Daut Jlikjnis vom veloarnen Sän

Un Hee säd: "Een jewessa Mensch haud twee Säns. Un de Jinjsta säd toom Voda: "Voda, jeff mie daut Poat vom Vemieejen, daut mie traft." Un hee deeld äant daut Goot. Un no weinje Doag neem de jinjsta Sän aules toop un reisd wajch en een Launt wiet auf; un doa vemacheld hee sien Vemieejen, met een willet Läwen. Un no däm hee oba aules vebrukt haud, kjeem eene jewaultje Hungaschnoot äwa daut Launt, un hee selfst funk aun Mangel to lieden. Aus hee oba to sikj selfst kjeem, säd hee: "Ekj woa mie oppmoaken un no mienem Voda gonen un to am sajen: 'Voda, ekj hab jesindicht jäajen dän Himmel un ver die.'" Un hee muak sikj opp un jinkj no sienem Voda. Aus hee oba noch wiet auf wia, sach sien Voda am un wort metliedent, rand, foll am om sienen Hauls un kust am. Oba de Voda säd: "Wiels disa mien Sän wia doot un es wada läwendich jeworden; hee wia veloaren un es jefungen worden."

Jesus vetald de Farisäa noch eene Jeschicht. Een Maun haud twee Säns. See wieren aul oppjewossen un kunnen äarem Voda met de Famielje-Oabeit halpen.

De elra Sän holp, oba onjieren. Oba de Jeschicht haundelt sikj von däm jinjren Sän. Hee wort meed, Rot von sienem Voda auntonämen un no am to horchen. Hee docht, 'daut wia daut Baste, wan hee auleen läwd un siene ieejne Entscheidungen muak.'

Een Dach kjeem hee no sienem Voda un säd:

"Voda! Wan du ieescht stoafst, aus dien Sän, traft mie een Poat von daut Oafgoot. Oba ekj well nich luaren, bat du stoafst. Ekj mucht nu mien Poat vom Grunt-Ieejentum kjrieen, wiels daut ea ooda lota aulemol mie jehieren woat. Aules, waut ekj nu well, es, mien Läwen woanämen un daut opp miene ieejne Bedinjungen läwen!"

Sien Voda wia von dise Wieed deep jestat. Hee wist, sooboolt sien Sän daut Jelt jekjräajen haud, wudd hee meist fa secha sien Tus veloten. Oba de Voda wull am nich toom Bliewen bemotten, wiels hee respakjt de Entscheidunk dee sien Sän muak. Doawäajen jeef hee däm Sän eefach sien Aundeel.

Eene korte Tiet lota, veleet de jinjra Sän no een Launt wietauf, kjrieech dort een jemieteljet Hus, koft diere Kjleeda un vekwosd sien Jelt fa goodet Äten un Spos.

Sea boolt bemoakjten de Menschen romm Am, daut hee rikj wia un sikj groot deed met sien Rikjtum. Doa wieren Junges un Mejales, dee romm dän woolhabenden Utlenda wieren, wiels hee aul äare Onkosten betold. De junga Maun docht, hee haud entlich waut Frind jemoakt. Oba see wieren nich siene woare Frind un nuzten am eefach bloos ut aus eene Jeltkjwal.

Hee haud een sea grootet Vejnieejen doaraun, soo to läwen. Hee reisd väl, hild Fasten, honk sikj met Frind toop … Hee kunn sikj daut leisten, jieda Wensch to erfellen, dän hee haud.

Hee docht nich aun sien Tus.

De junga Maun leet sikj von eenem nuzlooset Läwens-Oat metrieten. Hee moakjt daut nich daut hee jieda Dach Jelt velua un wudd daut boolt vebrukt haben.

Een Owent muss hee fa een aundret grootet Fast betolen un wia vegrult aus hee enwort, daut hee nich jenuach Jelt haud. "Ekj hab kjeen Jelt mea", stomad hee. "Jie motten mie halpen! Daut es, waut Frind doonen, nich soo?"

"Frind?" Schoowen see auf. "Wie sent kjeene Frind von soone, dee Jast enloden un daut dan nich betolen kjennen. Väl Jlekj!"

Un met dise Wieed veleeten see Am.

De junga Maun muss sien latstet Jelt utjäwen, om dän Ieejendeema von däm Plauz to betolen, dee am dan fuat schekjt.

Sea boolt beläwd de junga Maun de Oamoot. Hee muss opp de Gaus läwen un en de Staut romgonen. To dise Tiet wort daut Launt von eene schwoare Hungaschnoot betroffen. Doawäajen wull kjeena uk bloos een beskje Äten am metdeelen. Butadäm kjrieech hee kjeene Oabeit.

Nodäm hee lang jesocht haud, haud hee schlieslich, sikj met eenem hiesjen Maun vereenjen kunt, am aun to nämen. Fa weinich Jelt sull hee Schwien oppe Stap foodren. Ea haud hee daut Denkjen, soone Oabeit aus dit wia schaundhauft, oba nu schlukt hee siene Stot. Siene Moag gnord. Hee haud jieren daut Schwien-Fooda jejäten, oba sien Wieet leet am nich. Un soo saut hee hia bie de Schwien, hungrich, en Lumpen, jedeemooticht, schwiensch. Un toom ieeschten Mol enne lange Tiet docht de junga Maun aun sien Tus.

'Daut wia soo domm von mie!' docht hee. 'Wan ekj bloos nich wia von Tus wajchjegonen! Jieda Deena, dän mien Voda aunnemt, haft een bätret Läwen aus ekj.'

'Ekj weet, waut to doonen es', entscheid hee. 'Ekj woa no Hus gonen. Mien Voda woat mie fa secha niemols wada soo aus een Sän behaundlen, un ekj hab kjeen Rajcht, daut von am to erwoarten. Ekj mott haben mien Voda siene Gonst veloaren. Oba veleicht haft hee Metleet met mie un nemt mie aun un lat mie jäajen Loon fa am oabeiden?'

De langa Wajch no Hus kjeem am enjloos väa. Oba dan sach hee wietauf sien Voda sien Hus. De junga Maun bleef stonen. Hee haud meist nich Krauft, bat doa to komen. Hee wia sikj uk nich secha, auf hee jenuach Moot haud, sienen Voda to trafen.

Doch met eenmol sach hee een Maun no am opptoo ranen. Hee kjneep de Uagen toop, om to seenen, wäa daut wia. Daut wia sien Voda!

De oola Maun weifeld freidich un roopt en siene Freid irjentwaut. De Sän kunn daut nich jleewen, daut sien Voda froo wia, am wada trigj to seenen! Wia sien Voda nich doll äwa am? Leewd hee am noch?

Sien Voda trock am eefach aun sikj, foot am faust om un kust am. Dan jinjen see beid no Hus. Dort säd de Voda to de Deena:

"Brinjt de baste Kjleeda fa mienen Sän! Un brinjt daut jemaste Kaulf un schlacht daut fa een Fastmol! Wie haben Uasoak toom een Fast hoolen! Mien Sän wia doot un wort wada läwendich, wia veloaren un es nu jefungen!"