Jakob un Esau

Esau säd… waut fa Jewenst es daut Jeburtsrajcht fa mie?

No eene Tiet wort Isaak groot un befried sikj met Rebecka. See hauden twee Säns: Esau un Jakob. See wieren Zwillinj, likjnen sikj oba äwahaupt nich.

Esau, de elra Sän, wia nich aufhenjich, stoakj un jleicht loos to sennen. Hee jleicht met Feil un Buagen to jäajren en de Welda un mank de läaje Boaj. Hee wudd Doag ooda Wäakjenlang wajch sennen. Un bie sien Trigjkjia brocht hee jeweenlich Wiltfleesch no Hus, daut von siene ieejne Feilen jejäajat wort. Esau wia Isaak sien Lieblinkjs-Sän.

Rebecka oba leewd dän Jakob. Hee wia nich soo opp rutgonen aus sien Brooda. Mieeschtens wia Jakob Tus dichtbie de Zelts. Hee hilt de Häaden von sienem Voda un holp de Famielje-Jlieda em Auldachschen.

Esau wia daut ieeschtjebuarne Kjint. Un wan hee uk bloos weinje Uagenblekj ea jebuaren wort, kjrieech hee daut Ieeschtjeburtsrajcht, daut Rajcht, aus Oaw to jellen.

Daut wia donmols Mood, daut een Voda opp sienem Stoawbad bloos eenem von siene Säns eenen besondren Säajen jäwen kunn. Soon een Säajen vespruak goot aufsennen, Macht un Famielje Woolstaunt, Deena, Vee un väle aundre Jeeda. To de selwje Tiet vespruak daut Gott siene Jnod. No dise Tradizieon jehieed dis besondra Säajen däm elsten Sän Esau.

Daut oajad Jakob. Hee wull onbedinjt de ieeschtjebuarna Oaw sennen. Nich bloos, wiels hee eenen dobbelden Poat von sien Voda sien Hab-un-goot oawen wudd, oba wiels am daut wichtich wia, Gott siene Jnod toop met däm Säajen von sien Voda to kjrieen. Em Jäajendeel hilt Esau nich väl von de Väarajchten vom Ieeschtjeburtsrajcht. Am jinkj daut om daut jäajren.

Een Dach, aus Esau soo aus jeweenlich opp de Jacht wia, holp Jakob siene Mutta bie de Husoabeit. Äwa opnen Fia koakt hee eene schmakhauftje Linsensupp, dee maun aul von wiet auf rikjen kunn. Meed kjeem Esau jrod donn von de Jacht trigj. Hee wia lang vejäfs opp de Sieekj no Wilts derch de Launtschoft jewaundat, doawäajen haud hee grooten Hunga. Butadäm wia hee wuttent doaräwa, kjeen Wiltfleesch fa sienen Voda to fangen. Nodäm hee sien Jacht-Jereetschoft oppe Ieed jeschmäten haud, grunst hee: "Hol mie waut to äten."

Onen to siemen säd Jakob: "Kaun ekj dien Jeburtsrajcht em Tusch fa daut Äten haben?"

"Waut nuzt mie een Jeburtsrajcht, wan ekj vehunga?" grumsaujd Esau.

Aulsoo tuscht Esau sien Ieeschtjeburtsrajcht fa eene Komm Linsensupp. Un Jakob freid sikj. De ieeschte Schrett wia jedonen. Nu muss hee bloos noch de Bejäwenheiten soo dreien, daut äa Voda am säajend, nich Esau.

Joaren vejinjen. Isaak wort blint un kunn nich mea auleen ut daut Bad oppstonen. Een Dach roopt hee no Esau.

"Ekj sie boolt batem Stoawen, mien Sän.", säd hee. "Un doawäajen well ekj die mienen Säajen jäwen, mien elsta Sän. Go, nemm Feil un Buagen un scheet Wilts fa mie. Moak scheenet Äten doavon, brinj mie daut un ekj woa die säajnen."

Esau neem Feil un Buagen un jinkj, onen daut irjentwäm to sajen. Oba Rebecka, siene Mutta, hieed derch daut denne Zeltstoff, waut Isaak jesajcht haud.

