Jakob sien Droom

Un hee dreemd, un kjikj, eene Lada wia opp de Ieed jesat, un äare Spetz schieed aun dän Himmel … De Har stunt äwa dee un säd … Ekj sie met die, un Ekj well die bewoaren, wua emma du hanjeist …

"Du motst gonen!" Säd Rebecka un vesocht, Jakob to äwaräden wajch to ranen. Een Deena säd to ar, Esau haft wuttent jedroot, Jakob doot to moaken.

"Ran wajch en daut Launt von dienem Grootvoda Abraham, wua mien Brooda Laban läft. Wan du nich hia best, woat dien Brooda sikj en een poa Joa berujen. Ekj woa dan fa die schekjen un du woascht trigjkomen kjennen."

Rebecka wist, waut see äarem Maun Isaak sajen muss, om daut hee äaren Sän Jakob gonen leet.

Hee sull nich eene gottloose Fru befrieen; enne Städ brukt hee eene gottesferchtje Fru.

Isaak stemd met dit en. Schlieslich wia siene ieejne Fru uk väle Joaren trigj ut Abraham sien Tuslaunt jekomen. "Lot Jakob sikj dort uk eene Fru sieekjen."

Isaak schekjt no Jakob. "Mien Sän Jakob, du doafst von de Frues ut dit Launt kjeene Fru nämen", säd Isaak. "Go no diene Mutta äa Tuslaunt, Haran. Dort woascht du eene Fru fa die finjen. Mucht Gott die säajnen!"

'Fein!' Docht Jakob. 'Mien ieejna Voda selfst schekjt mie wajch. Nu kaun ekj mie fa Esau vestäakjen un daut woat nich eenmol soo loten, aus wan ekj om mien Läwen ranen mott.'

Hee neem Aufscheet von siene Elren un siene Famielje un muak sikj opp dän Wajch.

Jakob fruach sienen Voda nich, am waut fa de Reis met to jäwen. Hee neem kjeene Deena ooda Vee met, nich eenmol eenen Äsel. Hee muak sikj auleen opp dän Wajch. Jakob feeld sikj schlajcht. Hee wia een oama, romstrikjenda Framda, dee no een Launt wiet auf waundad, en däm hee noch niemols verhäa jewast wia. Hee haud nich Zelt uk nich een Hus toom Schlopen. Doawäajen neem hee aus de Nacht aunfunk eenen Steen, läd sikj dän unja sien Kopp un schleep opp de kole Ieed een. Daut jeef Rauptieren en disem Launt, oba Gott beschizt Jakob opp siene Reis. Hee wist, woo jaumalich Jakob sikj feeld un schekjt am eenen wundaboaren Droom.

En sienem Droom sach hee eene Trap opp de Ieed ruen, dee met äare Spetz bat aum Himmel rieekjt. Gott siene Enjel stieen doabowen nopp un rauf. Gott selfst stunt gaunz bowen. Hee säd to Jakob: "Ekj sie de Har, dee met Abraham un Isaak jerät haft. Daut Launt, opp däm du lichst, woa Ekj die un dienen Nokomen jäwen. Du woascht väle Nokomen haben. Un aule Nazionen woaren en äant jesäajent sennen. Ekj woa bie die sennen un die bewoaren, Jakob, wua emma du uk han jeist."

Un dan wuak Jakob opp. 'Dit wia nich bloos een Droom', docht hee bie sikj. 'Gott selfst es aun disem Plauz. Hee haft jrots met mie jerät!'

Jakob naum dän Steen, dän hee unja sienen Kopp jelajcht haud, un stald dän aus een Feila opp. Un hee bäd: "Gott, wan du mie opp dise lange un jefäadliche Reis behelst, doamet ekj jesunt un läwendich no Hus kom, woa ekj Die aunbäden un Die mien gaunzet Läwen lang deenen. Un von aulem, waut Du mie jefst, jäw ekj Die daut Tieendel."