Tabita woat wada läwendich

En Joppe wond eene jewesse Jinjarin met Nomen Tabita (waut äwasat heet: Dorkas em Dietschen Gazell ooda Ree), dee voll von goode Woakjen un Aulmoosen wia, dee see eewd. Daut passieed oba en deeselwje Tiet, daut see krank wort un storf… Un wiels Lieda dichtbie Joppe wia un de Jinja jehieet hauden, daut Petrus doa wia, schekjten see twee Mana no am un prachaden am, nich to siemen, no äant to komen. Petrus oba stunt opp un jinkj met äant … Dan schekjt Petrus äant aula rut, kjneed sikj dol un bäd. Dan dreid hee sikj nom Kjarpa un säd: "Tabita, sto opp!" Un see muak äare Uagen op; un aus see Petrus sach, recht see sikj opp. Hee oba jeef ar de Haunt un recht ar opp, un hee roopt de Heilje un de Wätfrues un stald ar läwendich väa. Un daut wort derch gaunz Joppe bekaunt, un väle jleewden aun däm Harn.

Een Dach jinkj de Apostel Petrus no een Darp met Nomen Lieda, daut en eene hiejelje Jäajent soo bie 24 Km. auf von Jerusalem lieech. Väle Menschen wieren doa Jleewende un Petrus jleicht daut, äant to besieekjen. Een Maun met Nomen Äneas wia sea krank. Hee wia jelämt un aul acht Joa krank em Bad jewast. Petrus säd to am:

"Äneas! Jesus Christus heelt die. Sto opp!"

Fuaz stunt Äneas opp. Petrus säd nich: "Ekj heel die", wiels hee wist, daut de Kranke bloos derch de Krauft von Christus jeheelt woaren kunnen. Aul dee, dee doa wisten, daut Äneas jelämt wia, wullen am nu seenen. Un aus see am nu aus een jeheelden Maun sagen, jleewden väle aun Gott.

De Staut Joppe dee aun daut Mäa lieech wia bloos 32 Km. auf von Lieda. Waut Menschen ut Lieda jinjen dort han un vetalden, woo Petrus dän Jelämden jeheelt un siene Krauft derch dän Nomen Jesus wada häajestalt haud.

Aus de Menschen von Joppe daut hieeden, looden see Petrus en, han to komen, wiels eene jerajchte Fru ut äare Kjoakj krank jeworden un jrots jestorwen wia. Äa Nomen wia Tabita. Ea haud see Goodet jedonen un de Oame väl jeholpen, un nu truaden see äwa äaren Doot. Äare Frind muaken reed fa daut Bejrafnis, oba see fruagen Petrus dannoch, äant besieekjen komen, ver see ar begroowen. Aus Petrus aunkjeem, jinkj hee en de Stow nenn, en däm sikj Tabita äare noe Frind un de Wätfrues, dee see unjastett haud, vesaumelden. De oame Frues roaden un weesen Petrus de Kjleeda, dee Tabita fa äant jemoakt haud. See wieren sea faust aun ar, wiels see äant sea leewd.

Petrus schekjt äant aula ut de Stow rut. Nodäm see aula de Stow veloten hauden, kjneed hee dol, bäd to Gott un säd to de doodje Fru: "Tabita! Sto opp."

De Fru muak äare Uagen op, sach Petrus un saut opp. Dan neem hee ar bie de Haunt un holp ar opp to stonen. Petrus roopt de Menschen wada nenn to komen, besondasch de Wätfrues, dee doa iewrich no luaden, un stald äant Tabita läwendich väa. Woo jlekjlich wieren äare Frind!

Dit Wunda, daut Gott derch Petrus sien Jebäd vollbrocht haud, wort wiet un breet bekaunt un väle Menschen jleewden aun Gott.