Daut Jlikjnis von daut veloarne Schop

Hee (Jesus) oba vetald äant dit Jlikjnis un säd: "Waut fa een Mensch mank junt, dee hundat Schop haft, un eent von dee veloaren haft, lat nich de näajen-un-näajentich en de Wiltnis un jeit daut veloarne hinjaraun, bat hee daut finjt? Un wan hee daut jefungen haft, lajcht hee daut opp siene Schullasch met Freiden. … Ekj saj junt: Jrod soo woat Freid sennen em Himmel äwa eenen Sinda, dee Busse deit, ver näajen-un-näajentich Jerajchte, dee de Busse nich brucken."

Een Dach vetald Jesus de Schreftjelieede un Farisäa de foljende Jeschicht.

Een Hoad kjemmad sikj emma goot om siene Schop. Hee haud hundat doavon un funk däachlich ut, auf irjent eent von dee veloaren jegonen wia. Hee wia een gooda Hoad. Hee leewd Tieren un deed jieda Dach sien Bastet, om dee no eenem langen Dach opp de Weid saut un secha wada no Hus to brinjen. Oba een Owent, nodäm hee dee jetalt haud, bemoakjt hee, daut doa bloos näajen-un-näajentich Schop en de Häad wieren.

De Hoad tald dee noch eenmol – wada näajen-un-näajentich! Daut stald sikj rut, daut eent fäld! Veleicht es daut von eene huage Steenkaunt jefaulen ooda een Wulf haft daut doot jemoakt? De Hoad wia entschloten, daut Schop to finjen, waut emma daut brukt.

Hee kjikjt de Häad noch eenmol jrintlich derch un funk ut, daut daut Laum met eene schwoate Plak opp de Näs fäld.

Nodäm hee de Däa rechtich toojeschloten haud, jinkj de Hoad loos, om no daut Schop to sieekjen.

Natieedlich feeld hee sikj nich gaunz maklich met däm Jedanken, daut siene näajen-un-näajentich Schop nu auleen wieren. Hee kunn nich luaren, wiels daut veloarne Laum wia doa buten jieda Minut em Doodesjefoa.

Hee wia besorcht, un de Sorjen om dit Schop leet siene Feet bosja sennen. Hee rand soo bosich! Aus hee bie de Boaj aunkjeem, wia hee gaunz utjespält. Oba sien Sieekjen haud nu noch mol ieescht aunjefongen. Von Tiet to Tiet bleef hee stonen, roopt lud no sien Schopkje un horcht, auf hee daut kunn hieren mekjren. Oba bloos de Hiejel schaulden siene Stemm wada ...

Hee hopt, daut et nich von de huage Steenkaunt jefaulen wia! De Hoad klautad opp de Steena un roopt emma wada no daut Laum.

"Bieh!" Met eenmol hieed hee een saunftet Mekjren-Jeluts aus Auntwuat.

Nu reest däm Hoad sien Hoat. Daut Laum läwd noch!

Hee spood sikj en de Rechtunk von daut Jeluts. Hia wia daut! Daut Tia wia opp daut schmaule Poat von eenem steilen Boajch-Kaunt. Daut wia faust un kunn sikj nich bewäajen.

De Hoad kjikjt bosich aun de huage Steenkaunt rom, om to seenen, auf daut eenen Wajch jeef, om no daut Laum to komen.

'Dit es jefäadlich, oba dannoch mäajlich', entscheid hee.

De Hoad kjeem rauf, neem daut Laum opp siene Schulren un funk aun väasechtich trigj to klautren. Woo froo hee oba wia! Uk daut Laum schien sikj äwa de Radunk to freien. Maun kunn daut doaraun erkjanen, soo aus daut sikj om dän Hoad sien Hauls naun drekjt.

"Soo sieekjt Gott no Menschen, dee sikj von Am jetrant haben", schloot Jesus auf. "Ekj saj junt, krakjt soo woat daut em Himmel mea Freid äwa eenen Sinda jäwen, dee Busse deit, aus äwa näajen-un-näajentich Jerajchte, dee daut nich needich haben, Busse to doonen."