
De ieeschta Martiera fa Christus
Aposteljeschicht, Kapitel 6, 7
Hee oba (Stefanus), voll vom Heiljen Jeist, kjikjt nopp en dän Himmel nenn un sach Gott siene Harlichkjeit un Jesus to Gott siene Rajchte stonen. "Un säd: Kjikj, ekj see dän Himmel op un dän Menschensän to Gott siene Rajchte stonen!" See schrieejen oba met lude Stemm, hilden äare Uaren too, stormden eenstemmich opp am loos un staden am ut de Staut rut un steenijden am. ... dee doa aunroopt un säd: "Har Jesus, nemm mienen Jeist opp!" Un hee kjneed sikj dol un schrieech met lude Stemm: "Har, räakjen äant dise Sind nich too." Un aus hee dit jesajcht haud, schleep hee en.
De Jemeent von Jerusalem neem aun de Zol too. Doa wieren nu aul Dusende von Jleewende en de Kjoakj. De Apostel musten sikj foaken om de Oame kjemren un daut neem äant väl Tiet. Doawäajen kjeemen see to däm Entschluss, daut see waut Menschen, aus Diakonen ensaten, dee sikj met dise Sachen beschaftjen sullen. De Diakonen kjemmaden sikj nich bloos om de Oame, oba deeden uk prädjen. Stefanus wia eena von dee. Voll Krauft vom Heiljen Jeist roopt Stefanus väle to de Busse opp un deed groote Wunda em Nomen vom Harn Jesus. Aul daut wuak bie väle Juden väl Aufgonst un Hot opp.
Daut fieed doatoo, daut Stefanus ver dän Huagen Rot jebrocht wort – daut hechste relijeesische judische Jerecht to dee Tiet.
Siene Räd schiend soo aus eene Prädicht to sennen. To ieescht fungen de Aunwäsende nuscht Ommakeljet aun siene Wieed, wiels Stefanus eefach de Jeschicht von de Jemeenschoft tweschen Gott un sienem Volkj novetald. Oba dan funk Stefanus aun, äant to dodlen:
"Jie sent stiewjenekjich un doof fa Gott sien Wuat!" Säd hee. "Jie haben Jesus nich aunjenomen, jrodsoo aus june Vodasch aule Profeeten nich aunjenomen haben."
Stefanus kjikjt nopp en dän Himmel nenn un säd: "Gott haft mie de Uagen opjemoakt, un ekj kaun dän Himmel op seenen un dän Menschensän to Gott siene Rajchte stonen."
Aus de Metjlieda vom Huagen Rot daut hieeden, kunnen see äare Wutt nich lenja trigjhoolen. See hupsten opp, jreepen Stefanus aun un schlapten am derch de Staut. See schupsten un schluagen am ut Wutt. Aus see ut de Staut kjeemen, omrinjden see am un fungen aun, Steena opp am to schmieten, om am doot to moaken.
Aul schwoa vewunt, bäd Stefanus:
"Har Jesus, nemm mienen Jeist opp!"
De Schläaj von de Steena wieren soo hoat, daut hee oppe Kjnee faul un met lude Stemm roopt:
"Mien Har! Bestrof dise Menschen nich fa de Sind, dee see begonen haben!"
Dise Wieed wieren sea änlich to de Wieed von Jesus aum Kjriez.
Stefanus storf. Oba hee vollbrocht daut, krakjt soo aus Jesus, fa siene Fiend to bäden. Stefanus wort de ieeschta von Jesus siene Nofolja, dee omjebrocht wort, wiels hee aun dän Rada, dän Harn Jesus, jleewd.
Froagen fa daut Jespräak
4 FroageWuafäa hauden de Apostel nich väl Tiet?
Woo haben de Apostel dise Schwierichkjeiten besiecht?
Wäa wia Stefanus? Wuarom worden de Juden soo doll äwa am?
Wuafäa bäd Stefanus, aus see am steenijden?