Gott prooft Abraham siene Leew to Am

Nu weet ekj, daut du Gott ferchst wiels du dienen Sän, dienen eensjen, Mie nich trigj jehoolen hast.

Abraham un Sarah worden bloos noch frooa von donn aus äa Sän Isaak jebuaren wort. Aule dree leewden Gott un eenaunda. Du weetst aul, daut Abraham een sea rikja Maun wia. Oba sien Hoat hunk aun eenem besondren "Schauz", aun sienem Sän Isaak. Abraham leewd am mea aus irjent sest waut opp de Welt. Bloos siene Leew to Gott wia stoakja.

Een Dach wull Gott proowen, woo deep Abraham siene Leew un Vetruen to Am wia. Gott säd to am: "Nemm Isaak, dienen eensjen Sän, dän du leefst, un opfa am opp eenem Boajch, dän Ekj die wiesen woa."

Daut wia soo schwoa fa Abraham, dit to doonen! Oba hee wia iewrich, Gott sienem Befäl to jehorchen, wiels hee Gott werkjlich leewd. Abraham hakt waut Holt reed, loot daut opp dän Äsel, neem Isaak un twee Kjnajchts met un see muaken sikj opp dän Wajch. Sarah bleef Tus.

Daut wia een langa Wajch. See jinjen dän gaunzen Dach von zemorjes bat Owent un muaken atelje korte Pausen. Isaak jankad daut jieren to weeten, wua see hanjinjen. Mien Voda woat sea woarschienlich eenen Grunt haben, soo stell to bliewen. Hee haft mie noch nuscht vetalt, docht Isaak emma wada.

Abraham haud werkjlich eenen Grunt, am nich to sajen, waut daut Ziel von äare Reis wia. De väaje Nacht haud Gott to am jerät un am waut soo Schrakjeljet vetalt, daut Abraham daut nich eenmol foten kunn. En Werkjlichkjeit wull Gott nich, Isaak doot haben. Oba Hee wull weeten, auf Abraham Am jehorchen wudd, onen to vestonen, waut de Befäl meend.

Abraham wist daut nich. Hee docht, hee must sienen leewen Sän werkjlich opfren. Dit betriept am sea. Doch eendoont woo schwoa daut wia, hee wull erfellen, waut Gott am jesajcht haud.

Entlich kjeemen see bat eenen huagen Boajch. Isaak kunn siene Nieschia nich lenja trigjhoolen un fruach:

"Voda! Doa es Holt un Fia. Daut bediet, daut du een Opfa moaken woascht", säd hee. "Wie brucken een Laum, nich soo? Wua es daut?"

Abraham kunn kjeen Wuat sajen. Hee feeld sikj em Hauls beenjt.

"Mien Sän", bemust hee sikj selfst to räden, "Gott selfst woat fa daut Laum toom Brennopfa sorjen."

Opp däm Boajch fungen see aun, Steena fa eenen Aultoa to saumlen. Abraham läd dee en Schichten oppenaunda, bat hee eenen grooten Aultoa bud. Dan bunk hee sienen Sän, läd am opp dän Aultoa opp daut Holt un hoof daut Massa äwa am opp.

Un jrod en disem Moment hieeden see eene Stemm, dee vom Himmel roopt,

"Abraham, Abraham!" De oola Maun hilt rieestell met däm Massa aunjehowen äwa däm Jung.

"Hia sie ekj."

"Doo däm Jung nuscht!" säd de Stemm. "Ekj see nu, daut du Mie jehuarsom best un soogoa reed best, dienen Sän fa Mie to opfren."

Daut wia, aus wort een Jewicht von Abraham sien Hoat jenomen. Äwajlekjlich kjneed hee besied däm Aultoa dol. Hee leesd Isaak met zettaje Henj loos un halpt am opptostonen. De Voda un Sän omoarmden sikj un fungen aun Tronen von Freid to roaren, nich Truarichkjeit.

Dan hieeden see nich wiet auf von äarem Plauz waut mekjren. Abraham un Isaak sagen en eenem Bosch eenen Bock, dee aun de Hieena vezaubeld wia. See opfaden daut opp däm Aultoa. Daut stald sikj aulsoo rut, daut Abraham Rajcht haud: Gott selfst stald daut Laum fa daut Opfa.

Opp däm Trigjwajch von däm Boajch rauf feelden see sikj Froo un jeloten. Isaak hilt de Haunt von sienem Voda. Beid dochten doaräwa no, waut daut bediet, Gott un aundre to leewen. Un see dochten uk, daut Gott siene Leew to de Menschen deepa es aus jiede sort von Leew, uk wan daut schwoa to jleewen es.