oba nanden am Paulus. De nia Nomen betieekjend de groote Veendrunk en am. Bejleit von eenje Breeda reisd hee väl, soogoa no Europa. Wua emma Paulus uk hanjinkj, daut ieeschte fa am wia, de Juden to trafen, dee sikj foaken jieda Sinowent buten vesaumelden, wiels see kjeene Sienagogen hauden. No eenem soonen Gottesdeenst kjeem eene rikj jekleede Fru no am opptoo. Äa Nomen wia Liedia. See wull mea von Jesus weeten. Äare Unjahoolunk dieed lang. Aum Enj säd Liedia:

"Bäd met mie, daut Gott mie aus sien Kjint aunnemt. Ekj mucht uk jedeept woaren!"

No daut Deepen kruach Liedia Paulus un de aundre Breeda en, bie äa Hus to bliewen. Oba Paulus un eena von siene Frind, Silas, bleewen nich lang bie ar. Bloos weinje Doag lota schekjt de Stauts-Rechta äant beid en daut Jefenkjnis nenn. Eenje Hiesje beschuldichten äant doamet, daut see to de Griechen un Reema jeprädicht hauden. Paulus un Silas worden en daut Jefenkjnis jestopt un aun de Henj un Feet faustjemoakt. See kunnen nich oppstonen uk nich sikj bewäajen.

Oba beid wisten, daut Gott uk em Jefenkjnis noch bie äant wia. Hee stoakjt un ermooticht äant.

Paulus un Silas sungen Low-Leeda un bäden Gott met Freid aun. Ieeschtlich leis, dan emma luda un luda, soo daut de aundre Jefangne en de Noba-Stowen äant hieren kunnen. De aundre kunnen daut nich jleewen, waut see hieeden: Woo kunnen dise Mana em Jefenkjnis soo froo sinjen?

Oba onverhofs kjeem doa noch een aundret Jelud bie äarem Jesank to – een deepet, onheimeljet Jelud. En de näakjste Zekund funk de Flua aun to schedren. Ieedbäben! Daut Jebied scheddad, faul oba nich en.

Silas un Paulus bemoakjten, daut de Kjala-Steena bewäajden sikj, aus de Fundament vom Jefenkjnis jescheddat wort, soo daut sikj aule Kjäden leesden un de Däaren opjeschloten worden.

Uk de Jefenkjniswajchta wuak von däm Ieedbäben opp. Hee stunt bosich opp un wort en, daut de Däaren nich mea toojeschloten wieren.

'De Jefangne sent aula fuat jekomen!' Docht hee. 'Doafäa woa ekj sea bestroft woaren. Daut es bäta, mie daut Läwen to nämen.'

Aus Paulus sach, daut de Jefenkjniswajchta sien Schwieet rut jetrocken haud un sikj ombrinjen wull, roopt hee:

"Doo daut nich! Wie sent aula hia!"

De Jefenkjniswajchta muak secha, daut kjeena utkleiwd, zettad ut Forcht un bedankt sikj bie Paulus un Silas. Wan de Gott von dise Mana een Ieedbäben schekjen kunn, om äant frie to moaken, must Hee de eensich woara Gott sennen.

"Miene Haren, waut mott ekj doonen, om jerat to woaren?"

"Jleew aun dän Harn Jesus, un du woascht jerat woaren!" Auntwuad Paulus.

Nodäm kruach de Wajchta Paulus un Silas en no sien Hus to komen.

See stemden aul wellich to un kjeemen no siene Städ. Doa vetalden see am von Jesus, dee jerajcht wia un sien Läwen soo läwd, daut jieda eena kunn secha sennen, daut Hee Gott sien Sän wia. See räden von de reemische Soldoten un woo see Jesus kjriezichten, un wan Hee uk oschuldich wia. Paulus un Silas deelden met, daut see selfst von de Schwierichkjeiten, dee see derch moaken musten, nich äwarauscht wieren. Wuarom sullen see denkjen, bäta behaundelt to woaren aus äa Har?

See erkjläaden de gaunze Famielje vom Jefenkjniswajchta uk, daut Jesus storf, om fa de Menschen äare Sinden de Strof to betolen, uk fa een jiedrem eenen von äant. Hee haft onse Sinden aum Kjriez opp sikj jenomen, om daut de Menschen sikj wada met Gott vebinjen kjennen. Paulus un Silas vegauten nich, äant von siene Opparstonunk un däm Heiljen Jeist to vetalen, dee emma en dee wont, dee aun Am jleewen.

"Ekj well uk to Jesus jehieren!" Säd de Jefenkjniswajchta. "Ekj well Am froagen, mie auntonämen, ekj mucht sien Kjint sennen."

"Wan Gott Frues aunnemt, mucht ekj Am deenen", muak siene Fru met en de Unjahoolunk.

Paulus säd: "Secha, de Goode Norecht es fa Frues un fa Kjinja! Eene Fru ut june Staut es aul Christin jeworden."

En disa Nacht worden de Jefenkjniswajchta un sien gaunzet Hus jedeept.

Doahinja muak de Gaustjäwa eene Moltiet fa Paulus un Silas. Aus de Sonn oppjinkj, spooden see sikj, trigj no Liedia äa Hus to komen. Nu kunnen Paulus un Silas ar vetalen, woo Gott äant beschizt haud un woo de Jefenkjniswajchta un sien Hushault en dise Nacht Busse deeden un sikj däm Harn dreiden!