En Getsemane

Un Hee (Jesus) jinkj wieda, un no siene Jewanheit jinkj Hee no däm Oliewen-Boajch. Siene Jinja kjeemen Am oba uk hinjaraun. Un aus see bat de Städ kjeemen, säd Hee to äant: "Bät, daut jie nich en Vesieekjunk nenkomen!" Un Hee trock sikj von äant, onjefäa eenen Steen-schmieten wajch, kjneed han, bäd un säd: "Voda, wan Du west, dan nemm dit Kuffel von Mie; oba doch nich mien Wellen, oba diena, saul jedonen." Doa erscheen Am een Enjel vom Himmel un stoakjt Am. Un Hee jeroot em Kaumf un bäd noch stoakja; un sien Schweet wort soo aus Blootdreppen, dee oppe Ieed follen.

Jesus un alw von siene Jinja jinjen äwa dän Bach Kidron, dee dichtbie Jerusalem schäld. De twalwda, Judas, wia nich bie äant. En de Diestanis von de Nacht muaken see sikj opp dän Wajch nom Oliewenboajch, wua Jesus deed to sienem himlischen Voda bäden.

Aum Grunt vom Boajch jeef daut eenen Oliewengoaden jenant Getsemane. Ver Jesus en dän Goaden nenjinkj, säd Hee to siene Jinja: "Sat junt hia dol, wäarent Ekj dort hango un bäd."

Un Hee säd to Petrus, Jakobus un Johanes, daut see sullen met Am metkomen.

Jesus kjamfd dautmol. Hee truad un feeld sikj sea schwoa-mootich. De Har wist, waut em Komen wia. De Laust von de Menschen äare Sinden faul opp Am un Jesus muss däm Doot aum Kjriez entjäajen gonen. Nich bloos sien Kjarpa, oba uk sien Jeist un siene Seel sullen ferchtaliche Wee lieden. Hee, dee kjeene Sind kjand, sull fa aule Sinden von de Menschheit bestroft woaren.

Voll Trua un Weedoag säd de Har to siene beleefste Jinja:

"Miene Seel es sea truarich, bat aum Doot; blieft hia un woakt met Mie!"

Krakjt soo aus jieda aundra Mensch brukt Jesus siene Frind, om bie Am to sennen, aulsoo foddad Hee äant opp, jemeensom to bäden. Hee jinkj een beskje wieda von äant wajch, kjneed sikj dol un funk aun to bäden:

"Voda! Aules es fa Die mäajlich. Nemm dit Kuffel von Mie. Doch nich waut Ekj well, oba waut Du west."

De Har wull soo aus jieda Mensch de komende Wee un Lieden utem Stich gonen. Oba aus Sän, dee sienem Voda jehuarsom wia, säd Hee:

"Doch nich mien Wellen, oba diena saul jedonen."

Aus Jesus bäd, truad Hee soo sea, daut sien Schweet soo aus Blootdreppen wia, dee opp de Ieed follen. Un een Enjel vom Himmel erscheen Am un stoakjt Am.

Aus Hee foadich haud met bäden, kjeem Hee no de dree Jinja, dee Hee jefroacht haud, met Am toop to bäden. Oba see deeden nich bäden. Jesus funk äant schlopen. Hee wuak äant opp un fruach Petrus:

"Simon, schlapst du? Kust du nich eene Stund woaken?"

Met dise Wieed wull Jesus Simon aun sien Vespräakjen erinren, daut hee to eene Tiet jejäft haud: Met Am to stoawen un Am nich to velieejen. Noch tweemol fruach Jesus siene Jinja, Am em Jebäd to unjastetten, un noch tweemol funk Hee äant schlopen. Aus Hee daut dredde Mol trigjkjeem, säd Hee:

"Schlop jie noch emma un ruen? De Stund es jekomen. Kjikj, de Menschensän woat en de Sinda äare Henj äwajäft. Stot opp! Lot ons gonen! Hia kjemt mien Veroda!