De vesproakna Sän

Un Gott brocht am rut un säd: "Kjikj nom Himmel un tal de Stierns, wan du dee talen kaust … Soo woat dien Nokomen sennen." Abram jleewd däm Harn; un Hee räakjend am daut to Jerajchtichkjeit.

Abraham un Sara läwden en Zelten en daut Launt Kanaan. See hauden kjeene Kjinja. Abraham un Sara wieren zimlich oolt; Abraham wia meist 100 Joa oolt un Sara soo bie näajentich.

Een Owent säd Gott to Abraham: "Kjikj nopp nom Himmel. Waut kaust du seenen?"

De Himmel wia voll Stierns. Doa wieren soo väl Stierns, daut et ommäajlich wia, dee to talen. Dan säd Gott: "Du woascht soo väl Nokomen haben, aus daut Stierns aum Himmel jeft. See woaren en daut Launt Kanaan läwen un de beese Nazionen woaren ut disem Launt rutjedräwen woaren."

Donmols haud Abraham kjeene Kjinja, oba hee vetrud Gott noch emma un wia sikj secha, daut de Har sien Vespräakjen erfellen wudd. Abraham deed daut Rajchte, endäm hee aule Gott siene Veheetungen vetrud, wiels jieda Wuat von Gott es woa un Hee helt emma siene Vespräakjnissen.

Een Dach wia Abraham en sien Zelt. Opp Meddach sach hee Menschen naun komen. Abraham rand no äant, bekjt sikj un säd to eenem von äant: "Mien Har, bitte, komm en mien Zelt nenn. Ekj hol junt Wota toom junt de Feet Wauschen un moak junt Äten reed, doamet jie junt stoakjen, een beskje utreiwen un dan junen Wajch wieda moaken kjennen."

De dree Reisende eenijden sikj doaropp, sikj bie Abraham uttoreiwen.

Weetst du, wäa dise Menschen wieren? See wieren Enjel. See kjeemen vom Himmel rauf, om Abraham goode Norechten von Gott to brinjen. Eenjemol schekjt Gott Enjel no de Menschen, om sienen Wellen bekaunt to moaken.

De Enjel sauten besied daut Zelt em Schauten von eenem Boom. Sara wia en daut Zelt. Abraham säd to ar: "Nemm schwind waut von ons bastet Mäl un bak waut Broot!"

Dan wäld Abraham een goodet Kaulf ut un säd to eenem Deena: "Go un reed daut."

Aus aules foadich wia, bedeend Abraham met daut Äten selfst. Wäarent see daut äten deeden, stunt Abraham besied äant unja eenem Boom. Wäarent de Moltiet fruach eena von de Jast Abraham: "Wua es diene Fru, Sara?"

Abraham säd: "See es en daut Zelt". Hee auntwuad dan: "Ekj woa näakjstet Joa om dise Tiet no die trigjkomen, un Sara woat eenen Sän haben."

Sarah hieed, waut de Enjel säd, oba see kunn daut nich jleewen, daut see en de Loag wia, Kjinja to kjrieen, wiels see aul sea oolt wia. Aulsoo lacht see ver sikj han.

De Enjel säd: "Wuarom lacht Sara? See woat werkjlich eenen Sän haben! Es irjentwaut to schwoa fa dän Harn?"

Dan muaken sikj de Jast opp dän Wajch. Abraham jinkj met äant met, om äant Gott sien Säajen to wenschen, ver hee no sien Zelt trigjkjeem.

Erinnad Gott sikj aun daut Vespräakjen, daut hee jemoakt haud? Jo, Hee deed, wiels en een Joa haud Sara eenen Sän. Abraham un Sara wieren soo jlekjlich. See nanden am Isaak un hee woss aus een jehuarsoma Jung opp, un Gott leewd am.

Soo erfeld Gott sien Vespräakjen. Hee vespruak, daut Abraham un Sara eenen Sän kjrieen wudden, un Hee jeef äant dän Sän. Abraham deed goot doaraun, Gott siene Veheetunk to vetruen. Un Gott freid sikj, daut Abraham siene Wieed jleewd, un Hee räakjend am daut aus Jerajchtichkjeit aun. Jieda eent von Gott siene Veheetungen es opp to veloten. Gott es aulmajchtich un nuscht es Am onmäajlich.