See haud Angst: "Soo, mien Maun woat Esau sienen Säajen jäwen!" Oba Gott haud äa eenmol jesajcht, daut Jakob deejanja sennen wudd, dee jesäajent wudd woaren! Butadäm wia Jakob äa Lieblinkj. See wist aulsoo, waut see doonen wudd!

Rebecka rand no Jakob un vetald am aules, waut see jehieet haud. Dan säd see leis: "Moak twee kjliene Kosen doot un brinj mie dee. Ekj woa dee reeden, soo aus Esau daut emma deit. Un du woascht dienem Voda daut Äten brinjen un die aus Esau utjäwen. Un dien Voda woat die sienen Säajen jäwen.

Aus aules foadich wia, wia de haulwe Dach vebie.

Rebecka neem eenje von Esau siene Kjleeda rut un jeef Jakob dee. Hee trock sikj dee aun. Dan wekjeld Rebecka Jakob sien Hauls un Henj en Kosenfal, om daut Isaak Jakob nich aun siene glaute Hut erkjanen wudd, wiels Esau siene Henj dicht met Hoa bedakjt wieren. Jakob neem daut Äten un jinkj en sien Voda sien Zelt nenn, "Hia sie ekj, Voda."

Isaak hoof een beskje dän Kopp un fruach: "Wäa es daut?"

Jakob schlukt schwoa un luach,

"Ekj sie daut, Esau, dien ieeschtjebuarna Sän. Ekj hab jedonen, no waut du mie jefroacht hast. Nemm, at waut von däm jebakten Wilts, om daut du mie dienen Säajen jäwen kaust.

Dise Wieed muaken Isaak beduarent, wiels dis Esau sikj nich rajcht hieed.

"Komm noda, mien Sän, ekj mucht die aunschieren", säd hee.

Schweet-Parlen stunden opp Jakob sien Stiern. Am wia Angst. Waut, wan sien Voda dän Hinjalest enwort?

Isaak befeeld sienen Sän met siene Henj, oba hee rieekjt bloos bat dee met Kosenfal bedakjte Städen.

"Daut es sondaboa", säd Isaak. "Diene Stemm hieet sikj no de Stemm von Jakob, oba de Henj sent soo aus dee von Esau. Sie opprechtich, best du Esau?"

"Jo", luach Jakob, "ekj sie Esau!"

Isaak muak siene Moltiet foadich un säd: "Komm no mie, mien Sän, un jäw mie eenen Kuss."

Jakob deed daut. Isaak rikjt siene Kjleeda aun un daut vedreef aule Twiewel dee hee noch haud.

"Mien Sän, du rikjst soo aus de jreene Weidstapen, dee Gott ons vesproaken haft. Komm, kjnee die dol.

Aus Jakob besied däm Bad opp de Kjnee jinkj, läd sien Voda am de Henj opp dän Kopp. Dan säd hee iernsthauft:

"Mucht Gott die rikjlich Frucht von de Ieed un väl Vee jäwen. Muchten Nazionen die deenen un dien Brooda sikj ver die bekjen. Muchten dee, dee die vefluchen, veflucht sennen un dee, dee die säajnen, jesäajent sennen."

Aus Jakob ut daut Zelt kjeem, kjeem Esau von de Jacht trigj.

"Hia sie ekj, Voda", säd hee. "Ekj hab eene Moltiet fa die utjereet. Du doafst mie dienen Säajen jäwen."

"Waut? Wäa kjeem dan ver die no mie?" fruach Isaak erschrocken. "Wäm hab ekj mienen Säajen jejäft?"

En disem Moment wort de Woarheit aum Licht jebrocht.

"Jakob haft mie toom tweeden Mol aunjeschmäat!" roopt Esau. "Daut ieeschte haft hee mie om mien Ieeschtjeburtsrajcht bedwungen un nu om dän Säajen! Du kaust mie uk dienen Säajen jäwen, nich soo?"

"Ekj kaun nich, mien Sän", auntwuad Isaak truarich. "Bloos eenmol kaun ekj dän von Gott vesproaknen Ieeschtjeburtsäajen jäwen. Ekj woa die uk säajnen, oba unja junt beid woascht du nich mea de Ieeschta sennen."